Foto bij H24: Ontmoeting Miyuki ~ Nick

Onze taxi stond voor een rood licht, waardoor we een duidelijk zicht hadden op het kruispunt voor ons. “We zijn in de Shibuya-wijk van Tokio en dit hier is het bekendste kruispunt”, vertelde ik aan Khana en ze keek ontzet naar alle mensen die het kruispunt in alle richtingen overstaken. Verschillende grote schermen en reclameborden hingen aan de hoge gebouwen en Khana zei: “Het lijkt wat op de Times Square in New York…” Ik humde en de voetgangers stopten met overlopen. Meteen zag je de zebrapaden over het hele kruispunt, maar toen werd het groen voor ons en reden we door. “Ik ben blij dat we daar niet te voet waren geweest”, zei Khana en ik glimlachte even.

Het begon langzaamaan donkerder te worden. We reden door een wijk buiten Tokio en er waren hier en daar nog enkele mensen op straat. Het was hier een stuk rustiger dan in het centrum van Tokio en ik zette het raam wat open, zodat ik wat van de avondlucht kon genieten. Khana was half aan het slapen en ik glimlachte door het zicht. Terwijl ik terug naar buiten keek, begon het vreemde gevoel weer op te komen. In de verte hoorde ik een vage kreet en meteen keek ik gespannen naar de omgeving, maar ik zag niets of niemand over straat lopen of rijden. “Nick? Wat is er? Je lijkt nogal gespannen”, hoorde ik Khana wat slaperig vragen en ik ging weer gewoon zitten. “Niets… ik dacht dat de taxi een afslag had gemist, maar we zitten toch nog juist”, antwoordde ik en ik zag Khana mij achterdochtig aankijken, maar al snel begonnen haar ogen weer toe te zakken. Het zou niet lang meer duren voordat ze mijn excuses niet meer zou geloven, maar voor nu werkten ze nog. Het verraste me dat ze dat drankje zo vlot binnen kreeg, maar ik was blij dat ze er niet te veel vragen bij had gesteld.

Na een tijdje stopte de taxi en ik stapte uit. Ik wandelde naar Khana’s kant en opende de deur, waarna ik op haar schouder tikte. “Khana? We zijn er”, zei ik en ze knipperde een paar keer met haar ogen, maar stapte daarna uit de auto. “Konbanwa”, hoorde ik toen een vrouwenstem wat verderop zeggen en ik keek op. Er stond een volwassen vrouw bij de deuropening en ze glimlachte. Ik boog en zei: “Konbanwa Miyuki. Ik ben Nick en zij is Khana.” Khana begroette haar ook en vroeg toen zacht aan mij: “ ‘Konbanwa’ betekende ‘goede avond’, toch?” Even lachte ik en zei: “Ja, het zou maar erg zijn als ze ons zou uitschelden als begroeting.” Ze glimlachte vermoeid en we namen onze bagage uit de koffer, waarna ik de chauffeur betaalde en we naar Miyuki gingen. “Welkom! Ik uitkijken naar jullie!” zei ze toen vrolijk in gebrekkig Engels en liet ons binnen.

“Het lijkt me wel gezellig hier”, zei Khana toen Miyuki ons in onze slaapkamer had achtergelaten. Er lagen twee matrassen op de grond met nog enkele opgevouwen dekens en een kleine attentie op de hoofdkussens om ons welkom te heten. Ik knikte even en legde mijn koffer op de grond, waarna ik begon uit te pakken. “Pak jij die kast?” vroeg ik en Khana knikte, om ook haar bagage uit te laden. “Ik ga me even omkleden in de badkamer, oké?” vroeg Khana en ik knikte, waarna ze onze kamer uit ging. Meteen pakte ik het pakketje dat ik in doeken had gewikkeld, samen met de andere ingepakte spullen en verstopte deze ergens achterin de kast, zodat Khana het niet zou vinden. Daarna legde ik snel de rest van mijn kledij in de kast en net toen ik de kastdeuren sloot, kwam Khana terug binnen in haar pyjama. “Ik ga al slapen, als je dat niet erg vind…”, zei ze toen vermoeid en ik zei: “Geen probleem hoor, slaap wel…” Ze ging toen in bed liggen en niet veel later hoorde ik haar ademhaling vertragen. Ik stond daarna stil op en liep naar de badkamer om me op te frissen en me klaar te maken voor de nacht.

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    Maakt niet dat het wat later is, wat verbergt Nick voor Khana?

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen