Voor Venelia!

Charlotte Hastings was zenuwachtig. En dat was eigenlijk nog zacht uitgedrukt. Ze had een rol gekregen in de bekende serie Supergirl en was daar heel blij mee geweest. Tot dat ze erachter kwam dat haar ex ook daar werkte.
Twee jaar geleden waren Chris en Charlotte uit elkaar gegaan. Voor Chris was het als een schrok, voor Charlotte zat er een reden achter. Later moest Charlotte toegeven dat het niet op de goede manier was gegaan. Maar ze had geen keuze. Het kon zo niet langer volgens haar.
En nu stond ze op de set en probeerde ze Chris zoveel mogelijk te vermijden.

"Charlotte, heb je Chris al ontmoet!" Jeremy, die de rol van Winn vertolkte, kwam naar haar toe en sloeg een hand om haar schouder. Charlotte keek snel of ze Chris zag en knikte toen.
"Hij zei net van niet." zei Jeremy verbaasd.
"Ik.. ik wil hem liever nog even niet zien." mompelde ze.
Op dat moment werd Charlotte geroepen voor een scene samen met Melissa, die de rol van Supergirl vertolkte. Ze liep snel weg en negeerde Jeremy. Ze wilde er liever niet over praten. Het was een zwart hoofdstuk in haar leven geweest.
"Charlotte. Jij bent verdrietig omdat je vriend weg is gegaan. Melissa zal je troosten. Maak het emotioneel." zei de regisseur.
Hoewel Charlotte wist dat de scene eraan zat te komen, had ze er nog altijd moeite mee gehad. Met stijve benen ging Charlotte op haar plek staan en haalde diep adem.
"En start maar!" riep de regisseur.
Terwijl Charlotte aan haar eerste zin begon, zag ze in haar ooghoek Chris aan komen lopen. Meteen ontstond er een brok in haar keel. Melissa had echter geen idee en ging door met haar tekst. Charlotte probeerde haar tekst te onthouden, maar haar tranen wilden naar buiten. Het werd haar teveel.
"Kunnen we even stoppen." stotterde ze, terwijl ze in elkaar zakte en begon te huilen. Ze voelde een aantal handen op haar rug.
Dit was niet wat ze wilde. Dit was haar eerste dag en ze verpestte het zwaar. Werk en privé moesten gescheiden blijven, waarom lukte dat dan nu niet.
"Charlotte, gaat het? Heb je even pauze nodig?" vroeg Melissa zacht. Charlotte haalde haar schouders op. Ze keek op en zag Chris staan. Hij had zijn armen over elkaar geslagen en keek haar bezorgd aan. Ze keek snel weg.
"Luister, er moeten nog een aantal scenes gefilmd worden met Chyler, Chris en Jeremy. We verschuiven deze scene naar het einde van de dag, als dat voor Melissa geen probleem is." stelde de regisseur voor. Melissa schudde meteen haar hoofd.
"Ik snap dat een eerste dag moeilijk is." mompelde Melissa. Ze wist niet beter.
Charlotte stond op en liep samen met Melissa de set af.

Eenmaal in Melissa haar trailer stopte Charlotte met huilen. Melissa gaf haar een zakdoekje en haalde wat haar uit haar gezicht.
"Gaat het?" vroeg ze zacht. Charlotte haalde haar schouders op, want eerlijk gezegd wist ze het zelf ook niet goed.
"Er zijn een aantal dingen gebeurd in mijn verleden." zei ze zachtjes. Ze speelde zenuwachtig met haar zakdoekje terwijl ze naar de goede woorden zacht.
"Twee jaar geleden heb ik een miskraam gehad." zei ze uiteindelijk.
Melissa haar ogen werden groot. Ze stonden vol medelijden.
"Het wordt nog erger." zuchtte Charlotte.
Melissa pakte haar handen vast.
"Als je het niet wilt vertellen hoeft het niet hè." gaf ze aan. Maar Charlotte had het nooit aan iemand vertelt en nu ze Chris weer had gezien, kon ze het niet voor zich houden.
"Ik wil het graag vertellen." zei ze snel. Nadat Melissa Charlotte een bemoedigend knikje had gegeven begon ze te praten.
"Ik wist niet dat ik zwanger was en kwam er pas achter toen ik de miskraam kreeg. De vader van het kindje was.." Charlotte schudde haar hoofd.
"Het kindje was van Chris. Ik heb hem daarna verlaten."
Melissa keek haar verward aan.
"Chris, als in Chris Wood." mompelde ze, waarna Charlotte knikte. "Waarom heb je hem verlaten?"
"Ik weet het niet. Ik hield nog steeds evenveel van hem. Maar de pijn van de miskraam.. het werd me teveel."
"En Chris?" vroeg Melissa.
"Hij weet er niks van. Hij is waarschijnlijk heel erg boos."
Melissa stond op en pakte een flesje water uit haar koelkast.
"Hier." zei ze, waarna ze haar trailerdeur opendeed. "Ik ga Chris halen."
"Nee. Melissa, dat is geen goed idee!"
Maar Melissa was al weg en de enigste mogelijkheid was om weg te rennen, maar wat had dat voor zin? Ze moest hem ooit toch onder ogen komen.

"Ik hoef haar niet te zien, Mel." hoorde Charlotte buiten de trailer.
"Dat weet ik, maar je moet even met haar praten."
De deur van de trailer ging open en meteen zag ze Chris staan. Hij keek haar aan en Charlotte voelde meteen haar gevoelens weer opspelen. Sinds dat ze bij Chris weg was gegaan, had ze niemand meer gehad. De miskraam en het uit elkaar gaan had haar teveel pijn gekost.
"Chris." fluisterde ze.
Chris keek naar achter, maar zag dat Melissa al weg was. Hij zuchtte en kwam naar binnen. Hij sloot de deur en kwam tegenover haar zitten.
"Sorry." zei Charlotte.
"Daar is het een beetje te laat voor, Char." antwoordde hij. Er klonk geen enkele emotie in zijn stem en het deed pijn.
"Melissa zei dat je iets moest vertellen." zei hij toen. "Ik hoop dat het goed is."
Charlotte nam een slokje van haar water en haalde gefrustreerd een hand door haar haar.
"Het is niet goed en het valt niet goed te praten." zei ze toen. Ze keek in zijn blauwe ogen en voelde een pijnscheut door haar lichaam gaan.
"Ik heb een miskraam gehad. Het kindje, de fetus, het was van jou Chris."
Ze peilde Chris' zijn reactie, maar hij hield zich stil.
"Ik wist niet dat ik zwanger was en het werd me teveel. Ik wilde jou geen pijn doen." vertelde ze. "Uiteindelijk heb ik je alleen maar meer pijn gedaan. Zoals ik al zei, het valt niet goed te praten. Maar je verdiende het om het te weten."
Charlotte haalde haar neus op en probeerde niet naar Chris te kijken.
"Ik was er kapot van." zei Chris toen.
"Dat weet ik." fluisterde Charlotte. "Ik ook. Ik kon en kan geen relatie aangaan met iemand door de pijn die ik jou en het kind heb aangedaan. Ik had het moeten vertellen."
"We hadden er samen doorheen gekomen." stelde Chris vast.
"Maar ik was bang dat je boos was."
"Hoezo zou ik boos zijn geweest?" vroeg hij verbaasd. "Ik heb nooit iets anders gewild dan een kindje met jou."
Charlotte knikte en zuchtte. "Sorry."
"Ik snap het als je mij niet meer wilt zien. Ik kan ontslag nemen, als het echt teveel word."
Chris antwoordde niet. Hij leek in tweestrijd met zichzelf en Charlotte wist niet wat ze moest doen.
"Luister, Char. Sinds die dag dat je mij hebt verlaten.. zijn mijn gevoelens niet veranderd voor jou. Ik was teleurgesteld en boos. Ik wist niet wat er mis was, want we waren het beste als we samen waren." zei Chris. Charlotte keek hem verbaasd aan.
"Ik heb geen relatie gehad na jou, omdat ik altijd die hoop had dat ik je nog zou zien en dat ik je kon overhalen om het niet één keer te proberen."
Charlotte schudde verbaasd haar hoofd. "Je maakt een grapje, toch?" vroeg ze verbaasd.
Chris schudde zijn hoofd en liet een kleine glimlach zien.
"Wat zeg je ervan als we opnieuw beginnen? Alsof we elkaar nog nooit hebben ontmoet." zei hij toen.
Charlotte keek in zijn helderblauwe ogen en voelde haar gevoelens als een gek opspelen. Ze glimlachte kort.
Chris stak zijn hand uit.
"Chris." zei hij.
"Charlotte." antwoordde Charlotte, waarna ze zijn hand pakte.
"Nou, Charlotte, ik moet terug naar de set. Spreek ik je later nog?" zei hij lachend.
Charlotte knikte snel en keek hoe Chris opstond. Voordat hij wegging haakte zijn ogen nog even in de hare. Hij boog voorover een drukte een kus op haar voorhoofd.
"Succes, Char." zei hij, voordat de trailer uit sprong en weg was.
Charlotte keek verbaasd naar het deurgat en zakte in elkaar.
Na al die tijd.. na al die tijd werd alles misschien toch nog beter. En ze bedankte Chris met heel haar hart voor de tweede kans. Eentje die ze met beide handen aan zou grijpen.

Reacties (2)

  • Heretics

    aaaaah dit was perf. chris is zo hot af, je schrijft echt super goed! thank you madame! *O*

    4 jaar geleden
  • Long

    AAAH dit is zo cute

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen