Voor Iwatobi!

Het was een maand sinds Laurianne in Beacon Hills was komen wonen. Ze was ingetrokken bij haar nicht Lydia en had in korte tijd een relatie gekregen met Stiles. Het was duidelijk, volgens Laurianne, dat er rare dingen gebeurde in de stad. Maar zowel Stiles als Lydia hielden stug vol dat dat niet waar was.
Tot die ene avond.

Het was een zomerse avond toen Laurianne samen met Stiles de loft van Derek Hale in liepen. Laurianne keek haar ogen uit. Ze was hier nog nooit geweest.
En het was behoorlijk.. groot. Ja, dat was het. Laurianne vond het groot. Ongeveer tien meten verderop stonden twee banken, met daar op de vrienden die ze de afgelopen tijd had gemaakt. Ze zag Lydia, Scott en Malia zitten. En ook hun jongere vrienden Liam, Mason, Corey en Hayden.
Er zat maar één man die ze niet kende.
"Dat is Derek Hale." beantwoordde Stiles haar gedachten.
"En jullie zijn vrienden met hem?" vroeg ze verbaasd.
Stiles legde zijn hand op haar rug en haalde vervolgens zijn schouders op.
"Het heeft een reden." mompelde hij.
Laurianne vond het steeds merkwaardiger worden. Die man was twee, misschien zelfs drie keer zo oud als de rest van de groep.
Ze volgde Stiles naar de groep, waar hij haar voor stelde aan Derek.
"Prettig kennis met je te maken." zei de man, die zijn tanden bloot lachte. Goed, hij zag er niet verkeerd uit.
"Ik neem dat je bent ingelicht waarom je hier bent?" zei hij toen.
Laurianne keek boos naar Stiles en schudde toen haar hoofd.
"Stiles. Wat hadden we nou afgesproken!" riep Scott boos.
"Wat! Als ik het had gezegd dat had ze niet mee gekomen!"
Ze hoorde aantal mensen zuchten.
"Ik zei toch dat Lydia haar mee had moeten nemen." zei Liam, wat alleen maar meer boos gemompel op leverde.
Laurianne stond alleen maar toe te kijken. Ze wist niet wat er aan de hand was en ze wist ook niet of ze het wel wilde weten.
"Wat is hier aan de hand?" vroeg ze geïrriteerd. "Want als niemand mij iets gaat vertellen ben ik inderdaad zo weg."
Ze keek naar Stiles die snel haar hand vast pakte.
"Onze groep. De mensen die hier zitten, bedoel ik, die zijn speciaal." begon Stiles. Laurianne trok haar wenkbrauw op. "Wij vormen een pack."
Laurianne begon te lachen. "Als een stel wolven." lachte ze.
Maar Stiles lachte niet, zijn mond vormde een streep.
"Precies als wolven." zei Derek toen. Stiles ging snel zitten en liet een plekje vrij voor Laurianne. Ze ging zitten en keek Derek bang aan.
"Leg uit." mompelde ze tegen niemand in het algemeen. "Anders ren ik straks gillend weg."
In instantie leek niemand iets te durven zeggen, totdat Derek zijn keel schraapte en op de rand van de andere bank ging zitten.
"Wij zijn dus een pack. De meeste van ons zijn weerwolven."
Laurianne begon zenuwachtig te lachen en pakte Stiles vast.
"Jij ook Stiles?" zei ze zacht. Maar gelukkig schudde hij zijn hoofd.
"Ik ben gewoon een mens." lachte hij somber.
"Nou, ik ook, dus dat is mooi." zei ze lachend. Al kon ze niet zo goed lachen op dit moment.
"Wie zijn er dan de wolven? Ik wil het zien."
Stiles zuchtte en keek toen naar Scott.
"Ik ben de Alpha, de leider." begon Scott toen. "Derek is een deel van onze pack, maar is officieel niet een beta van mij. Liam is ook een weerwolf. Malia is een werecoyote. Hayden is een soort weerwolf, lang verhaal. Corey is een.. kameleon."
Laurianne haar mond hing open en trok langzaam haar wenkbrauw op.
"En ik ben een olifant." zei ze zacht. Stiles kneep zachtjes in haar hand.
"En Lydia?" vroeg ze toen maar.
"Mason is gewoon een mens net als jou en Stiles. En Lydia, Lydia is een Banshee." antwoordde Scott.
"Ik wil denk ik niet weten wat dat is. Stiles had wel gelijk toen hij zei dat ik weg wilde rennen. Ik ga weg."
Ze stond op en liep naar de uitgang. Ze hoorde de voetstappen achter haar en haar hand werd vastgepakt. Tranen ontstonden in haar ogen en ze schudde haar hoofd.
"Je hoeft niet bang te zijn." fluisterde Stiles.
"Maar vind je het dan gek dat ik dat wel ben." huilde ze.
Scott kwam naast hen staan.
"Het is logisch dat je bang bent. Daar gingen we wel van uit. Daarom hebben we ook even gewacht. Totdat we erachter kwamen dat je vond dat er rare dingen gebeurde. We konden het niet langer geheim houden." legde Scott uit. "Niemand hier zal je pijn doen. Niemand. En ik wil je laten zien hoe het eruit ziet."
Het duurde even voordat Laurianne wat kon zeggen. Maar uiteindelijk knikte ze.
"Je word toch geen wolf." vroeg ze zacht. Scott schudde zijn hoofd.
"Klaar voor?" vroeg hij nog snel.
Laurianne haalde haar schouders op. Scott haalde diep adem en begon toen te veranderen. Zijn gezicht werd behaarder. Zijn ogen werden rood. Uit zijn vingers ontstonden klauwen.
Hij opende zijn mond, waar scherpe tanden te zien waren. Snel pakte Laurianne Stiles' hand weer vast en keek met grote ogen wat er voor haar gebeurden.
Stiles keek haar bezorgd aan.
"Ik word vroeg of later gebeten of niet?" mompelde ze.
"Hm, ja, waarschijnlijk wel." antwoordde hij. Er ging een rilling door Laurianne heen.
"Gelukkig ben je eerlijk." zei ze bibberend.
"Lau, ik maakte een grapje! Scott zal je niks doen."

De avond ging langzaam voorbij. Laurianne begon steeds meer te wennen aan haar vriendengroep. Ze was nog steeds bang en dat zou niet snel veranderen, maar ze kon er mee om gaan. Stiles was al die tijd ook gewoon mens geweest en ze hadden hem ook niks aangedaan. Ze hadden haar beloofd dat ze haar zouden beschermen, dat ze er altijd voor haar zouden zijn. Dat voelde goed. Het voelde naar mate ze meer te weten kwam zelfs veilig.
Het raarste vond ze eigenlijk nog dat ze niks van Lydia wist. Ze waren altijd erg close geweest. Maar Lydia wilde niet dat Laurianne in gevaar kwam. En dat klonk ook wel logisch.

Aan het eind van de avond stonden Laurianne en Stiles op het punt van vertrekken. Laurianne had Stiles jas aan gedaan en voelde Stiles' armen rond haar middel.
"Zo erg was het toch niet?" zei hij zachtjes, terwijl hij haar een kus gaf.
"Ik weet het niet hoor. Dit is nog steeds raar." antwoordde ze, terwijl ze met haar neus tegen de zijne duwde. "Maar het gaat."
Stiles lachte opgelucht.
Beide keken ze daarna op en zagen Derek staan. Laurianne glimlachte naar hem.
"Je bent een goede meid voor Stiles. Naar mijn weten zelfs te goed." zei hij, met een korte knipoog.
"Dankje." lachte ze. "Hij is een echte Romeo als hij met mij is hoor."
Derek knikte lachend en stak zijn armen uit. Even twijfelde Laurianne, maar uiteindelijk gaf ze hem toch een knuffel.
"Kom langs wanneer je wil. Je bent altijd welkom." zei hij, voordat Stiles de loftdeur open duwde en samen met Laurianne naar buiten liep.
"Ik ga Lau niet alleen met jou laten, Hale." zei Stiles.
"Nou, Stiles!" lachte Laurianne. "Er zal echt niks gebeuren."
"Echt niet?"
"Man, hij is nog steeds een weerwolf hoor!"

Reacties (8)

  • awsten

    IK HOU ZO ERG VAN DEZE ONE SHOT DAMNIT nu heb ik Stiles feels fml MAAR NEE DIT IS GREAT JIJ BENT GREATER EN STILES IS NOG GREATER sorry :')

    4 jaar geleden
  • awsten

    "En ik ben een olifant."

    Je weet legit niet hoe hard ik dat voel HAHAHAHA

    4 jaar geleden
  • awsten

    Lolz Derek ziet er ZEKER GOED UIT HAHAHAHA IK VIND DIT NU AL GEWELDIG

    4 jaar geleden
  • awsten

    "En het was behoorlijk.. groot. Ja, dat was het. Laurianne vond het groot."

    HAHAHAHAH DIT IS ZO MIJ TBH

    4 jaar geleden
  • awsten

    Ja die gif is echt wel asdfgjkl idek why

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen