Foto bij H.27.

Het laatste stukje van het vorige hoofdstuk:

Ik heb nooit om die spotgaai-jurk gevraagd, of om het speldje.
Dat heeft het Capitool geregeld.
Het is ideaal om het volk nog even in te peperen hoe zwak ze zijn.
Hoe mieterig, hoe kwetsbaar.
Dat buiten de Hungergames er zich ook een spel afspeelt.
Dat rebellen geen hoop bieden, maar alleen maar dood en verderf.
En dan kijk ik naar Tyson en ik herinner weer waarom ik dit doe.
Ik doe dit voor hem.
En hij is het waard.
Dus ik sluit opnieuw mijn ogen en probeer te rusten.
Zodat ik Tyson kan beschermen.
Zodat ik voor hem een stervende hoop kan zijn.
En als hij zou leven, dan zou ik het niet anders willen.

Wanneer ik wakker wordt, is het midden in de nacht.
Ik weet niet waarom ik wakker word, ik ben plotseling gewoon wakker.
Ik wrijf in mijn ogen, laat mijn zucht zichzelf afstellen op het donker en zie dat Tyson in slaap is gevallen tijdens het wacht houden.
Hoe lang al?
Zouden er mensen langs zijn gekomen zonder dat ik dat weet?
Is er iemand in de buurt waar wij geen idee van hebben?
Het voelt alsof er een holte in mijn borstkas zit, maar tegelijkertijd tijd tintelt alles.
Om de een of andere rede heb ik het idee dat ik mij elk moment om kan draaien en recht in de ogen kijk van een eng grijzende tribuut, met een glinstering van vreugde in diens ogen omdat hij mij vermoorden kan.
Ik besluit het maar zo te laten en er geen probleem van te maken.
Het is toch al gebeurd.
Ik laat Tyson slapen en begin met het houden van de wacht.
Terwijl ik goed oplet en al mijn zintuigen aan heb staan denk ik aan wat de wind van morgen naar ons toe zal laten waaien.
Het voelt nu allemaal zo echt, al is het nooit nep geweest.
Ik heb mensen zien sterven, mensen horen sterven... mensen láten sterven.
Ik weet dat de Hungergames er niet altijd zijn geweest en ik vraag mij af of ze ooit zullen stoppen.
Of kinderen dan later, ver in de toekomst, op school leren over die Hungergames, zo veel jaren terug.
En ze zullen het zich in hun hoofd stampen, onthouden voor een toets, maar nooit zullen ze erbij stilstaan hoe dit nou voelt, of tenminste niet echt.
De angst, het schuldgevoel, de onzekerheid; ze zullen het nooit weten.
Niemand die hier nooit is geweest zal het weten, hoe vaak ze ook een Hungergames hebben gezien of de beeldschermen.
Dan besef ik dat ik mijn boog en pijlen nog niet bij de hand heb, al voel ik dat mijn messenschede al wel trouw om mijn middel hangt.
Ik pak mijn verdere uitrusting en focus mij weer 101 procent op het houden van de wacht.
De hemel is mooi.
Donkerblauw.
Kalm.
Vredig.
Zo ontzettend anders dan wat zich eronder afspeelt.
Ik verwacht dat er weer leven in het spel wordt geblazen zodra de zon weer schijnt, omdat ik verwacht dat ze meer actie zullen willen en het zal mij niet verbazen als ze daar een ganse bij gaan helpen
Er zijn nog 14 mensen over, dus de kans dat tributen elkaar tegenkomen wordt met elk kanonschot schaarser.
Er zijn al 10 mensen dood en ik weet niet of dat nu juist veel is of weinig.
Het voelt in ieder geval veel te veel, omdat elke dood er eentje te veel is, maar op een eigen manier is het juist veel te weinig.
Ik vraag mij af waar de Arena eindigt en of de hemel waar ik nu onder lig echt is.
Geen illusie, maar puur, niet nep, iets wat het Capitool niet voor ons bepaald heeft hoe het eruit ziet.
De kans is klein dat dit behoort tot de categorie die ze niet kunnen controleren, maar hopen kan toch geen kwaad.
Dan zie ik iets in de verte bewegen en hoor ik twee mensen lopen - nee, rennen.
Ze zijn misschien op 300 meter afstand, maar ik herken de twee meteen.
Het is Josh Bonler en hij wordt achterna gezeten door Tyler Biggs.
Al gauw heb ik door dat het Capitool Tyson en mij naar hen toe zal drijven voor een gevecht.
Ik besluit dat het beter is als ik zelf al ga, omdat ze dan misschien Tyson met rust laten.
Ik pak gauw mijn spullen bij elkaar en kijk nog een laatste keer naar Tyson, die nog ligt te slapen.
Dan laat ik mij uit de boom zakken en maak mij klaar op het gevecht wat komen gaat.

Reacties (6)

  • Ikbenerniet

    Door

    4 jaar geleden
  • AnneFrank

    Wauw, snel verder!

    4 jaar geleden
  • Xindrie

    Spannend
    Ga snel verder!!!!!!

    4 jaar geleden
  • AnnyXX

    Ik vind dat ze zou moeten blijven zitten en stil zijn.

    4 jaar geleden
  • BethGoes

    Oelala... SPANNUND!!!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen