Ik spring op van de bank als ik de voordeur dicht hoor gaan. ‘Ben je er eindelijk, zus?’ grijns ik. ‘Was het gezellig met Ax-’ Fay komt de kamer inlopen en meteen val ik stil. Ik zie aan haar gezicht dat er iets mis is, iets helemaal mis. ‘Wat is er?’ vraag ik bezorgd.

‘Niets,’ antwoordt Fay kortaf. Ze wendt haar blik af. ‘Ik ben gewoon moe. Ik ga naar boven.’ Ze draait zich om en loopt de kamer uit.

Even blijf ik vertwijfeld staan, terwijl ik haar voetstappen op de trap hoor. Dan neem ik een besluit. Ik loop vlug achter haar aan de trap op. Fay zit op onze kamer, op haar bed. Ze heeft haar knieën opgetrokken en kijkt stil voor zich uit.

‘Fay, wat is er?’ vraag ik zacht. Ik kon naast haar zitten en pak haar hand vast. ‘Wat is er gebeurt?’
‘Ik… Hij…’ stamelt Fay.

‘Wat heeft Axel gedaan?’ vraag ik, nog bezorgder dan daarvoor. Axel is een goede jongen en hij zal Fay nooit pijn doen, dus er moet iets mis zijn.

‘Ik weet het niet, ik… hij wilde niet dat ik meeging…’ haar stem breekt. ‘Hij stuurde me weg. “Ik wil je niet in mijn problemen trekken”, zei hij.’ Haar ogen worden vochtig en ze snift een paar keer.

Ik sla mijn armen om haar heen. ‘Hij heeft er vast een reden voor,’ mompel ik zacht. ‘Hij houdt enorm veel van je, dus hij doet dit niet zomaar.’ Ik knuffel haar stevig. ‘Ik zal met hem gaan praten, oké?’

Een kleine glimlach speelt om haar lippen, hoewel ze nog steeds verdrietig is. ‘Ik ga jou echt niet alleen met mijn vriendje laten praten,’ glimlacht ze zwak. ‘Ik wil hem nog niet kwijt.’

‘Hé!’ zeg ik verontwaardigd, maar ik glimlach ook. ‘Het komt goed, echt waar. We gaan met hem praten, nu onmiddellijk!’

Fay lacht zacht, en dat is genoeg voor mij. Ze kan in ieder geval nog lachen. ‘Cass, het is veel te laat om nu met hem te gaan praten.’

‘Oké, morgen dan.’ Ik laat eindelijk mijn omhelzing los en kijk haar strak aan. ‘Hij heeft vast een verklaring, zus. Zeker weten.’

Fay knikt twijfelachtig. ‘Vast.’

De volgende ochtend zijn we beiden ongewoon vroeg wakker, voor een vrije dag dan. Rond half elf maakt Fay me wakker.

Samen gaan we naar beneden en ontbijten we. Mam kijkt verbaasd op van de krant - de Italiaanse krant, ze blijft hem plichtsgetrouw lezen, zelfs al wonen we in Japan. ‘Jullie zijn vroeg op,’ merkt ze verrast op.

Ik knik met volle mond. ‘Ja, we gaan met A-’ Fay trapt op mijn teen en kijkt me achter mama’s rug om dodelijk aan. Oh ja, Axel niet noemen. Ik slik mijn eten door. ‘Met alle spelers in de buurt voetballen,’ verzin ik vlug.

Fay kreunt geluidloos en kijkt wanhopig, alsof het de slechtste smoes is die ze ooit heeft gehoord, maar mam gelooft het en daar gaat het om. ‘Oh, doe voorzichtig en veel plezier!’

Fay knikt snel. ‘Ja, we zullen uitkijken. Kom je, Cass?’

Ik slik snel mijn thee door en spring op. ‘Ja!’

‘Meiden, voor het avondeten moeten jullie wel thuis zijn, goed?’ zegt mama streng. We knikken precies tegelijk. ‘En Fay, jij bent verantwoordelijk. Let een beetje op Cassi, jij bent tenslotte de oudste.’ Ze glimlacht. ‘Veel plezier.’

Ik trek een verontwaardigd gezicht, maar voordat ik kan protesteren, sleurt Fay me mee naar buiten. ‘Het scheelt maar een paar minuten,’ mopper ik nog.

‘Weet ik, Cassi,’ zucht Fay. ‘Goed, waar kan hij zijn?’ Ze klinkt zenuwachtig. ‘Is dit echt wel een goed plan?’

‘Zeker weten,’ antwoord ik meteen. ‘Kom, we gaan bij het clubhuis en de rivieroever kijken, de kans is groot dat hij daar ergens is!’

Op weg naar het clubhuis blijft Fay ineens staan. ‘Cassi.’ Ze grijpt mijn arm vast. ‘Volgens mij zag ik hem. Richting de rivieroever. Oh, wat nu als hij niet wil praten? Wat als hij ons gewoon wegstuurt?’ Fay bijt nerveus op haar lip.

‘Geen zorgen, zus. Hij zal wel praten,’ zeg ik vastbesloten. ‘Daar zorg ik wel voor.’

Een zenuwachtig lachje speelt om Fay’s lippen. ‘Oké dan, maar gedraag je, Cassi! Hij blijft mijn vriendje. Laten we gaan, die kant op.’

We wijken af van de route naar het clubhuis en gaan richting de rivieroever en inderdaad, daar is hij. Axel Blaze. Hij staat zijn handen in zijn zakken naar het water te kijken.

‘Hij is er,’ zegt Fay zacht.

Ik knik. ‘Klopt en we gaan naar hem toe, kom.’ Vlakbij Axel blijven we staan, maar hij kijkt niet op of om. ‘Blaze, we moeten praten,’ zeg ik recht door zee.

‘Wat is er, Axel?’ vraag Fay. Bij het horen van haar stem kijkt Axel even opzij, maar hij richt zijn blik meteen weer op het water.

‘Er is niets en ik heb niet zo zin in praten,’ zegt hij kortaf.

‘Axel, ik…’ begint Fay, maar voordat ze haar zin af kan maken, onderbreekt Axel haar.

‘Nee, Fayline.’ Zijn stem klinkt hard, maar hij kijkt haar niet aan. ‘Ik wil graag alleen zijn.’

Met die woorden bedoelt hij duidelijk dat we weg moeten gaan. ‘Nou, dit is een openbare plek, dus wij gaan niet weg,’ zeg ik uitdagend.

‘Goed dan,’ zegt Axel met een gladgestreken gezicht. Zijn woorden klinken vlak. ‘Dan ga ik wel weg. Kom me niet achterna.’

De schouders van mijn zus zakken een stuk omlaag, alsof er een hele lading gewicht op gevallen is met die woorden. Tranen springen in haar ogen. ‘Nee,’ zegt ze zacht. Waarna ze breekt. Tranen stromen over haar wangen. ‘Alsjeblieft,’ snikt ze gepijnigd.

Ik kijk haar even aan, niet wetend wat te doen. Meestal is Fay degene die weet wat we gaan doen. Meestal komt zij wel met een oplossing, ook al zijn ze vreemd. Meestal zorgt ze wel dat alles goedkomt, maar nu… ik slik moeizaam. Ze gaat hier aan onderdoor en dat is Axels schuld.

Woede borrelt in me op en er gaat een knop om. Zonder na te denken grijp ik Axels arm vast en trek ik hem ruw terug. ‘Hou hiermee op, Blaze,’ sis ik boos. Ik breng mijn gezicht dichtbij dat van hem. ‘Het interesseert me niets wat jij met je problemen doet, of wat je zegt, maar wel hoe je mijn zus behandelt. Kijk dan naar haar. Ze hóúdt van je! Dus doe niet zo ongelofelijk idioot en afstandelijk en accepteer gewoon dat ze je wil helpen en dat je er niet alleen voor staat.’ Ik haal woedend uit en sla Axel in zijn gezicht. Ik weet ook wel dat het niet goed is en dat geweld niets oplost, maar het voelt zo goed. Voor ik hem echter nog eens kan slaan, word ik achteruit getrokken.

Het is Fay. Ze duwt me naar achter en gaat tussen ons instaan. ‘Sorry, Axel,’ zegt ze zacht.

‘Niets sorry,’ grom ik boos. ‘Hij verdient het!’

‘Ophouden, Cassiane,’ zegt Fay. Haar stem klinkt verslagen en ze kijkt niemand aan. ‘We gaan naar huis.’

We draaien ons om en lopen richting huis. Ik pak haar hand vast en knijp er zacht in, maar Fay reageert niet. Dan klinkt er een stem achter ons.

‘Je hebt gelijk, Cassi,’ zucht Axel. Ik draai me met een ruk om, precies tegelijk met Fay. Geweld lost dus toch wel wat op, ik wist het. ‘Het spijt me, Fay,’ vervolgt haar vriendje. ‘Ik… ik zal het vertellen.’

Reacties (2)

  • Effy_Stonem

    Ik ben alleen nog steeds in de war
    I mean ik snap het eindelijk weer door het allemaal globaal te herlezen
    Is er weer een halfjaar niets en vergeet ik alles weer lol

    But i'll shut up now lel

    1 jaar geleden
    • Duendes

      Je bent er weer YES

      1 jaar geleden
  • Effy_Stonem

    Damn i have missed this shit

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen