'En? Hoe was het? Je hebt me gisteren helemaal niet meer teruggebeld of ge-appt! Dat kan echt niet hoor, als je een date hebt.'
'Sorry. Ik was erg moe.'
'Hallo? Ga je het nog vertellen?' Gwen keek haar aan met een halve grijns. 'Waar zijn jullie geweest?'
'Een gamehal,' antwoordde Maud.
Gwen keek haar met open mond aan. 'Je maakt een grapje toch?'
'Dat was ook mijn reactie toen hij me gisteravond meenam. Maar ik kan je verzekeren dat het geen grap is. Het was best een leuke avond.'
'Best een leuke avond? Dat klinkt niet heel erg... enthousiast?'
Maud schopte een steentje weg en leunde tegen het fietsenhok. 'Ik weet het ook niet zeker. Ik weet niet wat Robbie wil en ik weet niet wat ik zelf wil.'
'Robbie wil jou, dat is overduidelijk. Hij heeft spijt.'
'Maar heeft hij dat wel echt?' zei Maud zacht.
'Als je twijfelt moet je het niet doen Maud. Je hebt nu wel genoeg aan je hoofd.' Gwen sloeg een arm om haar heen. 'Heb je hem al gesproken vandaag?'
'Nog niet. Hij heeft me wel berichtjes gestuurd, maar ik heb nog niet geantwoord.'
Maud hield zich stil toen er twee meisjes uit hun klas langs liepen. 'O, hé Maud.' Het was Anna. 'Wat hoor ik nou? Zijn jij en Robbie weer een setje? Leuk hoor.'
'Ik - wat?' Maud staarde Anna verbijsterd aan. 'Hoe kom je daarbij?'
'Van Robbie natuurlijk. Hij vertelde het vanmorgen bij biologie.'
Gwen keek een beetje ongerust naar Maud, die haar woede voelde opborrelen als een plotselinge windvlaag. 'Robbie en ik zijn alleen uit geweest gisteravond, niets meer en niets minder dan dat. Vertel Robbie maar dat ik er nog niet uit ben.'
'Zie ik er uit als een doorgeefluik?' zei Anna een beetje beledigd.
'Je komt hier toch ook om mij uit te horen? Of niet soms?'
Anna sloeg haar armen over elkaar. 'Ik heb hier net een sigaretje staan roken. De hele wereld draait niet om jou Maud.' Ze liep weg.
'Dat was niet erg aardig Maud.'
'Nou, ik ben soms niet aardig,' antwoordde Maud verhit. 'Als je met Anna mee wilt gaan moet je dat vooral doen.'
'Ik ben hier ook een beetje klaar mee soms. Ik sta aan jouw kant Maud. Jouw kant. Anna heeft het gelijk, zoek het even lekker uit.' Na die woorden liep ook Gwen weg.

'Ah, jou zocht ik. Waarom loop jij leugens over ons te verspreiden?'
'Leugens? Waar heb je het over?'
'Waarom loop je tegen iedereen te verkondigen dat wij weer een setje zijn? Dat zijn we helemaal niet! We hebben één date gehad. Eén kans, zou ik het liever noemen.'
Robbie leek totaal uit het veld geslagen door die plotselinge uitbarsting. 'Maud, doe eens effe rustig. Ik heb alleen gezegd dat ik graag zou willen dat we weer een setje zijn. Dat is alles.'
'Ik geloof je niet,' zei Maud. 'Dat is niet wat Anna zei.'
Robbie stak zijn handen in zijn zakken. 'Sorry als ik iets gezegd heb wat ik niet had moeten zeggen. Ik was na gisteravond gewoon.. hoopvol. Het voelde toch goed, jij en ik?' Hij gooide alle voorzichtigheid overboord en legde een arm om haar middel. 'Die kus was toch fijn?'
Zijn gezicht was te dicht bij het hare en Maud was niet van plan om deze keer weer toe te geven. 'Ik weet het niet Robbie. Ik weet niet wat ik wil.'
'Misschien wordt het tijd dat je dat gaat uitzoeken dan.' Robbie leunde naar voren en drukte zijn lippen opnieuw ongevraagd op de hare.
Maud trok gegeneerd haar gezicht terug en sloeg haar ogen neer.
'Ik hoor het wel van je, als je er uit bent.' Robbie hing zijn tas over zijn schouder en knipoogde naar haar.
Maud staarde hem na en schrok op toen ze plotseling iemand naast zich hoorde. Het was de nieuwe docent, Scott Bosman. Hij stak zijn docentenpasje in de koffieautomaat en knikte haar even toe.
'Ik heb niets gehoord hoor,' zei hij, toen hij haar gezicht zag. Hij pakte zijn beker koffie.
'Wel gezien, dat is al erg genoeg.'
Hij glimlachte vriendelijk. 'Ik heb ook niets gezien, als jij dat niet wilt. Tot straks in de les. Jij zat ook in de klas van meneer Alfons, toch?'
Maud knikte zwijgend. Hij wilde weglopen, maar plots bedacht ze zich. 'Heeft u nog iets gehoord van meneer Alfons?'
Meneer Bosman schudde zijn hoofd. 'Nee. Ik weet dat hij deze week met zijn chemotherapie gaat beginnen. Meer heb ik niet gehoord. Ik hoop dat ik jullie klas net zo veel bij kan brengen als hij. Het zal lastig worden hem op te volgen.'
'Heb vertrouwen in jezelf.' Het was eruit voor ze er erg in had en ze kleurde een beetje. 'Zegt m'n vader altijd. Laat maar.'
Hij glimlachte opnieuw, wat haar een ongemakkelijk gevoel gaf, en ze maakte zich haastig uit de voeten.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen