Het was een kleine kooi en ergens liet het Anya denken aan hoe klein de wereld was geweest toen ze daar nog had rondgelopen. Eigenlijk had de kooi veel gemeen met de wereld: al je acties werden bestuurd door mensen met meer gezag en zodra je probeerde te ontsnappen, kreeg je een schok als waarschuwing.
      Ze had beter naar die waarschuwing geluisterd.
      Nu trippelde ze nerveus heen en weer, terwijl ze af en toe met haar achterpoot haar oksel krabde, meer uit zenuwen dan omdat ze de jeuk niet meer kon verdragen. Ze hield niet van dit soort momenten. Ze voelde de onrust die in de kamer hing en dat wakkerde de onrust in haar kleine lichaampje aan. Het was een dierlijke onrust, maar tegelijk ook menselijk, omdat ze besefte dat ze als experiment werd gebruikt en wist dat proefdieren nooit een lang leven leidden.
      Haar kooitje ging open. Eerst wilde ze niet in de doolhof stappen, maar toen ze in haar zij werd gepord met een lange staaf, schoot ze vooruit. Ze probeerde de doolhof te volgen, maar raakte al snel gedesoriënteerd – iets dat ze had overgenomen van haar oude zelf. Het feit dat haar kleine hoofdje steeds weer naar een kant helde en ervoor zorgde dat ze steeds opnieuw tegen de wanden knalde, hielp ook niet echt.
      Dit was geen leven.
      Ze wenste dat ze gewoon dood was gebleven, maar haar dierlijke instinct weerhield haar van zelfmoord.
      Ze probeerde opnieuw te spreken, en merkte opnieuw dat haar motorische vaardigheden tekort schoten. Ze zou wensen dat men haar eens onder een hersenscan legde (wat ze zeker en vast eens zouden moeten doen bij een onderzoek als dit), zodat ze zagen dat ze haar hersenen effectief gebruikte.
      ‘We hebben vast een zenuw beschadigd toen we de transplantatie deden,’ zei Tom, een van de onderzoekers en eveneens haar man – haar ex-man. ‘Ik denk niet dat dit veel op zal leveren.’
      ‘We hebben precies dezelfde transplantatie gedaan bij de andere ratten en een deel van hen reageert wel zoals het zou moeten,’ reageerde Danja. ‘Ik zou toch nog even willen nagaan hoe dat precies komt.’
      ‘De hersenen zijn een complex netwerk, en als je zo’n klein ratje opereert… Er kon veel misgaan, er is gewoon iets misgelopen. Ik zou er niets achter zoeken.’
      ‘Wat als er niets mis is gegaan?’ Danja was altijd een heel oplettende dame geweest – en vooral een heel koppig geval, dat ook. Ze onderzocht altijd alle mogelijkheden en dat was precies wat haar zo’n goede wetenschapper maakte. Ze had geen leidinggevende functie en was eigenlijk niet bevoegd om zware beslissingen te maken, maar toch had Anya haar toch altijd geraadpleegd wanneer ze even niet wist wat te doen. ‘Ik zou toch nog even wachten. En een hersenscan maken.’
      Helaas was Tom ook altijd een koppigaard geweest. ‘De stress van een hersenscan zou het beestje waarschijnlijk zijn dood in jagen. Trouwens, kijk naar hoe het loopt. We kunnen het beter uit zijn lijden verlossen, zo kan het onmogelijk verder. Bovendien: het gen is ook nog niet uiting gekomen, wat betekent dat het hoogstwaarschijnlijk ook niet tot uiting zal komen. Het is mislukt.’
      ‘Het zijn de hersenen van je vrouw die daar in dat wezentje zitten.’
      ‘Het zijn de hersenen van mijn vrouw die daar in alle proefdieren zitten. Veertien ratten, drie konijnen, twee honden en een aap.’ Tom slikte zijn verdriet duidelijk weg. Anya zag het gebeurde, wilde tegen de wand opklimmen en hem knuffelen, maar werd opnieuw geconfronteerd met het feit dat ze in een rat was veranderd. ‘Ik kan mijn professionaliteit niet laten beïnvloeden door het feit dat het om het lichaam van mijn vrouw gaat. Zorg jij dat de defecte proefdiertjes geëuthanaseerd worden?’
      Danja knikte, al was het in haar ogen duidelijk zichtbaar dat ze dit tegen haar zin deed. ‘Zal ik doen.’
      Tom verliet de kamer, terwijl Danja hem nog even nakeek. Zodra hij weg was, haalde ze Anya uit haar labyrint. Danja was een brok vol tegenstrijdigheden; koppig, maar toch flexibiel… en een echte dierenvriend, maar toch niet vies van dierenproeven. Langs de ene kant wist Anya wel dat Danja precies zou doen wat Tom haar op had gedragen, maar toch hoopte ze ergens dat Danja haar toch vrij zou zetten in de natuur. Toen Danja even over haar bolletje streelde, werd haar hoop nog meer aangewakkerd. Het lot was echter genadeloos, want Anya zag hoe Danja wat gif mengde in water en het in een spuit zoog, klaar om de spuit in Anya’s mond te zetten en haar de dood in te sturen.
      Anya, die opnieuw in een kooi was gezet, rammelde wat tegen de tralies, maar zonder al te veel succes. Pas toen Danja haar uit de kooi nam, zag ze haar kans. Met alle kracht die ze in haar kleine kaak had, beet ze in Danja’s hand. Verschrikt liet de jongedame Anya vallen, waardoor Anya een nieuwe kans kreeg op ontsnapping. Haar lichaam voelde aan alsof het op meerdere plekken gebroken was, maar doordat ze wist dat de dood haar achtervolgde, slaagde ze erin weg te rennen. Haar zware hoofd liet haar de hele tijd tegen de muur knallen. Toch was ze altijd net snel genoeg om Danja’s grijpende handen te ontwijken.
      Het was een voordeel dat ze het gebouw kende, want dat zorgde ervoor dat ze wist welke gangetjes ze moest nemen om Danja te slim af te zijn. Het zorgde er ook voor dat ze de beste verstopplekjes wist op weg naar de uitgang. Terwijl ze tussen gigantische voeten door manoeuvreerde, steeds opnieuw angstaanjagende reuzenhanden ontweek en zich af en toe schuilhield op de beste verstopplekken van het lab, naderde ze de uitgang.
      Ze zag de deur, ze zag haar ontsnapping en… botste op de deur. Verward keek ze naar de toetsen die ze nodig had om de deur te openen. Ze waren ver buiten haar bereik en opnieuw sloeg de wanhoop toe. Ondertussen hadden alle wetenschappers haar omsingeld en lieten ze geen ruimte vrij voor haar ontsnapping. Ze dacht dat ze er was geweest, maar vandaag stond het toeval aan haar kant. Net op het moment dat de wetenschappers haar van de grond wilden tillen, sloeg iemand de deur open. Snel maakte Anya van de gelegenheid gebruik en sprintte ze naar buiten, waar ze welgeteld tien seconden van haar vrijheid kon genieten voordat een slechtvalk haar van de grond griste.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen