Het wordt al schemerig, veel te snel. Het donker overlapt het licht als een deken en dat kán gewoon niet natuurlijk zijn.
Ik blijf rennen, ook al zit er een brok in mijn keel en happen mijn longen naar meer lucht. Ik ben bang, heel bang. Weet je waarom? Omdat er niemand bij de hoorn was. En omdat we ongemerkt allemaal dingen mee konden nemen dus.
Mijn uitrusting is enorm en trekt me ook naar de grond.
Ik probeer me te concentreren op de takjes onder mijn voeten, we bevinden ons al in het bos, maar de bomen zijn hier zonder takken en staan ver uit elkaar.
'Brinnif?' hijg ik.
'Ja?' ze lijkt helemaal niet moe te zijn, wat zou zij gedaan hebben? Alleen maar rennen waarschijnlijk...
'We moeten een schuilplek vinden.'
'Nou, fijn dat je me erop wijst.' ze klinkt niet nijdig, niet gemeen en ze bijt het me ook niet toe, het klinkt meer alsof ze me écht dankbaar is.
Nu heb ik weer twijfels over iets anders...
Langzaam wordt het bos dichter, er komen meer struiken bij de bomen krijgen eindelijk takken. We moeten nu heuvelopwaard gaan rennen.
'Wacht!' roep ik en val gelijk neer, ik ben kapot. Mijn borstkas gaat flink tekeer.
'Oké, even rust.' Brinnif komt naast me zitten en strijkt haar haren geïrriteerd naar achteren. 'Misschien een goed moment om te kijken wat we allemaal hebben?'
Ik kijk om me heen. 'Nee, helemaal geen goed moment! We moeten een veilig plekje zoeken en nu kan iedereen ons doden, van alle kanten. We zijn niet beschut!'
Brinnif ademt in en sluit haar ogen. 'Snap je het dan niet Ayden? We zijn nooit beschut! Nóóit!' Ze staat op en begint weer te rennen.
Even overweeg ik om gewoon te blijven zitten, hoog in een boom te klimmen en te gaan slapen, maar nee. Ze is mijn zus.
'Stop! Brinnif!' ik begin ook te rennen, Brinnif is langer en kan harder rennen. Ook vergeet ze dat ik eigenlijk nog steeds gewond ben.
Ik heb haar als een vierkantje in de verte in mijn visier. Ik grijp takken vast en schors snijdt in mijn vel.
Ik knipper met mijn ogen om wat te zien. Het is te donker, te dicht begroeit, te... mijn voet blijft ergens haken en ik val voorover, dit keer vang ik me met mijn rechter elleboog op, maar een doorn of iets steekt in mijn arm.
Mijn mond spreidt zich open voor een gil, maar ik houdt me in en tast om me heen. Waar is licht? Zon? Zaklamp? HALLO?!
'Brinnif!' fluister ik. Nee, je mag niet schreeuwen. Iedereen kan je horen, mensen, dieren... Dieren, shit.
Zouden hier beren zijn? Wolven? Vossen?
Een rilling trekt langs mijn rug en ik wil opstaan, maar hoor niet meer dan 10 meter van me vandaan geritsel.
Ik onderdruk de pijn in mijn arm en zij en open mijn ogen, alsof ik dan meer kan zien. Ik ben dood stil en houd mijn in.
Geritsel, gesnuif, harde voet stappen. Of zijn dat geen voetstappen? Wat nou als daar een wolf is? Of een beer!? Welk mens "snuift" nou. Oh nee, dat is een dier! Een dier!
Misschien is het wel een multilant! Oh nee! Nog niet eens over nagedacht! Ik moet Brinnif schreeuwen, nee ik moet opstaan en wegrennen! NEE! Waar leun ik eigenlijk op? Wat dekt mijn rug? Een boom? Misschien wel nog een beest!
Ik ril, begin schokken te krijgen. Ik wil schreeuwen om hulp, gillen, grijpen naar licht.
Maar in plaats daarvan blijf ik zitten, doodstil en luister hoe het beest me naderd...

Reacties (3)

  • TropiaXL

    Iegh beesten!

    4 jaar geleden
  • AnnyXX

    Spannend! Jammer dat ik deze storie niet af ga lezen, ben wel erg benieuwd!

    4 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Oh jee... Ayden toch.:S

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen