I know that the story takes on slowly, but that is my intention. Have patience, please.

De banden die behendig om mijn lichaam gewikkeld waren, waren verrassend nieuw. Daarbij was de plaatsing ook opvallend. Er liep een riem over mijn schouders, buik en knieen. Ze weerhielden me van bewegen en ketenden me vast op een bed. Iemand probeerde mij in de problemen te brengen. Al was het op een zachthandige manier. Het zou niet zachthandig blijven al hij me op een bed zou zien.
"Are you awake?" klonk een stem naast me. Ik opende mijn ogen tegen het felle licht en het kostte me even tijd om te wennen, waarna er weer een man in mijn blikveld verscheen. Het was inderdaad niet hem, dus deze persoon probeerde mij zeker te saboteren. Deze man had bruine ogen met borstelige wenkbrauwen er boven. Zijn haar was ook bruin en zijn gezicht lang.
"Try not to move too much, it messes with your IV." Zei de man.
"I am not allowed on the bed, please let me off, sir". Mijn stem was niet wat het ooit geweest was. Bibberend, zwak en hees. Hoewel ik me zo snel mogelijk van het bed wilde verplaatsen, durfde ik de orders van de man niet te verbreken. Mijn adem was onregelmatig evenals mijn hartslag.
"You are allowed, I promise." Kaatste de man als antwoord terug. Paniek begon te reizen en ik keerde mijn hoofd van hem weg, op zoek naar een uitgang. Aan mijn andere zijde stond een paal met daaraan een zakje doorzichte vloeistof. Achter de paal was het leeg op een doorzichtig gordijn die over een raam hing na. Ik had al maanden geen natuurlijk licht meer gezien. Zo nu en dan kwam het zwakke licht van de gloeilamp wanneer hij in de opening stond, maar dat was het ook. Ik probeerde mijn wijsvinger op te tillen om te zien of ik de band kon raken. Dit was niet het geval.
"Are you thirsty?" Vroeg de man me. Het begon me hoog te zitten. Hij leek het niet te begrijpen!
"Can you please let me go, my master will be here soon." De man keek me fronsend aan als antwoord en zijn hand streek over zijn korte baard. Ik wendde mijn ogen af. Toen de man opstond liet plotse beweging zijn kleren ritselen. Zijn voetstappen bonkten op de houten vloer waarna de deur kraakt. Het geluid verdween en ik vreesde het ergste. De man zou hém ophalen en ik zou gestraft worden. Opnieuw en opnieuw en opnieuw. Zijn creativiteit leek nooit te eindigen en elk nieuw idee liet mij minder menselijk lijken. Ik dacht dat de laatste straf mijn einde zou zijn; dat ik de vrijheid weer mocht proefen.
De bonkende voetstappen kwamen terug, alhoewel het enkelvoudig klonk. Mijn gelijk werd bewezen toen de man in mijn blikveld kwam en keek of ik nog wakker was. Ik was te laat geweest om mijn ogen weer te sluiten dus ik wendde snel mijn blik af. Regel nummer drie was: 'kijk me nooit aan tenzij ik het zeg, dat ben je niet waardig'.
Een holle klik klonk door de stille kamer en de drukkende ban verdween van mijn schouders en zo ook mijn buik en benen. Nog voor ik me kon omdraaien duwde de man een hand op mijn schouder en hield me neer.
"I am going to help you up slowly." Zei de man. Ik werd langzaan omgoog getrokken tegen een paar kussen waarbij mijn hele lichaam protesteerde. Mijn brein blokkeerde het gezeur om de eeuwige pijn en focuste op mogelijke scenarios. De man zou mij naar hem meenemen of de man zou de straf voor hem uitvoeren, wat ook enkele keer gebeurde. De eerste stille traan liep alweer over mijn wang en traag draaide ik mijn hoofd iets opzij om de martel gereedschappen van de man te zien. Het enige wat ik zag was een beker met stippen met daarin een doorzichtige vloeistof.mijn hand reikte er gehoorzamend naar uit en ik hield de beker vast, wachtend op het commando om het te drinken. Meerdere keren had dit ritueel zich afgespeeld en elke keer werd ik in een misselijkmakende staat weer wakker. Toch vond ik het drogeren prettiger dan wakker zijn bij een straf.
"Drink, you need it." Ik interpreteerde dit als een hevige straf die me te wachten stond, ondanks dat het deze man was die ervoor gezorgd had dat de straf in de eerste plaats zou gebeuren. Ik zette de beker aan mijn lippen en dronk de koele vloeistof in gulzige teugen leeg. De man nam de beker uit mijn trillende handen toen ik het van mijn mond haalde.
"What is your name?" Vroeg de man, waarop ik ik keurig: "slut" antwoordde.
"No, I mean you real name." Het kostte me enkele seconden om de naam te herinneren want ik had hem in lange tijd niet gehoord.
"Emma." Fluisterde ik. Ik hoopte dat hij het vroeg zodat het op mijn graf gezet kon worden na de naderende straf. Ik wist zeker dat ik er niet nóg een kon overleven.

Reacties (1)

  • Manonxxx

    Snel verder!

    Xx

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen