Foto bij SOTM • Maart • Verdedig de waarheid

Thema "Manipulatie"

‘Wilt u zeggen dat…’ Ik kijk de politieagent tegenover me met grote ogen aan. ‘Denkt u dat ik lieg?’ Ondanks dat ik mijn kiezen stevig op elkaar klem, ontsnappen er enkele tranen uit mijn ogen. Langs mijn smalle neus, naar mijn zachtroze lippen. Ik proef het zout op mijn tong en veeg met mijn vingertoppen langs mijn ooghoeken. Mijn nagels zijn afgekloven en ik denk weemoedig terug aan de tijd dat ik mijn nagels altijd glanzend gelakt had.
‘Dat is niet wat ik zeg, mevrouw. Vertelt u eens wat er is gebeurd, die bewuste donderdagavond.’ De lange, brede man wendt zich tot de computer en drukt zijn leesbril iets verder op zijn neus. Hij doet me denken aan mijn vader, die nu alweer acht jaar niet meer in ons midden is. Zelfs het kale plekje op zijn hoofd zit op dezelfde plek. Het grijzende haar geeft hem een sterke uitdrukking.
Ik neem een slok van het water uit het kartonnen bekertje. Degene die bedacht heeft dat karton prima was om uit te drinken, was vast even sadistisch als degene die de prullenbakken in de trein heeft ontworpen. Het koele vocht glijdt mijn verhitte lichaam binnen en ik dep met de rug van mijn hand de zweetdruppels van mijn voorhoofd. Mijn bruingeverfde haar plakt aan mijn hoofdhuid.
‘Mevrouw?’
‘Sorry, het is zoveel de afgelopen week.’ Ik hef mijn handen en focus me op de metalen klok aan de wand. De wijzers tikken stug door en het is met het zachte suizen van de computer het enige geluid in de kleine ruimte. ‘Donderdagavond, daar vroeg u om, toch?’ Ik kijk de man aan en bekijk dan de details op zijn uniform. Het heeft me altijd aangetrokken om een geüniformeerd beroep te kiezen, maar tot op heden heb ik het niet verder gered dan schoonmaakster in ziekenhuizen.
‘Dat klopt. Op welk tijdstip beginnen we ongeveer?’ De agent draait zich van de computer af en kijkt me onderzoekend aan. Zelfs zijn lichtgrijze ogen lijken op die van mijn vader.
‘Half zeven. Ik had gekookt, een simpele pasta voor ons tweeën…’ Ik schud mijn hoofd. ‘Waarom vertel ik dit eigenlijk? Ik heb afgelopen week nu al tien keer hetzelfde moeten vertellen, aan allemaal verschillende mensen. Dit maakt me kapot! Ik heb de waarheid verteld, precies zoals het gegaan is. Hij heeft me zoveel pijn gedaan en jullie halen het alleen maar keer op keer naar boven. Straks ga ik er nog aan onderdoor. Kunnen jullie mij opsluiten in plaats van hem.’ Ik verberg mijn hoofd in mijn handen en begin te huilen. Grote, dikke tranen rollen over mijn wangen, heel wat onrustiger dan daarnet.
‘Mevrouw, ik snap dat dit zwaar voor u is, maar net als u willen wij er graag voor zorgen dat er voldoende bewijs is om de schuldige te veroordelen. Ons rechtssysteem is nu eenmaal gebaseerd op gedegen onderzoek en daarvoor hebben wij een duidelijke verklaring nodig.’ De man reikt me een tissue aan, die zeer waarschijnlijk van hetzelfde materiaal is gemaakt als het drinkbekertje, want het ruwe papier doet pijn aan mijn gevoelige huid. ‘Neem even een korte pauze, dan gaan we over enkele minuten weer verder.’

‘Donderdagavond, half zeven. Ik had gekookt, een simpele pasta. Hij kwam thuis, gestrest van zijn werkdag en we aten voor de televisie. Hij was boos op me, volgens hem ga ik te vriendschappelijk om met een mannelijke collega van me. Als ik van hem hield, zou ik dat niet doen, riep hij tegen me. Ik kon zeggen wat ik wilde, maar het haalt bij hem niets uit als hij niet wil luisteren. Weet u wat het is? De waarheid is niets meer dan een schijnwerkelijkheid. Iedereen kijkt met zijn eigen bril naar het leven en het is verschrikkelijk dat degene met de sterkste stem altijd geloofd wordt. Deze man heeft me vier maanden lang het leven zuur gemaakt. Ik begon te twijfelen aan mezelf, omdat hij altijd mijn woorden verdraait. Die man weet zo goed hoe hij op mijn zwaktes in kan spelen…’ Ik haal schokkend adem en neem opnieuw een slokje water uit het kartonnen bekertje, wat zacht is geworden aan de kant waar ik nu meerdere malen van heb gedronken. ‘Geloof me, alstublieft.’ Ik kijk de man smekend aan.
‘Hoe zou u uw vriend omschrijven?’ De agent trommelt met zijn vingers op tafel.
‘Ik weet niet of ik hem nu nog zo kan noemen, na wat hij…’ Ik haal diep adem. ‘Na wat hij me heeft aangedaan. Tot donderdag bleef het bij het mentale kleineren, het manipuleren, maar nooit eerder werd hij f-fysiek.’ Ik haal de mouw van mijn dunne, grijze trui iets omhoog en toon de agent de rafelige strepen op mijn onderarm. ‘Hij is zoveel sterker dan ik ben, dus ik kon niets toen terwijl h-hij…’ Ik wend mijn hoofd af. ‘Het spijt me, ik vind het te moeilijk hierover te praten.’
‘Mevrouw, klopt het dat uw vriend, of ex-vriend, u met een scherp voorwerp in uw onderarm heeft gesneden?’ De agent fronst iets, waardoor zijn borstelige wenkbrauwen meer scheef komen te staan.
Ik knik en krimp ineen. ‘Ziet u de blauwe plek boven de sneden? Daar hield hij me vast. De blik in zijn ogen kan ik nog steeds niet van mijn netvlies af krijgen. Ik zeg het niet graag, maar die man is gek. Hij is tot dingen in staat die het daglicht niet kunnen verdragen.’ Ik haal diep adem. ‘Het is voor het eerst bijna een opluchting voor me. Dat het zo uit de hand is gelopen, heeft ervoor gezorgd dat ik eindelijk de wereld weer breder zag dan alleen hoe hij me probeerde te laten denken.’ Ik ril. ‘Misschien is het eindelijk over.’ Ik slik moeizaam en sla mijn ogen neer. ‘Kunt u me dat beloven? Dat ik veilig ben?’ Hoopvol kijk ik de agent aan.
‘We doen ons best, mevrouw.’

‘Mevrouw, we zijn ervoor nu uit. Zowel uw verklaring als die van uw ex-partner of partner hebben wij opgenomen. Over de waarheid wordt vaak gezegd dat het is als een leeuw. Je hoeft de waarheid niet te verdedigen. Laat het los en het zal zichzelf verdedigen.’ De agent van gisterochtend staat voor me in mijn cel, waar ik tijdelijk vastzit, totdat de verhoren afgerond waren en mijn veiligheid weer gegarandeerd kan worden. Dat punt lijkt eindelijk bereikt.
Een andere agent, een jongere vent, die hooguit 35 is, komt de cel binnen en ik bekijk hem top tot teen. ‘Er is een spoedopname aangevraagd.’ Hij knikt naar zijn collega.
Zou hij, iemand die slechts bezig is met waarheidsbevinding een betrouwbare partner voor me zijn? Hij zal iets ouder zijn dan ik. Misschien vind ik eindelijk iemand die me trouw blijft en me op één zet, in plaats van me te onderdrukken en neer te halen.
‘Wat een goed nieuws.’ Ik veeg de tranen van mijn wangen. ‘Ik ben jullie zo dankbaar voor alles wat jullie voor me doen. Misschien is het eindelijk eens mijn tijd.’ Ik snik.
De jongere agent schraapt zijn keel. ‘Een opname, zeker een spoedopname, wordt alleen in gang gezet op het moment dat iemand een gevaar is voor zichzelf of de samenleving. In dit geval is er sprake van het eerste.’
Ik kijk hem verbaasd aan. ‘Het eerste? Hij is geen gevaar voor zichzelf. Hij is een gevaar voor anderen!’
De oudere agent, die plotseling minder op mijn vader begint te lijken, schudt zijn hoofd. ‘We hebben het hier niet over het slachtoffer.’
De handboeien voelen koud om mijn beurse polsen en in een reflex sla ik van me af, maar ik ben te laat. De jonge agent heeft mijn armen op mijn rug samengebonden.
‘U wordt binnen nu en een uur overgeplaatst naar de gesloten afdeling van de dichtstbijzijnde kliniek. Dit spelletje wordt niet meer gespeeld.’ De man met het grijzende haar kijkt me aan.
‘Pardon? Ik snap het niet! Maak me los, ik heb niets misdaan.’ Mijn stem is hoog en schel, wat nog maar één keer eerder is gebeurd, toen ik in Duitsland korte tijd gesloten heb gezeten. Het is ongelooflijk dat de hele wereld in de leugens trapt.
‘Zij bieden u goede hulp die passend is bij wat volgens u de waarheid is. U heeft het idee dat de hele wereld tegen u is, maar uw ex-partner heeft ons beelden laten zien van hoe u uzelf donderdagavond heeft verwondt en welke uitspraken u deed. Als er een schuldige aan te wijzen is in de afgelopen maanden, dan bent u dat, niet hij. Mevrouw, het is beter voor u, ook al zult u daar op dit moment ongetwijfeld een andere gedachtegang over hebben. Laten we het erop houden dat de waarheid zichzelf heeft verdedigd.’

Reacties (3)

  • GossipGirl21

    Omdat ze een goeie schrijfster is.

    2 jaar geleden
  • Long

    Waarom is alles wat jij schrijft toch zo goed. Jezus.

    4 jaar geleden
  • Ristridin

    Oeh, plottwist! Die had ik zeker niet zien aankomen!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen