Foto bij 014

Laiza Emanuel Grey

Precies op tijd wandel ik de kamer van benodigdheden binnen. Ik heb Vilder nog net kunnen ontwijken en ben toen naar binnen geglipt. Als ik rondkijk zie ik dat iedereen er is , op één iemand na dan. Cho Chang , het meisje die me net alert heeft gemaakt over deze meeting. Ze zal vast wel haar spullen vergeten zijn en dan komt ze zo opdagen.
"Laten we maar beginnen" , zegt Harry voordat hij uitlegt wat we vandaag gaan doen en enkele minuten later staan al aan alle kanten van de kamer van benodigdheden mede leerlingen spreuken te oefenen. Van beginnersspreuken tot patronus charms. Toen ik om me keek om te zien of Cho al was gearriveerd , hoorde ik ineens een harde bonk. Het was net alsof een landtrol aan het dansen was op de verdieping hierboven.
"Wat is dat?", zei Lavendel Brown geschrokken en aan ieder zijn gezicht te zien wisten ze niet wat het was. Weer was er een harde bonk en nu schoten een paar eerstejaars naar achter. Bijna synchroon met Hermione haal ik mijn toverstok tevoorschijn , klaar om het gevecht aan te gaan met wat dat ook zou kunnen zijn.
"Is het een trol. Nee de astronomie toren is gevallen. Wat." , hoorde ik fluisterend achter me. Sissend wenkte ik ze dat ze stil moesten zijn. Nog een harde bonk viel en de spiegel die de ingang van de kamer van benodigdheden verborgen hield viel aan diggelen. Nog een harde bonk en nu viel ook de muur uit elkaar. Achter de muur vandaan kwam ineens het gezicht van Umbridge , Vilder en Draco. Naast hun stonden nog wat andere leerlingen uit Slytherin, toen ineens Cho tevoorschijn werd gehaald stapte ik geshockeerd een stap naar achter. Hoe kon ze? Toen viel mijn blik weer op Draco die zijn ogen op mij had gericht. Hoe kon hij? Het goede wat ik van hem dacht is nu ook weer verdwenen. Ik voelde een pijnlijke steek in mijn hart alsof iemand er met een mes in had gestoken en mijn ogen schoten vol met tranen. Snel keek ik weer weg , dit was niet het moment om te gaan huilen. Om weg te kijken keek ik naar Harry die werd vastgepakt door Vilder en werd meegenomen. Zo ook werden Ron, Hermione , Neville, Ginny en Luna meegenomen maar dan door de leerlingen uit Slytherin. Mij en nog wat anderen verbaasd achter te laten.

Het was al bijna vier uur later en nog steeds was er niemand van de vijf teruggekomen. Cho was wel langsgekomen en heeft verteld dat er een waarheidsserum op haar gebruikt is en ook al kan ze er niks aan doen , toch blijft er een lichte boosheid richting haar naar me opkomen. Maar dat is niks vergeleken met de boosheid die ik richting Draco voel. De jongen die voor mij altijd heel mysterieus was gebleven en waarvan ik de vooroordelen nooit helemaal wou geloven , heeft zich nu wel van een hele donkere kant laten zien. In de Gryffindor leerlingenkamer is het nu een ongekende drukte. Iedereen praat over wat zojuist is gebeurd en zelfs heb ik de vraag horen vallen waarom ik dan niet mee ben genomen. Niet tegen mij natuurlijk , maar tegen elkaar over mij. Ik sta op en besluit uit deze drukte weg te gaan , alvast naar de eetzaal of ergens waar geen mensen zijn. Met een boek onder mijn arm wandel ik door de gangen van het gebouw en aangezien ik toch wat mensen richting de eetzaal zie gaan besluit ik maar om naar buiten te gaan. Ik wandel over het plein en richting het bos om uiteindelijk te stoppen bij het meer. Die ene keer dat ik met Draco had gewandeld en er heilig van overtuigd was dat hij echt niet zo was als dat iedereen zei. Ik ga zitten en staar naar het uitzicht als ik ineens wat achter me hoor ritselen en als ik me omdraai zie ik daar ineens die jongen staan die al weken, nee maanden in mijn gedachten aan het spelen is.
"Laiza", komt er uit zijn mond en snel sta ik op om weg te lopen. Wat hij ook te zeggen heeft , het zal toch niks uitmaken.
"Laiza , wacht" , zegt hij dan in een smekende toon die me toch laat stoppen en om laat draaien. Als ik naar hem kijk zie ik dat zijn ogen rood zijn , wat me erg verward maakt. Waarom zou hij nu huilen.
"Laiza , ik - het spijt me" , zegt hij met een trilling in zijn stem en zonder er bij na te denken verbreek ik de ruimte tussen ons en druk mijn lippen tegen de zijne om hem te kussen.
'HIJ IS TERUG , VOLDEMORT IS TERUG' , wordt er ineens gegild. Wat? Snel verbreek ik de kus en kijk in de richting waar het geluid vandaan komt. Er staan nog een paar bomen tussen , maar het is dus echt waar. Hij is terug.

Reacties (2)

  • Histoire

    Ben eens benieuwd hoe ze zich na deze move van haar terug onder ogen gaan komen.

    4 jaar geleden
  • Moonwaves

    <3

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen