Zachte haren en een natte snuit in mijn nek.
Ik maak piepende geluidjes en knijp met mijn ene hand aarde fijn en met mijn andere hand zoek ik mijn mes. Dat moet ergens in mijn riem zitten, maar ik voel mijn riem niet meer!
"AAAAHOEEEEEEEEEEEEEEE" klinkt het opeens naast me.
Dat was de druppel, ik spring overeind, vind het mes en gooi het naar het geluid.
Dan draai ik me gillend om en ren, struikel en val, tot ik tegen een boom opbots en als een eekhoorn klim ik omhoog. Trillend trek ik me razendsnel verder.
Tot ik zeker wel 15 meter boven de grond ben en de boom een beetje onder mijn gewicht buigt.
Eindelijk kan ik opgelucht ademhalen, ik zucht bibberig en glimlach dan. Dan pas merk ik hoeveel honger ik heb, hoeveel dorst.
Tegelijkertijd besef ik dat ik een deel van mijn uitrusting kwijt ben geraakt. Ik tast een beetje om me heen en ga zo zitten dat ik een beetje lig. Dan voel ik om me heen.
Ik voel aan mijn been nog een mes, in zo'n vakje. Dan voel ik het zwaard, helemaal op mijn rug geschoven en ik voel één rugzak met daarboven Scotts slaapmat.
De speer heeft Brinnif, zij heeft haar boog en ik heb een mini mesje en... een zwaard waar ik niet mee kan opschieten.
Mijn dolk heb ik gegooid, gegooid naar een wolf. Nou ja... ik weet vrijwel zeker dat het een wolf was. Welke beer zegt nou "ahoe".
Voorzichtig haal ik de slaapmat van mijn rug en klem die tussen mijn benen. Dan pak ik de rugzak. Het is niet mijn rugzak, niet de rugzak die ik helemaal in het begin bij de hoorn pakte.
Het is Brinnifs rugzak, waarom heeft zij die aan mij gegeven?
Opeens voel ik weer de pijn in mijn rechterarm, tot het licht wordt kan ik niet zien wat me mankeert. Maar ik kan ook wel zonder licht bedenken dat Brinnif mijn rugzak, dus, de rugzak vol medicijnen bij zich heeft.
Zou ze dat expres hebben gedaan? Had ik het toch al die tijd bij het verkeerde eind, en kiest ze toch voor zichzelf?
Wat het ook is, het doet pijn. Mijn arm en zij, ja. Maar ook innerlijk.
Ik voel wat Brinnifs rugzak inhoudt. Een bidon van Scott vol met water en... wacht even... WATER!
Ik zet hem aan mijn lippen en giet alles naar binnen, even voel ik niets. De schrik, de pijn, de doodsangst niet meer. Maar dan komt alles weer terug en ga ik verder met onderzoeken.
Een beetje touw, een vergrootglas, een doosje met paperclips en een pen... wauw, dus dit heeft Brinnif me nagelaten? Iets wat ik nodig zou hebben als ik een werkstuk voor school zou gaan maken, maar niet voor... dít.
Maar hoe komt mijn bepakking dan zo zwaar? Ik heb een deel verloren ja, maar... ik voel verder en voel gewichten. Loodzware gewichten.
Owh, dus Brinnif heeft mij een tas vol nietsnut en nutteloze gewichten gegeven. Nou, je wordt bedankt, zus.

Reacties (1)

  • Johanna123

    Niet zo aardig van Brinnif

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen