Foto bij 7. Het hoofdstuk met armen om in te slapen

Het feit dat je hier bent en deze story leest, wil waarschijnlijk zeggen dat je net als ik een goede slechte grap wel kunt waarderen, dus daarom wilde ik deze afspeellijst even met jullie delen: https://www.youtube.com/playlist?list=PLMs_JcuNozJYOfHXHGTtHse4XYvnygc8A. Grote kans dat je het al kent, want het is van de Vlogbrothers, maar zo niet, dan hoop ik dat ik je leven hiermee kan verrijken (ik zat deze videos laatst terug te kijken en ik besefte me gewoon hoe geweldig grappig ik dit soort slechte grappen vind en als ik enthousiast over dingen ben, wil ik het graag met mensen delen).
Hier is inmiddels het zevende hoofdstuk van Met alle liefde, hope you like it!

Mijn vriendje lag naast me en fluisterde lieve woorden in mijn oor. Zijn arm lag om me heen. Hoewel ik de kamer waar we waren niet direct herkende, nam ik aan dat het die van hem was. Ik voelde niks anders dan geluk - en misschien wat vlinders in mijn buik. Hij was warm en hield me stevig vast en hoewel ik wist dat er ergens iets niet klopte, en dat het misschien wel ongemakkelijk had moeten zijn, besloot ik te genieten van het moment.
Opeens besefte ik wat er niet klopte. Ik kon helemaal niet op de naam van de jongen die naast me lag komen. Ik kon wel zien dat hij bruin haar had en knap was, maar het was toch wel vreemd. Als hij mijn vriendje was, dan had ik dat toch moeten weten?
Op dat moment realiseerde ik me dat ik helemaal geen vriendje had.


En ik werd wakker. De zon scheen al tussen mijn donkerblauwe gordijnen door. Ik had een vreemde droom gedroomd.
Toch klopten er een aantal dingen wel met wat ik gedroomd had. Hoewel ik gewoon in mijn eigen kamer was in plaats van de kamer die ik niet kende, lag er inderdaad een jongen naast me en had die jongen inderdaad zijn arm om me heen geslagen. In dit geval wist ik echter wel wie de jongen was én van wie het gezicht van de jongen uit mijn droom geweest was: Hamlet. Hamlet was niet mijn vriendje, want ik had geen vriendje. Hamlet hoorde ook niet zijn arm om me heen geslagen te hebben. Wat fijn had gevoeld in de droom, voelde opeens ongemakkelijk en raar en verstikkend. Hoe moest ik me uit deze situatie krijgen? Zijn arm verplaatsen en doen alsof er niks gebeurd was? En dan als enige me ongemakkelijk hierbij voelen?
'Hamlet!' Ik duwde tegen de jongen aan, om hem wakker te maken. Misschien had ik hem wel nooit die slaapplek moeten aanbieden. Het was alleen maar ongemakkelijk om zo wakker te worden.
'Hamlet!' probeerde ik opnieuw. Voor wie zag hij me aan? Had hij een vriendin? Ik had er helemaal nog niet aan gedacht om dat aan hem te vragen. Misschien had hij gewoon al een vriendin en was alles - de manier waarop ik naar hem keek, waarop ik over hem droomde, hij feit dat zijn arm om me heen lag - wel gewoon helemaal off-limits. Dat zou het wel makkelijker maken, misschien. Nee, dat zou het juist erger maken. Ik zou me dan alleen maar schuldig en miserabel voelen over hoe ik over hem dacht. Wat nou als hij geen vriendin had, maar wel gewoon vaak met meisjes in zijn bed sliep? Zou hij dan nog wel het soort persoon zijn waarnaar ik zou willen kijken zoals ik naar hem keek - zou hij wel iemand zijn die ik leuk zou moeten vinden?
Of misschien viel hij wel helemaal niet op meisjes en zag hij me aan voor zijn vriendje. Dat kon natuurlijk ook nog. Dat zou niks aan de ongemakkelijkheid die ik voelde veranderen, behalve dat ik me misschien ook nog beledigd zou moeten voelen omdat ik blijkbaar op een man leek (voor iemand die sliep).
Dit was belachelijk. Ik kende Hamlet net, ik kon hem helemaal niet leuk vinden, hij was niet mijn vriendje en hij hoorde zijn arm niet om me heen te hebben en nu moest hij wakker worden.
'Hamlet!' Ik probeerde hem heen en weer te schudden en toen eindelijk, na wat heel even een eeuwigheid leek, opende Hamlet zijn ogen.
'Huh, riep je me? Goeiemorgen.' Zijn stem was zo slaperig en schor dat ik even dacht dat ik in pudding veranderde.
Toen besefte Hamlet in welke houding hij lag. 'Oh.' Het was alsof hij nog even moest nadenken voordat hij eindelijk snapte dat hij zijn arm van me af moest halen.
'Misschien wordt het tijd om de huisbaas te bellen,' mompelde ik droogjes.

Terwijl we wachten tot er iemand onze richting uit kwam die Hamlets deur kon openmaken, kauwde Hamlet op een boterham pindakaas en lepelde ik wat muesli met yoghurt naar binnen. We waren allebei nogal wat stilletjes en ik vroeg me af of dat kwam doordat Hamlet zich net zo ongemakkelijk voelde als ik of doordat het ochtend was.
'Ik ga koffie zetten,' zei ik vlug, terwijl ik mijn kommetje muesli even neerzette. 'Wil je ook?'
'Nee, dank je,' antwoordde Hamlet.
'Iets anders?' Hamlet schudde zijn hoofd. 'Oké,' zei ik.
Ik zette stilletjes mijn koffie voor een persoon en zei niks toen ik weer ging zitten. Ik denk dat Hamlet het ook voelde.
'Vind je het ongemakkelijk, Leonoor?' vroeg hij. Hij wist de spijker op z'n kop te slaan.
Toch haalde ik alleen maar mijn schouders op. 'Jij?'
'Een beetje. Gelukkig schaam ik me niet zo snel. Eigenlijk is het best grappig, toch?'
'Jawel,' antwoordde ik met een niet bepaald overtuigde ondertoon in mijn stem.
'Waarom zou jij het eigenlijk ongemakkelijk moeten vinden? Ik ben degene die mensen die die net kent knuffelt in zijn slaap en zich daarvoor zou moeten schamen.'
Als hij het zo zei, klonk het inderdaad best grappig. Dat was echter niet waar het om ging. 'Ja, dat zou eigenlijk ook moeten.' Maar híj was niet degene die de hele tijd zat te denken hoe leuk een zeker iemand wel niet was en dat dat tegelijk hetgene was wat ze eigenlijk niet moest denken. Hij had geen rare dromen over mij gehad, voor zover ik wist. 'Heb jij geen vriendin of zo?'
'Hoezo, ben je geïnteresseerd?' Ik rolde met mijn ogen, maar had tegelijkertijd het gevoel dat mijn wangen rood werden. 'Ik denk niet dat echt alleen maar in het bed van iemand anders slapen telt als vreemdgaan, als je je daar soms druk over maakt. Maar nee, ik ben ontzettend single.'
'Ontzettend? Hoezo, ben je meer single dan gewoon single?'
'Nou, als in, niet veel meisjes willen iemand daten die zichzelf Koning der Slechte Grappen noemt, blijkbaar. Niet veel mensen kunnen dat handelen blijkbaar. Ik heb nog geen koningin gevonden.'
'Maar...' Je bent hartstikke knap, dacht ik. En leuk en aardig en eigenlijk juist heel grappig. Ik durfde dat alleen niet zomaar te zeggen. Gelukkig werd ik net op dat moment gered door geklop op de deur.
'Daar zul je ze hebben,' zei Hamlet. Hij krabde aan zijn achterhoofd voor hij naar de deur liep om die open te doen. Terwijl hij een gesprek voerde met de persoon die zijn deur open zou krijgen, dacht ik nog steeds na over wat ik dan had moeten zeggen. Misschien had ik die arm om me heen wel echt fijn gevonden.
Een paar momenten later was Hamlets deur naast mijn deur weer open. Ik keek de hoek om, terwijl Hamlet naar binnen liep en even later triomfantelijk naar buiten kwam met een bosje reservesleutels waarmee hij naar me zwaaide.
'Ik moet hier zuinig op zijn. En een paar extra kopieën laten maken.' Ik lachte even.
Hamlet bedankte de man die de deur had geopend, die vervolgens weer vertrok.
'Nou,' richtte Hamlet zich tot mij, 'ik vond het gezellig. Moeten we vaker doen. Praten, bedoel ik, niet arm in arm slapen. Alhoewel, mocht je dat leuk vinden...' Stomgenoeg knipoogde hij naar me, waarop mij hart geloof ik even een rare slag maakte en ik niet wist hoe ik moest reageren. Was dit gewoon een stomme grap, of misschien wel Hamlets stomme manier van flirten?
'Ja, het was gezellig,' probeerde ik maar op een zo neutraal mogelijke manier te zeggen. Ik kon me toch niet gelijk in zijn armen werpen.

Reacties (1)

  • tubbietoost

    Jij schrijft echt heel geestig <3
    Ik krijg er een warm gevoel van ^^

    3 jaar geleden
    • BlueJays

      Thanks! (: En dat is leuk, ik hoop dat je ook een warm gevoel krijgt van wat er nog gaat komen in het verhaal (:

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen