Noëls hoofd bonsde heftig. Hij probeerde herinneringen op te halen, maar het was oprecht alsof hij nooit eerder had bestaan. Zelfs op de meest simpele vragen wist hij geen antwoorden. Wie was hij in godsnaam? De harde en koude grond onder zijn rug had hem de nodige hoeveelheid discomfort weten te bezorgen. Hij opende zijn ogen, maar het was aarde donker om hem heen. Door rond te tasten probeerde hij de grootte van de kamer in te schatten. Deze was naar verwachting niet groter dan een meter of twee in de lengte en een meter in de breedte. Het feit dat hij zijn verdomde geheugen kwijt was, maakte het scenario alleen nog maar angstaanjagender. Alsof hij de hoofdrol speelde in zo'n suffe psychologische thriller. De kamer had geen deuren, maar bestond uit drie stenen muren, een stenen vloer en een soort stalen wand. De dikke stalen wand zou vermoedelijk de opening zijn. Tevergeefs duwde hij er tegenaan, met de stiekeme hoop dat het ding open zou schieten. Zijn tijd in het donkere hok ervoer hij als tergend langzaam en onzeker. Het bleef doodstil aan de andere kant van de wand en dat verontruste hem.

. Mijn stem klonk schor, waarschijnlijk door de grote hoeveelheden genuttigde alcohol. Even dacht ik dat mijn kreten daadwerkelijk gehoor hadden gekregen, maar langzaam maar zeker besefte ik mij dat de naderende voetstappen niet van een man konden zijn. Mijn ogen reageerden gevoelig op het plotselinge felle licht en ik knipperde om het akelige gevoel wat te verminderen.
'Zo', constateerde een autoritaire vrouwenstem, 'dat duurde lang.'
Voor mij stond een jonge vrouw met lang, zorgvuldig gevlochten blond haar. Ze droeg een simpel zwart jurkje dat haar slanke figuur prachtig deed uitkomen. Haar blauwe ogen staarden aandachtig in de mijne. 'De komende maanden zal dit je thuis zijn.'
'Waar heb je het in godsnaam over?!', piepte ik, 'hebben ze je ingehuurd dit te doen?'
'Dat mocht je willen' , stelde ze grijnzend, 'je leven zal vanaf vandaag drastisch veranderen.'
'Wat wil je van me?!', riep ik kwaad. Een valse glimlach speelde om haar lippen.
'Ze stellen ook altijd dezelfde vragen', mompelde ze grimassend. 'Wie ben je? Wat wil je van me?'
'Eerst stribbelen ze tegen, maar binnen een maand tijd is ieder greintje van hun zelfvertrouwen als sneeuw voor de zon verdwenen.'
'Je spoort niet', bromde ik zelfverzekerd, 'ik ben Niall Horan, lid van de band One Direction. Vroeg of laat zullen ze weten waar ik ben en dan is het over. Als je me nu laat gaan dan zweer ik dat ik niemand wat vertel - als dit allemaal echt is tenminste.'
'Het interesseert me niet wie je was in je vorige leven', siste ze, 'niks van dat alles doet meer toe.'
'Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb als je straks achter de tralies zit', lispelde ik voorzichtig. De blonde dame kon deze waarschuwing echter niet waarderen, ze greep me hardhandig bij mijn t-shirt vast en haalde met haar andere hand hard uit naar mijn gezicht. Een zachte kreun verliet mijn lippen bij het voelen van de stekende pijn. 'Je denkt nog steeds dat ze je zullen vinden, niet?'
'Natuurlijk', opperde ik gespannen, 'ik ben internationaal bekend. Je gaat me toch niet vertellen dat je nog nooit van One Direction hebt gehoord.'
'Nee', mompelde ze bloedserieus, terwijl ze me nogmaals een harde klap verkocht, 'en die was omdat ik het leuk vind.'
'Dat is geen reden me te slaan', zuchtte ik. Ze cirkelde geamuseerd om me heen en liet mijn t-shirt los waardoor ik met een doffe klap weer op de grond terechtkwam. 'Ik heb geen redenen nodig om je te mogen slaan.'

[/font] [/15]

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen