Toen ik wakker werd lag ik weer op mijn rug met het IV nog steeds in mijn hand. Deze keer viel er een schemering in de kamer met een lampje bij de stoel als enige lichtbron. Er was verder niemand in de kamer te vinden, waardoor een kleine zucht van opluchting mijn lichaam verliet; mijn ribben deden er pijn van. Op het kastje naast de stoel stond een glas met water. Mijn dorst was te groot om het te weerstaan en gulzig dronk ik ervan, waarna ik me weer tegen het kussen aan liet zakken. Enkele seconden genoot ik ervan hoe de donsveren van het kussen zich om mijn hoofd heen vormden. Zo zacht en warm, als een liefkozing. Ik wilde er niet teveel aan wennen, maar het kwaad was al geschied. Het zou een moeilijk zijn om de koude, harde grond te voelen schuren over mijn wangen bij mijn volgende meester. Hoewel ik niet kon begrepen waarom hìj had besloten mijweg te doen. Ik was altijd zijn favoriet geweest, iets waar ik niet trots op was. Dit betekende eveneens dat ik de dupe van zijn daden en spelletjes was. Speelde zijn woede op? Ik was aanwezig. Ik huiverde toen ik zijn woedende gezicht over mijn netvlies zag flitsen en geschrokken opende ik mijn ogen weer. Liam zat weer op de stoel naast me een boek te lezen.
"Are you okay?" Vroeg hij toen hij mij korte ademhaling hoorde. Ik knikte zachtjes.
"Yes sir, I'm fine. Is there anything I can do for you?" Antwoordde ik beleefd terug. Misschien zou Liam een betere meester voor me kunnen regelen als hij zag hoe goed ik getraind was. Wellicht één met meer begrip, iemand die me het recht zou geven om geluid te maken. Teveel hoop, daar was ik zeker van, maar dromen kan altijd. Zelfs als dromen bedrog zijn.
"Yes, actually." Sprak Liam en hij leek oog contract proberen te maken. Uit gehoorzaamheid keek ik hem voorzichtig even aan en sloeg mijn ogen neer.
"I need to talk to you for a bit." Het kwam niet al te onverwacht, maar als seks de verwachting is, kwam het behoorlijk onverwacht. Opnieuw knikte ik mijn hoofd en nam mijn lip tussen mijn tanden. Mijn hoektand kwam precies op het wondje waar mijn lip gescheurd was, waardoor de tranen in mijn ogen sprongen; gelukkig ontsnapte geen enkel geluid.
"Do you remember what has happened?" Deze keer knikte ik gelijk. De vraag kwam bij mij in deze woorden over: "Do you still remember your training?" En dat was iets wat ik nooit zal vergeten.
"When we found you, you were in a really bad state. Barely alive actually. You had wounds, cuts, lots of bruises, internal bleefings, broken bones and a concussion." Hij pauseerde kort en liet zijn blik over me heen glijden om waarschijnlijk mijn reactie te pijlen. Ik was oprecht een beetje overdonderd. Natuurlijk wist ik dat ik niet in optimale staat was, maar sommige dingen klonken ernstig.
"You have been out for several weeks and have healed quite a bit" vorderde Liam zijn verhaal. Nu zou hij me de datum geven wanneer ik opgeknapt moest zijn voor de handel. Weer een huivering.
"Do you know which date it is?" Ik schudde mijn hoofd. Ik had een lange tijd het verschil tussen dag en nacht niet kunnen zien. Op het begin kon ik het aan de koude wind voelen dat het nacht werd, maar op gegeven moment voelde alles constant koud en verloor ik de tel.
"It is the fifth of may. Do you know when you had to go up there for the first time?" Ik bleef een moment stil. Meerdere belangrijke datums flitsten door mijn hoofd waarvan ik nu pas wist dat ik ze gemist had. De belangrijkste was mijn verjaardag in Januari; ik was al achttien. Maar ook kerstmis en nieuwjaar. De tijd had gevoeld als eeuwen, maar dat het werkelijk meer dan een half jaar was geweest dat ik daar had gezeten, kwam als een klap. Er liep een traan over mijn wang en ik liet de dekens kort door mijn vingers glijden als opluchting. Een half jaar in die omstandigheden; hoe had ik het overleefd.
"Somewhere in september, sir." Reageerde ik. Opnieuw ging de realisatie door me heen dat het zo weer kon gebeuren. Voor ik het wist zou ik weer verbirgen worden. De duisternis zou me begroeten als een oude vriend.
"Saying Liam is just fine." Zei Liam. Zijn handen waren weer aan het frutselen. "However, we're helping you. I just want you to know that." Waren zijn laatste woorden, maar hij stond niet op. Hij haalde een telefoon uit zijn zak, wat me liet schrikken. De vorige fotoshoot was ook met de telefoon van hém, maar toen had hij zijn best gedaan om de blauwe plekken en kneuzingen weg te werken en mij in een vunzig pakje te hijzen. Op dat monent kon ik niet blijer zijn dat ik kleren aanmocht. Ik kreeg nooit te horen waarvoor de foto's waren maar ik was er bijna zeker van dat hij ze aan zijn 'vrienden' gaf, die vervolgens een keer bij me langskwamen. Daarom begreep ik niet waarom Liam in deze staat fotos van me wilde maken. Mijn zenuwen bleven present tot ik zag dat hij achterovet ging zitten en met zijn vingers over het scherm begon te scrollen. Waarschijnlijk facebook, als dat nog bestond. Het was al een lange tijd geleden dat ik op social media was geweest. Ik liet me ietwat naar onder zakken op het kussen en sloot mijn ogen nog even. Ik kon er beter nog kort van genieten, wat ik ook deed tot ik mijn blaas voelde drukken.

Reacties (1)

  • Manonxxx

    Germ.

    Je maak me nieuwsgierig naar meer.
    Liam is een politieagent? Of iets in die richting? Toch?

    Anyways,

    Snel verder. X

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen