‘Adey is natuurlijk te schattig voor je. Hmm. Sorry Alex, dat ben ik met haar eens. Je kan dat meisje daar niet schattig noemen. Hij knipoogt naar Alex als een soort broer.
      ‘Mijn vrienden noemen me Adey. De rest is het simpelweg niet waard.’ De arrogantie die hier vanaf druipt, is zelfs voor mij ontzettend verwaand en overdreven. ‘Oh, en je hebt natuurlijk de uitzonderingen.’ Voor wie hield ik dit spel eigenlijk nog vol? Florian wist allang dat ik niet zo dom en arrogant was als ik me deed voorkomen, wat Par dacht maakte me eigenlijk heel weinig uit en Alex even zo.
      ‘Uitzonderingen? Nu maak je me nieuwsgierig!’ Hooghartig kijk ik Florian aan.
      ‘Uit 7? Toe maar! En nu moeten wij zeker jaloers worden op Daniel?’ Florian legt zijn arm op Alex’ schouders en glimlacht even naar hem. Ik lach, hoewel ik hoop dat we snel over kunnen stappen naar een ander onderwerp.
      ‘Neuh. Alleen als je het graag wil.’ Florian draait minachtend met zijn ogen en richt zich weer tot Alex, voordat hij de verlossende woorden uitspreekt.
      ‘Wel terug op het onderwerp van eerder. Gewoon uitleggen en misschien van die gekke liftfratsen uithalen en het is weer goed!’
      ‘J-ja maar zij begon die "liftfratsen"...’ Hij wijst even naar mij.
      ‘Wacht eens even, jij en May waren de eersten. Daar had ik nog niets mee te maken.’ Alex krijgt de kans niet om niets terug te zeggen, als een eentonige stem aankondigt dat we het dak hebben bereikt. Volgens mij was het Par, maar ik weet het niet zeker.
      ‘En kijk eens aan, het is nog droog ook.’ Sarcastisch kijk ik naar de kleine plassen, die aanduiden dat het wel geregend heeft.
      ‘Waarom zijn we hier überhaupt?’ Alex kijkt met een opgetrokken lip naar het natte dak. De jongen uit 3 negeert iedereen standvastig en loopt naar het groenige bankje links van de liften. Florian staart hem verbaast na.
      ‘Het was niet echt mijn bedoeling, maar oké. Ik heb toch nog geen zin in Reinout.’ Hij haalt onverschillig zijn schouders op, waarna hij naast Par plaatsneemt en hem iets vraagt, wat ik mis.
      ‘Ik hoop maar dat het een beetje droog gaat zijn in de Arena. Het is zo irritant als alles nat is.’ Florian grijnst.
      ‘Wat is het 1? Kan je niet tegen een beetje water?’
      ‘Oh, ik kan prima tegen regen hoor. Ik houd er alleen niet van als alles om me heen zeiknat en koud is.’ Hierna vermoed ik dat ik Par iets hoor mompelen dat regen wel meevalt, maar ik weet het niet zeker.
      ‘Zou je niet denken, als het vanbinnen ook zo koud is bij je.’ Terwijl Florian in de lach schiet, trek ik cynisch een wenkbrauw op.
      ‘Hoor je het eens van een ander, Aderyn.’ Terwijl Florian hikkend van de lach me aankijkt, voel ik een plotselinge vlaag van irritatie. Alleen zijn op het dak lijkt er niet in te zitten, en hoewel ik prima van me af kan bijten, gaat dat toch best lastig als het twee tegen één is.
      ‘Het is ook wat zeg, de lagere tributen bijten eindelijk eens een keer terug. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.’ Sarcastisch kijk ik terug, mijn irritatie proberend te verbergen. Florians lach vertelt me echter dat dat niet zo goed lukt als ik zou willen.
      ‘Ik houd juist van regen.’ Afwezig kijkt hij in de verte. ‘Het staat voor alles dat nieuw is.’
      ‘Ik vind het gewoon erg nat.’ Alex trekt met zijn lip, wat hem een iets minachtende uitstraling geeft die niet bij hem past.
      ‘Nat? Serieus alleen dat?’ Florian kijkt Alex verbaast aan.
      ‘Regen is heerlijk, maar niet als het de hele dag aanhoudt,’ gooi ik er tussendoor. Hoewel de rest er niet op reageert, zie ik Florian even lachen. Vreemd genoeg.
      ‘Het is niet incorrect. Regen is nat.’ Alex lijkt niet van plan zijn standpunt te wijzigen, tot Florians verbazing (en hopelijke irritatie).
      ‘Regen is wel meer dan alleen maar ''nat'', Alex.’ Florian lacht alweer zachtjes na mijn opmerking, die helemaal niet zo grappig was, zodat ik hem nu ook vreemd aankijk. Hij lijkt het niet te merken en zijn lachje is ook snel weer verdwenen, waardoor ik het er maar bij laat.
      ‘Ja, nat is het zeker.’ Florian klinkt bijna nostalgisch. ‘Maar in District 9 zijn we altijd blij met de regen. Het betekent dat het tarwe weer kan gaan groeien. Daarom staat regen voor mij voor een nieuw begin, er groeit nieuw koren.’ Ik applaudisseer even kort en sarcastisch. We hoeven niet meteen een heel levensverhaal, we hebben het over régen.
      ‘Wat diepgaand.’ Uitdagend kijk ik hem aan, terwijl zijn wenkbrauwen meteen naar beneden zakken.
      ‘Oh en wat vind jij dan zo leuk aan regen, miss Perfect?’
      ‘Ik vind het lekker ruiken, en alles wordt weer even fris, mag dat ook? Mister, ik-weet-alles-beter?' Op hetzelfde irritante toontje waarmee hij zijn zin begon, geef ik hem antwoord. Een druppel raakt mijn arm.
      ‘Fris? Het water komt wel uit een zee of een meer.’ Alex zegt er nog iets achteraan, maar daar ben ik mijn aandacht alweer verloren. Twee dikke waterdruppels vallen op mijn shirt. Dan nog een paar, voordat zonder enige waarschuwing de hemel boven onze hoofden losbarst. De regen voelt alsof er een koude Capitooldouche is aangezet, want binnen de kortste keren zijn we allemaal doorweekt. Florian houdt van regen, en negeert het. Alex kijkt vol walging naar zijn zeiknatte shirt en Par doet helemaal niets met het feit dat het keihard aan het regenen is.
      ‘Wat is daar nou weer mis mee?’ Ietwat afwezig valt mijn blik op Par, die richting de lift loopt, terwijl de regen zijn haar doorweekt. In de verte hoor ik Florian reageren op Alex, maar zijn woorden gaan langs me heen. Veronderstellend dat ik zijn opmerking waarschijnlijk niet gewaardeerd zou hebben, rol ik even met mijn ogen. Ik werp een korte blik op de donkergrijze lucht, terwijl de dikke druppels van mijn gezicht af glijden.
      ‘Nou, Florian, kijk eens aan, hier heb je je regen.’ Florian kijkt echter beteuterd naar de grond, niet de buitengewone vreugdevolle reactie je je verwacht zou hebben van iemand die zo ontzéttend van regen houdt.
      ‘Het is niet zoals thuis..’
      ‘Ik moet wel zeggen, ze weten wel hoe ze regen moeten verpesten, dat ben ik met je eens.’ Florian lijkt alleen mijn laatste woorden te horen, en grijnst breed.
      ‘Geef je me nu gelijk, Aderyn? De wonderen zijn de wereld nog niet uit! Vertel het nieuws Alex!’
      ‘Geniet er nog even van, nu het nog gebeurt, 9.’ Ik haal het elastiekje uit mijn natte vlecht en haal mijn stevig ingevlochten haren weer los. Bij het trainen is een vlecht nou eenmaal veel praktischer dan losse haren, maar het trainen is nu toch voorbij. Bovendien zit het los veel prettiger.
      ‘Alex, wat vind jij een betere kop: Geschokt: 1 is vriendelijk tegen lagere tributen of 1 is het eens met haar andere tributen?’ Florian grijnst naar de blonde jongen, die niet reageert. Mijn blik valt echter op de jongen uit 3, die naar de lift wijst en schijnbaar in de veronderstelling is dat iemand hem hoort. Ik slik een bijtende reactie naar Florian in, en draai me weer naar de twee jongens om.
      ‘Meiden, onze techneut hier wil graag het woord.’ De beide jongens kijken me even allebei een tikje geïrriteerd aan, maar richten dan hun aandacht op de schriele jongen. ‘We luisteren, oh grote heer. Vertel ons je ontdekking.’ Heel even trekt de jongen zijn wenkbrauwen naar me op, voordat hij aan een verhaal begint, dat erop neerkomt dat de lift niet werkt.


@Slughorn: Nee, ik heb niets veranderd hoor, haha. ^^ Het klopte in de RPG al niet, de volgorde loopt wat vreemd inderdaad.

Reacties (2)

  • Samanthablaze

    ‘Uitzonderingen? Nu maak je me nieuwsgierig!’ Hooghartig kijk ik Florian aan.
    ‘Uit 7? Toe maar! En nu moeten wij zeker jaloers worden op Daniel?’

    Tssk Tssk Daniel is al helemaal van Luna, geen zorgen Flory :')

    4 jaar geleden
  • Slughorn

    Hier mist wel een zin. De opmerking die je over Daniel maakt (;

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen