Foto bij 18.

Drie dagen na Thorin’s vertrek ontvingen Frerin en Terwyn een raaf die een briefje droeg afkomstig van Erebor. Het was een brief die Dis had verstuurd. Hierin wou ze haar broertje en “zusje” feliciteren met hun zwangerschap en hoopte dat ze snel weer richting Erebor zouden komen. Thorin had blijkbaar ook zijn vader en grootvader, koning Thror al ingelicht over de zwangerschap. Hoewel Thror eerst razend weg gelopen was, had Thrain dit blijkbaar redelijk snel aanvaard en beloofde zelfs met de koning te spreken.
Dit was dan ook geweldig nieuws voor Frerin en Terwyn, hun geluk kon niet meer op. Terwyn’s leven liep eindelijk zoals ze er enkel van had kunnen dromen tot nu toe. Ze had een soort van moeder, namelijk Fain. De dwergenvrouw deed niets lieverd dan Terwyn in de watten leggen en maakte zelfs al babykleren. Frerin werd ook aanvaard in de IJzerheuvels als echte prins. Hij bleef elke dag zijn training volhouden en vocht zo vaak samen met Dain. Frerin was duidelijk de beste in boogschieten terwijl Dain zijn favoriete wapen een bijl was. Maar uiteindelijk oefenden en speelden ze hun spelletjes met elk wapen die ze maar konden vinden. Jammer genoeg was de training niet als spel bedoeld en moest deze wel serieus genomen worden, want hoe mooi het leven ook was, er zat opnieuw een strijd aan te komen in het noorden. Opnieuw werden de dwergenlegers samengeroepen waardoor ook Frerin en Dain opnieuw weg zouden moeten. Terwyn was wel blij dat ze Fain nog had die haar wat kon afleiden maar tegelijk wenste ze dat Frerin op de één of andere manier toch bij haar kon blijven. Ze was tenslotte zwanger, had hem nog maar net terug. Natuurlijk waren dit geen geldige redenen om de prins bij haar te mogen houden en zo moest hij ook snel weer met het leger van de IJzerheuvels mee ten strijde trekken. Opnieuw bleef Terwyn de hele nacht dicht tegen haar prins aanliggen en ze lieten elkaar geen moment los tot het vertrek waarbij Frerin zijn prinses nog hartstochtelijk kuste hierna ook een lange kus op haar buik drukte en toen vertrok voor Durin mocht weten hoe lang.
De dagen tikten maar traag voorbij, hoewel ze langere tijd had weten overleven zonder Frerin in de IJzerheuvels leek het nu nog dubbel zo moeilijk dan voordien. Misschien omdat ze anders wel zeker was dat Frerin veilig thuis in Erebor zat met zijn grote broer en zus, of omdat ze ergens wist dat ze elkaar snel terug zouden zien. Nu was alles anders, niets was zeker, Frerin was niet veilig en ze wist niet of hij wel terug zou komen. Fain probeerde Terwyn zo goed mogelijk bezig te houden en wilde haar wel op haar gemak stellen maar wist zelf niet altijd goed hoe. Elke dag vond Fain Terwyn terug op haar favoriete plekje onder een boom op de heuvel waar ze een goed uitzicht had om te zien of het leger al terugkwam.
Toen Terwyn op de tiende dag na het middagmaal weer op haar plekje in de zon ging zitten, nog steeds met een bang hartje dat elke dag wat banger werd voelde ze plots een pijnscheut door haar lichaam gaan. Eerst dacht ze dat het door de stress en angst kwam maar toen ze opnieuw een vreemde steek in haar buik voelde vreesde ze dat dit niet zomaar van de stress kwam. Licht in paniek sloeg ze haar armen om haar buik heen. ‘Nee, nee, nee’ mompelde ze tegen zichzelf ‘Niet nu, je kan er nu echt niet uitkomen, ik kan dit niet zonder Frerin laten gebeuren!’ siste de dwergenvrouw toen waarbij ze licht wanhopig rondkeek om te zien of er nog steeds geen teken van het leger of Frerin in zicht kwam. Naarmate de pijn heviger werd besefte Terwyn dat ze niet op haar plekje kon blijven wachten, ze strompelde dan ook weer richting haar kamer waarbij ze Fain gelukkige tegen kwam die haar meteen ondersteunde en vroeg of alles wel goed ging. ‘De baby’ wist Terywn nog uit te brengen waarbij Fain enkel knikte en haar meteen naar haar bed bracht en hulp ging halen. Toen Fain terug kwam greep Terwyn haar hand vast ‘Je mag de baby niet laten komen, ik kan dit niet doen zonder Frerin’ zei ze toen bang. Fain nam haar hand iets steviger vast en wreef over haar voorhoofd en haar. ‘Lieverd je moet dit doen, denk aan wat voor leuke verrassing Frerin te wachten zal staan als hij terug is!’ zei de dwergenvrouw toen wijselijk, maar Terwyn schudde wild haar hoofd. ‘Ik wil Frerin!’ huilde ze bijna. Een paar uren ging voorbij, Fain bleef Terwyn’s hand stevig vasthouden en praatte haar moed in ‘Gewoon rustig blijven ademen lieverd, dit zal snel over gaan’ zei ze ‘Waarom is Frerin nog niet terug?’ antwoorde Terwyn enkel. ‘Komt hij ooit nog terug?’ fluisterde ze bijna waarbij Fain knikte ‘Tuurlijk wel, maak je daar nu maar geen zorgen over, jij moet straks een nieuw leven beginnen!’ zei ze zo opgewekt mogelijk. Na nog een paar uur van dit soort gesprekken was het moment aangekomen dat de baby ter wereld moest komen. Dit weigerde Terwyn echter nog steeds, ‘Frerin zal komen, ik kan wel nog even wachten!’ hield ze vol terwijl het zweet van haar voorhoofd liep. ‘Kom op Terwyn, ik ben er toch!’ probeerde Fain. Terwyn bleef echter haar hoofd wild schudden, met elke pijnscheut rolde een pijnkreet over haar lippen. ‘Niet zonder Frerin!’

Reacties (1)

  • Croweater

    Aaaw. Waarom heb ik het gevoel dat Frerin niet meer terugkomt?

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen