A longer piece, since I had quite some inspiration. As I said before: the story will slowly build. I have a lot of ideas and yes, the other boys will be present in the story as well.

"My name is Liam." Zei de man. Ik keek hem bijna aan maar realiseerde mijn bijna-fout snel genoeg en hield mijn ogen naar beneden gericht. De man zat naast mijn bed op een grote stoel. Hij zat op het randje van het zitkussen en zijn handen waren gekruist. Waarom zou hij zijn naam vertellen? Ik wist alleen de naam van mijn meester en twee van zijn mannen en die namen had ik in een lange tijd niet meer gebruikt.
Misschien wilde de man dat ik zijn naam herinnerde en meenam het graf in. Dat was mijn conclusie. Er gingen nog enkele seconden voorbij maar de standaard duizeligheid sloeg nog niet in. Mijn blik dwaalde langs de schoenen van de man naar mijn eigen benen, die omhuld werden door een zacht-grijze stof.
"Clothes..." De kleine fluistering ontsnapte mijn mond. Pas toen realiseerde ik dat mijn lichaam ook niet de standaard rilling vertoonde, slechts een verminderde versie. Ook mijn armen waren omhuld in een dunne zwarte stof die redelijk los hing. Mijn versleten T-shirt was verdwenen.
"Emma, stay calm and I will explain." Ik knikte automatisch maar van binnen was ik helemaal niet kalm. Mijn hartslag versnelde enorm en zo ook mijn ademhaling. Mijn lege maar draaide zich meerdere keren om en de rillingen verergerde weer. Mijn handen ging uit automatisme omhoog om aan mijn haren trekken maar er waren geen haren; er groeide enkel een dunne laag haar op mijn hoofd. Ik zette mijn nagels erin en piepte zachtjes.
"I can't wear clothes sir, hé does not allow that. Please, I have to go back." Terug naar mijn donkere plekje, waar ik niet bestond tot dat hij me nodig had. Ik keek op naar Liam, schichtig. Hij had nog steeds dezelfde houding als eerst en leek kalm, geen greintje woede te bekennen.
"You can, Emma. We got you away from there and now you can take your time to recover." Sprak Liam in dezelfde kalme toon als zijn postuur gesteld was. Mijn adem stokte. Als Liam me daar weg had gehaald dan was hij in problemen en ik dan ook.
"He is going to get so angry, please get me back." Smeekte ik de man nogmaals, niet begrijpend waarom Liam niet doorhad wat voor macht híj had? Dat Liam dit niet zou overleven en ik misschien ook niet. Al zou ik de volle lading krijgen en Liam zou drie maal geschoten worden; de specialiteit van hém. Een schot in elke knie en dan in het kruis, waarna de mannen na enkele minuten verblindende pijn dood zouden bloeden. Ik had het verscheidende keren mogen toeschouwen.
"He will not be a problem, trust me." Liam klonk zo zelfverzekerd. Mijn brein draaide overuren met alle gedachten die ronddwaalden. Mijn lichaam zeurde vermoeid en gepijnigd.
"We have found you in a rather bad state, Emma. You have been out for a while and are still recovering. I have a friend who has been taking care of you all the while. He would like to run a few small tests with you awake to see how you are doing now." Opperde Liam, terwijl zijn handen begonnen te friemelen wat ik kon associëren met een teken van liegen, uit ervaring. Maar wat had ik ertegen in te brengen? Híj had ook wel eens gasten meegebracht en die herinneringen stonden nog vers in mijn geheugen gekerfd. En dus knikte ik langzaam. Liam stond op, wat mij behoorlijk liet schrikken wanneer ik weer in elkaar kromp. Maar hij kwam niet op mij af. Liam vervolgde zijn weg de deur uit en sloot het obstakel zachtjes en pas toen er een kleine klik klonk durfde ik te ademen. Ik nam de tijd om de nieuwe ruimte in me op te nemen. Het eerste wat me was opgevallen was het raam met de witte doorzichtige gordijnen ervoor. Verder stond er nog een bruin-houten kast tegen te muur en lag er een beige vloerbedekking op de grond. Als laatste was er het bed waar ik in lag, ook tegen de muur geschoven in de hoek, en daarnaast de stoel waar Liam op had gezeten. Een grote, bruine stoel waar een oudere man een sigaar op zou roken. Ikzelf bevond me in het twee-persoons bed dat tegen de muur geschoven stond met enkele dekens over me heen. De banden die mij eerst hadden tegengehouden lagen lusteloos op de vloer en er liepen enkele draden van mijn lichaam naar de apparaten die zich ook nog naast het bed bevonden. Ik herkende de IV en de hartslagmeter, maar het andere apparaat was mij onbekend. De deur opende, waarna Liam weer binnen kwam lopen en een andere man hem volgde. Deze man had, net als Liam, een trainingsbroek met een effen lange-mouwen shirt. Zijn haar was donkerbruin met alleen de punten een witte kleur.
"Hiya, I am Niall." Zei de man terwijl hij zijn lichaam op de bruine stoel naast mijn bed liet zakken. Liam bleef staan bij de deuropening en keek toe. Waarschijnlijke wachtte hij af totdat ik mijn taak zou uitvoeren bij de andere klant. Pas dan zou Liam verdwijnen en terugkomen zodra Niall vertrokken zou zijn. Dit was waarschijnlijk ook de reden dat ik zo schoon was. Voorzichtig schoof ik de deken aan de kant en duwde mezelf met moeite op van het kussen. Mijn voeten stapten op de grond, waarna ik me op mijn knieën liet zakken. Gefocust bracht ik mijn handen omhoog naar de jongen zijn broek, terwijl de permanente brok in mijn keel aangaf hoe ik me voelde. Nog voordat ik de donkere stof aan kon raken, pakte de jongen mijn handen vast; mijn eerste gedachte was dat hij direct wilde beginnen met het grotere werk. Maar het tegendeel werd bewezen toen hij me langzaam weer op het bed zette en op zijn hurken ernaast ging zitten, zodat we op gelijke hoogte waren.
"Emma, don't worry. I'm just gonna do some tests." De jongen klonk, net als ikzelf, niet engels dankzij zijn accent. "I'm going to test your eyes first." Waarna hij naast me kwam zitten en zijn vingers mijn goede oog aanraakte. Hij scheen er kort een lichtje in, waardoor ik tijdelijk verblind werd. Bij het andere oog liet hij slechts zijn vingers over de pijnlijke huid glijden; dat blauwe oog zat er al een lange tijd. Zo ging Niall nog even verder waarbij hij me enkele opdrachten gaf zoals mijn goede vingers buigen, sinds er enkele vingers gespalkt waren. Ook vroeg hij enkele keer om een speciale positie aan te nemen zodat hij verbanden verwisselde. Het leek een routine te zijn voor hem; wat me in de war maakte. Het leek me onmogelijk dat geen van deze jongens kwade intenties had.
"Can you shortly lay down on your belly for me?" Daar was de vraag al. Ik probeerde de brok nog weg te slikken en draaide me langzaam op mijn buik. Mijn ribben protesteerden hevig; een flinke trap had daar een keer voor gezorgd. Zodra ik lag, verwachtte ik de vingers die over mijn huid zouden glijden. Maar Niall legde slechts iets om mijn rug en vroeg me een keer te inhaleren. Ik probeerde te verbergen dat ik daar moeite mee had. Pas toen drong het tot me door dat er een evidente mogelijkheid was dat ik naar een handel was gebracht. Híj had me er een keer over verteld en er enkele malen mee gedreigd. Ik werd opgeknapt en doorverkocht; de training had ik al gehad. In stilte liet ik een traan over mijn wang lopen.
"You seem to still have difficulties breathing. I'm going to lift your shirt a bit to feel if there is something wrong." Klonk Niall zijn accent op de achtergrond, maar ik was te diep verzonken in gedachten. Een pijnlijke prik in mijn zij haalde me er pas uit en nog voordat ik me kon voorbereid drukte Niall precies op het verkeerde punt. Een zachte kreun verliet mijn mond en het gesuis was terug in mijn oren. Alles begon te draaien en de brok in mijn keel werd omhoog gedrukt door braaksel. Precies het punt waar de neus van zíjn schoen meerdere malen was beland. Mijn ogen tuimelde dicht en als een mechanisme om de pijn te vermijden, viel ik terug in mijn eigen, bewuste stukje onbewustzijn.

Reacties (1)

  • _Khaleesi_

    Wow heavy verhaal lijkt me wel, maar ik vind het top!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen