10. Mi

Door: Translator
Onderdeel van: When the violin and the cello meet... // Larry Stylinson
Laatst bijgewerkt: 5 dagen geleden
Geactiveerd op: 5 dagen geleden


Little do you know
I'm still haunted by the memories
Little do you know
I'm tryna pick myself up piece by piece

- Alex & Sierra

breed | medium | small

Harry verstarde, Niall's woorden kwamen bij hem binnen als emmers ijswater. Het voelde alsof zijn hart niet meer klopte en al zijn bloed weggelopen was. Hij knipperde niet meer en ook het ademen lukte niet meer.
"Weet je, Haz," ging Niall verder, zonder te beseffen wat dit met Harry deed. "Ik vond het altijd al raar dat je er nooit naar luisterde. Toen ging ik eens naar een optreden een paar jaar geleden met deze loser en hij liep weg van het moment dat de eerste tonen weerklonken! Hij liet me gewoon achter. Louis heeft dan....."
Harry luisterde niet meer. De initiële schok was verdwenen en hij kreeg het veel te warm. Het leek of hij opnieuw vernederd werd, het leek alsof Niall alle oude, helende wonden opnieuw opentrok. Baaa-ba-da-da-da-da-da-dut-da-da-dahhh.. Hij begon te zweten en kreeg het opnieuw koud. De mix van schaamte en pijn was zo overweldigend en scherp, Harry dacht dat hij erin zou stikken. Hij voelde het maagzuur al opkomen. Hij staarde voor zich, hopend dat Niall zijn ongemak niet zou zien en dat hij niet zou zien hoe de tranen al in zin ogen stonden. Maar Louis had het wel gezien. Hij voelde zich naakt, zijn diepe kinderlijke onzekerheid lag open en bloot. Louis Tomlinson. Harry was zich bewust van Louis' aanwezigheid naast zich.
Plots sloot Louis' hand zich rond Harry's onder te tafel. Harry bewoog niet, maar sloot wel zijn ogen tegen de tranen. Louis kleine, warme vingers sloten zich rond de zijne. Zijn grip was sterk en rustgevend, hij kneep op een vast tempo in Harry's hand, terwijl hij met zijn duim cirkels maakte over Harry's hand.
Harry voelde Louis' snelle hartslag toen de onderkant van zijn pols tegen die van Louis drukte.Een gevoel van verlangen ontplooide zich. Louis Tomlinson, dacht Harry opnieuw, terwijl Louis de toppen van zijn vingers in Harry's handpalm drukte. Hij zuchtte en drukte terug.
"Ik denk dat we voor de 15 punten moeten gaan, wat dan ook. Alles inzetten!" zei Gladys. De quizmaster moet aangekondigd hebben dat het tijd was voor de laatste vraag.
"Wat je wil, Howard." hoorde hij Louis afwezig mompelen.
"Echt?" vroeg Niall, alsof hij en Gladys meer weerstand hadden verwacht. "Geweldig! Go biscuits! Wij gaan winnen!" Ze eindigden uiteindelijk vierde, maar het kon Harry niest schelen. Louis bleef zijn hand vasthouden tot het tijd was om te vertrekken.

Van zodra ze in de taxi richting Hampstead zaten, trok Louis Harry naar zich toe en legde een arm rond zijn schouders. Harry's hoofd rustte op Louis' sleutelbeen, net onder zijn kin. Er werd buiten het mompelen van Harry's adres niet gepraat tijdens de rit. Louis hield zijn gezicht in Harry's haar gedrukt. Hij leidde Harry in het appartementsgebouw naar binnen met zijn hand op zijn onderrug.
Eenmaal ze veilig in Harry's flat waren en hun schoenen hadden uitgedaan, stonden ze nietszeggend in de hal. Harry keek even omhoog en waagde een blik in Louis' ogen. Een nerveuze lach kwam van tussen zijn lippen, overdonder door hoe zacht Louis' gezichtsuitdrukking was, en hoe lief. Hij opende zijn mond om iets te zeggen, maar er kwam niets. Hij kon de emotie binnenin zich niet in controle houden.
"Oh, Haz." Louis' stem klonk alsof hij elk moment kon beginnen huilen. Louis stapte naar voor en hief een hand in de lucht om die op Harry's wang te leggen. "Harry," fluisterde hij, ademloos. Hij drukte zijn duim tussen Harry's deels geopende lippen. Louis' opkijkende gezicht was vol van vrees toen hij verder ging met praten. "Je bent zo- je bent zo mooi. Je moet- je moet dat weten. Ik vind je zo geweldig, Harry." Een warm gevoel ging door Harry's lichaam en hij sloot zijn ogen. Hij verplaatste zijn gewicht van zijn tenen naar zijn hielen en terug. Hij was net een menselijke metronoom die een onregelmatig ritme aansloeg.
Louis' hand ging naar Harry's nek, het deed hem stoppen met wiebelen.
"Harry, ik-" begon Louis, hij stopte met praten en slikte moeilijk. Hij wreef met zijn duim over Harrys nek, zoals hij zo vaak deed, maar deze keer leek er een nerveuzer ritme in te zitten. Harry werd er rustiger door, hij opende zijn ogen en keek naar Louis.
Louis liet een nerveuze lach horen en schudde zijn hoofd. Hij haalde diep adem en probeerde opnieuw.
"I-ik wil dat je weet hoe- hoeveel spijt ik heb." Het kwam er fluisterend uit maar zijn stem werd zelfverzekerder naarmate hij verder ging. "Het spijt me zo van de Boléro, Harry. Het- het spijt me echt, alles van wat ik toen gedaan heb. Hoe ik me gedroeg, hoe ik jou behandelde... Het was-- Het vreet me op vanbinnen, Harry. Het spijt me zo erg. Sorry." Harry zag in Louis' ogen dat hij het meende, dat hij oprecht spijt had. Het betekende zoveel dat hij het niet onder woorden kon brengen; hij was te overdonderd en het was te veel in één keer. Hij sloot zijn ogen en legde zijn voorhoofd tegen dat van Louis, zijn hart sloeg bijna uit zijn borst.
"Harry," mompelde Louis hees, zijn vingers grepen de krullen van Harry beet. "Het spijt me echt waar zo.."
"Het is goed, Louis." fluisterde Harry en hij ging terug rechtop staan, hij bleef dicht genoeg staan om met zijn hand over Louis' rug te wrijven. "Het is goed." Harry had zijn onderlip tussen zijn duim en wijsvinger terwijl hij neer keek op Louis, zijn ogen gingen over Louis' gezicht alsof hij een herinnering maakte. Er waren nog zoveel andere dingen waarover ze moesten praten, zoveel dingen die hij wilde zeggen en zoveel dingen die hij nog wilde vragen. Hij ademde in en opende zijn mond, maar er kwam niets. Hij wist niet waar te beginnen of hoe hij moest beginnen.
Louis zag hoe Harry het moeilijk had om iets te zeggen en hij werd terug waakzaam, dat was te zien aan de behoedzame blik in zijn ogen. Het leek alsof hij bang was voor wat Harry ging zeggen. Harry's gedachten gingen terug naar de pub, naar de perfecte manier waarop hun handen in elkaar gepast hadden en de warmte die uit Louis' hand kwam en hij realiseerde zich dat hij ook bang was. Bezorgd dat als hij toen iets gezegd had, hij dit geweldige moment nooit gehad zou hebben. Hij wilde Louis niet bang maken, hij wilde hem houden.

Afspeellijst
+ Little do you know - Alex & Sierra

Sorry dat het zo lang geduurd heeft, maar ik ben weer helemaal terug.
Let me know what you think!

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit hoofdstuk.



Details

61 (2 | 0)

16+

1117

8 (0)

Share