Ik heb de trilogie van de Hongerspelen uit en wil voor jullie een nieuw exemplaar maken

Ik hoop dat jullie het leuk vinden

Ik loop in het bos met mijn bijl in mijn handen en kijk bedroefd naar de grond. Opeens bost ik tegen iets aan en voel alleen nog maar dat ik een tijdje blijf liggen.
Ik voel iets op mijn lippen en merk dat er een groep houthakkers me aan het reanimeren is. Ik hoor dan de stem van Duco en mijn ogen springen open en zie dat een knappe houthakker mij een mond op mond beademing aan het geven is en duw hem van hem af. He eerste wat ze vragen is mijn naam. Ik antwoord een beetje duizelig : Lavica (leeuwin). De jongen die mij een mond op mond beademing gaf, helpt me omhoog, maar ben te duizelig en val tegen hem aan. Hij tilt me op en zet me even later op een bankje aan de rand van het bos. Ik hoor weer de stem Duco en zie dat hij naast me zit op het bankje. Ik vraag hem hoe lang ik al op het bankje lig. Hij zegt ongeveer 20 min. Ik realiseer me dat we bijna te laat zijn op de boete. Ik en Duco rennen snel naar het grote plein en plaatsen ons vlug bij onze groepen. Ik bij de meisjes van 15 jaar en hij bij de jongens van 16 jaar. Ik zie een deftige vrouw het podium oplopen en ze houd een saaie speech. Het enige moment dat ik luister is als ze de namen van de tributen gaat trekken. Ze neemt een papiertjes uit de glazen bol van de meisjes en ze leest heel luid en duidelijk voor : Lavica Kraljica. Ik schrik me dood en loop langzaam naar voren. De vrouw loopt naar de bol met de jongensnamen en neemt een papiertje . Er staat op : Stan Kralj
Ik kijk naar de jongen die uit de menigte loopt en kijk hem aan. Dat is de jongen die mij een mond op mond beademing had gegeven!!!
We kijken elkaar aan en geven een slappe glimlach aan elkaar, omdat er maar een uit de arena kan komen en we worden door vredesbewakers naar het gerechtsbouw gebracht.
Mijn moeder komt en zegt tegen me: probeer alsjeblieft uit de arena te komen en vermoord daar maar iedereen als jij maar terug komt en ze barst in tranen uit.
Mijn vader komt binnen en zegt op een melodieuze toon: Laat ons niet alleen achter en kom terug. Ik weet dat hij dat altijd doet als hij verdrietig is.
Dan staat Duco opeens in de deuropening en laat mijn vader naar buiten lopen. Ik weet dat hij niks gaat zeggen maar hij pakt toch mijn handen. Ik kijk hem in zijn ogen aan en dan staat hij weer op en loopt weg. Ik kijk naar mijn handen en zie dat hij een kettinkje in mijn handen heeft gedrukt. Ik bekijk het nog eens goed en zie een kleine spotgaai erop staan. Ik weet van de lessen op school dat dit het teken was voor de revolutie 26 jaar geleden en dat Katniss Everdeen dit teken ook droeg alleen dan op een speld. Maar zij overleed na een aanslag van het Capitool (niet waar Katniss sterft op natuurlijke wijze) Ik vind een klein sluitinkje en maak de ketting open. Dus het is een medaillon. Ik zie er een tekst in staan:

Jij bent mijn leven. Mijn hart en mijn ziel.
Jij bent het licht dat nooit omviel.
Ik kan je niet meer vertellen hoeveel ik van je houd
Met deze gedachte krijg ik het alleen maar koud
Dan kwam jij met jouw warme zonnestralen
En jij liet mijn hart verwarmen, duizenden malen.
Blijf altijd jezelf en weet wie de vijand is
Want voor je het weet heb je het mis.

Voor mijn leeuwin koningin (Lavica Kraljica is Bosnisch voor leeuwin koningin)

Van de persoon die altijd van je zal blijven houden
Duco.


Als ik het gelezen heb zie ik opeens Stan voor me staan en hij vraagt wat ik daar heb
Ik kijk hem aan en zeg: Mijn liefdeOpeens komt de vrouw die de papiertjes uit de bol halen binnen en zegt opgewonden: Ik heb weer 2 nieuwe tributen!!!
Ik kijk haar vragend aan en zeg: Dat heb je toch elk jaar? Ze zegt maar dit jaar heb ik vol vertrouwen en ze stelt zich voor. Ze heet volgens mij Cevina. Ze stelt ons voor aan onze mentor Manak. Hij is stevig gebouwd en kijkt ons strak aan. Ik probeer zijn blik te ontwijken en hij zegt dan: Kom mee. Ik en Stan lopen gehoorzaam achter hem aan en hij brengt ons naar een trein. Ik vind het wel spannend om naar het Capitool te gaan.
Het is een lange tocht en uiteindelijk val ik in slaap op de schoot van Stan.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen