Trossen los matroos, schreeuwde kapitein Alex. Onder luid gejuich verliet zijn schip 'De Golvenkliever' de haven. Stoer stond de kapitein op de boeg van het schip te zwaaien. "Wees niet bang, moeder, ik kom gauw terug!" riep hij naar zijn wenende moeder. Hij draaide zich om naar zijn bemanning. "Beste mannen, wij dromen er allen al lang van om uit te varen en..." Plots werd hij onderbroken door een matroos: "Word wakker!" "Wie zei dat!?" riep Alex boos uit. "En waar komt dat vervelende getuut vandaan?" "Alex, word wakker en doe die vervelende wekker uit!" Met een ruk ging Alex rechtop zitten in zijn bed en sloeg in eenzelfde beweging met zijn hand op de wekker. Met een vloek sprong hij uit zijn bed. Zijn wekker toonde 8 uur, hij zou zich moeten haasten om op tijd op school te zijn. Aan een recordtempo waste hij zich en kleedde zich aan. Gelukkig had hij zijn boekentas gisteren al gemaakt. 8u.10. Eten kon hij wel op zijn buik schrijven, waarom had zijn moeder hem niet eerder gewekt? Dat hij de wekker niet meteen hoorde gebeurde wel vaker. Pas na het herhaaldelijk afgaan van zijn wekker werd hij wakker. Zijn moeder zat waarschijnlijk (weer) met oortjes of een hoofdtelefoon aan de computer en had hem daarom niet gewekt. Hij haastte zich naar zijn fiets en sprintte de straat uit. In zijn haast de zwaaiende man achter het raam negerend. Hij kwam op school aan net op het moment dat de bel ging. Het voordeel was dat hij de speeltijd had gemist, Jan had hem waarschijnlijk nog niet vergeven. Hij sloot aan bij zijn klas en niemand merkte dat hij te laat was. Nu moest hij enkel nog een saaie donderdag op school zien te overleven. Kon hij maar wegvaren en dit saaie bestaan achter zich laten...
Half dromend kwam Alex de ochtend door. Hij krabbelde wat in zijn schrift maar zat meer te tekenen dan op te letten. Aan de rand van zijn schrift tekende hij de boeg van een schip, varend op de golven. Jannick, die naast hem zat en altijd al bewondering had gehad voor zijn tekenkunsten, probeerde het na te tekenen op zijn schrift. Het werd slechts een lelijke afspiegeling en Alex vreesde dat het schip van schaamte zou zinken. 'Riiiiiiiing!' Speeltijd. Alex was liever blijven tekenen. Tegen zijn zin sjokte hij naar buiten. De zon verwarmde zijn gezicht en leek hem op de speelplaats te verwelkomen. "Je hebt echt talent, man, ik wilde dat ik zo goed kon tekenen als jij." Dat had de arme bemanning van die lelijke boot vast ook gewild. "Je bent anders al best goed." Vind je?" Nee. "Ja hoor, al kan het natuurlijk nog iets beter." "Bedankt, heb je zin om mee te basketten?" Dat kon Jannick wel goed, hij was best lang, waarschijnlijk ongeveer een meter tachtig. Op schoolreisjes diende hij als verdwaalpaal, altijd handig. Alex was niet zo goed als hij in basketten, maar had er wel plezier in en stemde dus toe. De speeltijd ging sneller voorbij dan verwacht. Jan was nergens te bekennen. Toen de bel weer ging vroeg Alex aan Jannick of hij Jan soms had gezien. "Weet je het dan nog niet?" "Weet ik wat nog niet?" "Zijn broer is gestorven, aangereden door een dronken wegpiraat. Vandaag is de begrafenis." Alex keek verbaasd, dat wist hij helemaal nog niet. Plots had hij genoeg van schepen en piraten. Een golf van schuldgevoel kwam in hem opzetten. Daarom was Jan zo lichtgeraakt geweest. Nu lette hij wel op in de les, hij wilde niet dat zijn gedachten zouden afdwalen en concentreerde zich op de les goneometrie. De vlakke figuren voorkwamen dat hij te veel ging nadenken.
Lunchtijd. Alex hield van eten, maar vandaag was zijn honger iets gestild. Hij liep naar de refter, maar werd onderweg onderschept door Lea. Oh nee, hij was helemaal vergeten dat hij met haar naar school zou fietsen! Dom, dom, dom. "Hè Alex, sorry dat ik er niet was om te fietsen vanmorgen. Ik ben vroeger vertrokken omdat ik nog langs opa moest. Ik hoop dat je het niet erg vindt en vanavond nog samen wil fietsen?" Yes, gered. "Tuurlijk hoor, geen probleem." Het leek alsof ze nog iets wilde zeggen, maar Alex draaide zich om toen de stem van Jannick klonk. "Alex, kom je mee lunchen?!" "Ok, ik kom!" riep hij terug. "Nou tot later dan Alice", zei hij terwijl hij naar de eetzaal toe liep waar Jannick en zijn basketvrienden ongeduldig stonden te trappelen. "Haast je nou, het zijn frieten, straks zijn ze op!" Het was best gezellig aan de tafel. Jannicks vrienden waren best grappig. Samen zaten ze te lachen en te eten. Bijkomend van een lachbui keek Alex opzij en zag Lea staan. Ze stond wat verloren te draaien, over de hoofden kijkend waar nog een plaatsje was. Alex wilde roepen dat ze bij hem kon komen zitten, maar een vriendin tikte op haar schouder en sleurde haar mee naar een tafel in de hoek waar een groepje meiden zat te dollen. Ook goed. De middag ging best snel boorbij en voor Alex het wist, was het al weer tijd om naar huis te gaan. Snel liep hij naar de fietsenstalling en nam zijn fiets mee de schoolpoort uit en bleef daar wachten op Alice. Hij draaide zich om en staarde naar de pratende leerlingen die de school uit kwamen. Daar was Lea, pratend en lachend met een vriendin. Ze zag er goed uit nu hij erover nadacht. Haar bruine haar was in een paardenstaart gebonden en wipte op en neer op het ritme van haar passen. Ze droeg een nauwsluitende jeans en had een T-shirt aan met de tekst 'Miss Sunshine' en had haar trui rond haar middel geknoopt. Ze was slank gebouwd en iets groter dan Alex. Niet zo staren, sprak Alex zichzelf vermanend toe. Lea zwaaide naar haar vriendin en kwam met haar fiets naar hem toe, een glimlach op haar gezicht. "Je hebt gewacht", sprak ze blij. "Tuurlijk, dat had je toch gevraagd?" Ze sprong op haar fiets en samen vertrokken ze naar huis.
"Hoe was je dag?" vroeg Alex onder het fietsen. "Ging wel, hoe was de jouwe?" "Best saai, ik ben blij dat ik eindelijk naar huis kan. Na een hele dag school lekker gezellig wiskunde huiswerk maken, hoera. In een moderne maatschappij zoals deze zouden dergelijke marteltechnieken toch afgeschaft moeten zijn." Lea gniffelde. "Arme jongen, ik krijg bijna medelijden met je." Alex keek naar het fietsende meisje en moest ook glimlachen. Haar wapperende haren deden hem denken aan de manen van een paard. Een vrij en onbeteugeld paard, galopperend met een soort elegante schoonheid. "Waar kijk je naar?" vroeg ze, hem zo uit zijn dagdroom halend. Shit. "Niets." Ze keek hem raar aan. "Waarom zeggen jongens altijd dat ze nergens aan denken, iedereen denkt toch ergens aan?" Dat komt omdat gedachten privé zijn en sommige dingen nogal raar over zouden komen. In plaats van te antwoorden haalde hij zijn schouders op en veranderde van onderwerp. "Heb je al wat vrienden gemaakt op school?" Het gezicht van Lea klaarde op. "Ja, een meisje vroeg me om met haar te lunchen, ze lijkt me wel leuk, en ik heb jou leren kennen natuurlijk." Alex' huis kwam in zicht en beide stapten ze van hun fiets. "Wacht je morgen op me zodat we samen kunnen fietsen?" vroeg Lea. "Natuurlijk, tot dan." Alex kijkt haar na terwijl ze door het poortje haar tuin in loopt. Vlak voor ze om de hoek verdwijnt, draait ze zich om en zwaait. Alex zwaait terug en vraagt zich af van hoe ver je blozende wangen kan zien.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here