Robb Stark


De volgende ochtend was ik alweer vroeg op om samen met Jon en Theon Greyjoy een rit te gaan maken.
'Jij en Rosemary leken het gister wel erg gezellig te hebben gehad,' merkte Jon op toen hij naast mij was komen rijden. 'Hoe vind je haar?'
Nog voor ik ook maar antwoord kon geven kwam Theon zich mengen. 'Ze is zalig!' zei hij. 'Wat een geluksvogel ben jij,' Theon kwam aan mijn andere zijde rijden en keek mij aan. 'Je leent haar toevallig niet aan mij uit?'
Ik draaide overdreven met mijn ogen en richtte mij toen weer tot mijn broer. 'Ze is oké,' zei ik. 'Ik bedoel, ze is lief, maar,' Ik dacht na over mijn woorden. Wat vond ik nu eigenlijk van Rosemary? Ik wist het niet zo goed.
'Misschien komt het nog wel,' zei Jon. 'Jullie hebben elkaar pas één dag leren kennen.'
Ik zuchtte. 'Ze is gewoon nog zo jong.' Gisteren hadden Rosemary en ik erg lang staan praten, en uit ons gesprek was ik er achter gekomen dat Rosemary vijftien was. Het idee deed mij rillen. Ik wilde niet met iemand van zo'n jonge leeftijd trouwen. Ik hield er überhaupt niet van als zulke jonge meisjes al zo jong moesten gaan trouwen, tegen hun wil in.
'Is ze nog maagd?' Theon staarde mij verwachtingsvol aan, want dit waren nou echt typische dingen die Theon graag wilde weten.
'Ja, ik denk het wel.' zei ik. Ik had het haar natuurlijk niet gevraagd, want dat zou erg ongepast zijn geweest. Dan leer je elkaar net kennen en dan spreek je al gelijk over dat soort zaken. Alsof dat haar niet zou afschrikken.
Ik staarde voor een korte tijd naar de lucht, Jon en Theon negerend die alweer flink aan het discussiëren waren over het feit dat zaken zoals Rosemary haar maagdelijkheid, niet Theon zijn zaken waren.
De hemel was grijs, ondanks dat het nog vroeg in de ochtend was, en de lucht was koud. Iedere adem die ik nam verkoelde mijn longen van binnenuit, en als ik de lucht weer uitblies ontstonden er dampwolkjes. Met de dag werd het alleen maar kouder, wat betekende dat winter onderweg was, en dat het weer snel zou gaan beginnen met sneeuwen.
Toen wij terug waren in Winterfell en de paarden terug op stal hadden gebracht, begonnen Brandon zijn schietlessen.
'Goed, span je boog nu aan,' zei ik terwijl ik Brandon bekeek. 'Breng je hand nog iets dichter naar je mond- zo ja, en focus je nu op het doel.'
Brandon hield zijn blik op de roos gevestigd, spande zijn boog nog iets verder aan en liet toen los. De pijl schoot langs het doel.
Brandon stampte boos op de grond en keek terneergeslagen naar de pijl die in een houten ton vast zat.
'Kom op Bran, niet opgeven, vader is aan het kijken, en jouw moeder.' fluisterde Jon hem toe en Brandon een bemoedigend klopje op zijn schouder gaf.
Ik keek omhoog en zag dat vader en moeder inderdaad en het toe kijken waren. Ze stonden op de uitkijkpost van het trainingsveld.
Brandon nam opnieuw een pijl en spande deze aan. Ik zag dat hij nu nog zenuwachtiger was. 'Ontspan je, Bran,' zei ik hem bemoedigend. 'Haal diep adem, richt en dan laat je los.'
Zoals geoefend haalde Brandon diep adem, richtte hij de pijl, hield deze even vast en liet toen los. Ditmaal vloog de pijl hoog over het doel heen, achter de muur. Jon en ik schoten in de lach. Rickon, onze jongste broertje die aan het toekijken was, lachte mee.
'Alsof jullie dat zelf beter kunnen,' Rosemary haar zachte stem liet mij direct stoppen met lachen, en toen ik mij omdraaide zag ik dat zij een paar meter verderop stond toe te kijken. Ze kwam onze kant op gelopen. 'Hier, ik help je wel.'
Rosemary nam een boog uit één van de stellingen en kwam bij ons staan. Ze keek Jon afwachtend aan die haar verbaasd een pijl aangaf.
'Goed, plaats je pijl op de snaar,' zei Rosemary die zich nu tot Brandon richtte en haar eigen pijl op de snaar van haar boog plaatste. Brandon keek haar even aan, maar volgde toen haar voorbeeld. 'Hef je boog, richt en span aan.'
Rosemary hief haar boog, richtte deze op de roos en spande aan. Brandon volgde opnieuw haar voorbeeld. 'Plaats je hand tegen je mond, elleboog omlaag, haal diep adem,' Ze ademde in, hield haar blik strak op de roos. 'En los!'
De pijl schoot door de lucht, en tot ieder zijn verbazing, recht in de roos.
'Hoe deed je dat?' Ik staarde Rosemary verbaasd aan, maar kon het niet laten te glimlachen. Ik keek even naar mijn ouders, die nog steeds aan het toekijken waren, en zag dat ook zij uiterst verbaasd leken.
'Je moet uitademen wanneer je los laat, Bran.' zei zij en gebaarde toen dat hij het nog een keer moest proberen. Brandon knikte en richtte opnieuw zijn boog, waarnaar hij inademde, spande en toen weer los liet. Ditmaal schoot hij wel raak.
'Ja!' Hij sprong op en neer van blijdschap. 'Dank u, Vrouwe Rosemary.' zei hij beleefd waarnaar hij lichtjes voor haar boog. Ze bloosde.
'Zeg maar gewoon Rose,' zei ze lachend en keek toen naar mij op met een uitdagende blik in haar ogen. 'Jouw beurt.' Ze duwde de boog in mijn handen en keek toen even naar Jon die al zachtjes begon te grinniken.
'Ehh-' begon ik, niet zo goed wetend wat ik nu moest doen.
'Jij was de gene die net nog het hardste stond te lachen, blijkbaar kun jij het dus beter.' glimlachte Rosemary zoetjes.
'Oké, goed dan,' zei ik waarnaar ik mijn rug rechtte en mijn hand uitstak naar Jon, die mij vervolgens een pijl gaf met een brede grijns op zijn gezicht.
'Dit zul je leuk vinden.' hoorde ik hem vanachter mijn rug tegen Rosemary zeggen, die vervolgens zachtjes begon te grinniken.
Brandon en Rickon keken mij beide verwachtingsvol aan, net als mijn ouders waarschijnlijk nu ook deden. Wat een blunder als ik nu zou falen.
Ik hief de boog, spande de pijl aan en probeerde mij uit alle macht te concentreren op de roos. Ik ademde diep in, spande de snaar nog een laatste beetje aan en-
'Oeps.' Rosemary tikte per ongeluk mijn elleboog aan waardoor de pijl te vroeg uit mijn hand wegschoot en het doel minstens twee meter miste. Iedereen begon te lachen, inclusief mijn ouders.
'Dat is vals spelen!' Ik draaide mij naar haar om en zag hoe zij mij met een onschuldige blik aanstaarde. 'Oh, dat zal je bezuren!' grijnsde ik vals.
Rosemary dacht geen twee keer na en zette het op een lopen, terwijl de rest nog flink aan het lachen waren.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen