Thanks for the reactions and kudos, I appreciate it xx

Het kostte me ongeveer zeven minuten voor ik de vraag uit mijn mond kreeg: "could I please make use of the bathroom, Liam." Hij klapte gelijk zijn boek dicht wat me enorm liet schrikken. Ik was er zeker van dat ik hem boos had gemaakt met de vraag. Hìj gaf me alleen de ruimte om te praten voor die vraag, maar later was zelfs dat van me weggenomen. Mijn wangen brandde van schaamte.
"Of course." Antwoordde hij en mijn ingehouden adem ontsnapte geluidloos. Liam stond op en begon met mijn IV te friemelen, waarna het infuus na enkele seconden los klikte. Langzaam legde ik mijn benen over de rand van het bed en haalde even diep adem. Het kostte enorm veel energie om me van het bed te duwen zodat ik op mijn benen kon staan. Mijn benen knikten onder mijn schampere gewicht, niet gewend aan beweging. Er was dáár geen ruimte om te staan, nauwelijks om gehurkt te zitten. Liam's vingertoppen brandde plots door de stof van het t-shirt, waardoor ik snel een stap vooruit zette, mezelf met moeite in balans houdende. Ik probeerde me te focussen op mijn ademhaling en zette nog een stap, waarna ik het einde van het bed wanhopig vastgreep. Nog geen seconde later zat ik op mijn knieen, te zwak om mezelf omhoog te houden. Echter, was ik deze positie gewend en ik wist dat Liam snel geirriteerd zou raken. Snel begon ik op handen en voeten te kruipen, bevend.
"Emma, please stop." Hoorde ik Liam zeggen, waarna ik gelijk halt hield. Ik knielde dieper, zodat mijn neus bijna de neuzen van zijn schoenen raakten. Ik wachtte op de oneindige woede, maar Liam zijn vingers krulden voorzichtig om mijn schouder. Toen ik door mijn wimpers omhoog keek zag ik dat hij naast me gehurkt zat, zijn blik gericht op zijn hand, die hij snel wegtrok. Niet veel later krulden zijn handen zich om mijn oksel en tilde hij met weinig kracht mij weer op mijn benen. Zijn arm ging nu onder mijn benen door en voor ik het wist lag ik in bruidsligging in zijn armen. Hij hield zijn ogen gericht op de weg voor zich en maakte met kleine moeite enkele deuren open tot we in een badkamer kwamen. De badkamer had een donkere maar rustieke uitstraling. In de hoek van de badkamer was het toilet te zien, afgeschermd door donker mahogany hout. Liam bracht me tot aan het toilet en liep toen met een ongemakkelijk knikje weg. Mijn vingers gleden over het hout, de koude, gepolijste stenen en tot slot het wc papier. In lange tijd was zo'n luxe mij niet toegekomen. Zonder schaamte schoof ik de trainingsbroek en boxer die ik aan had naar beneden en ging weer zitten op de toiletbril. Weken had ik niet de vrijheid gekregen om de deur van de badkamer dicht te doen als ik heen ging en nog enkele keren later niet de vrijheid gekregen om de badkamer te gebruiken, wat ongemakkelijkere momenten opwekte. Ik wachtte tot de verlossende straal kwam, maar er kwam slechts een brandend gevoel. Ik drukte nog wat harde, waarna enkele druppeltjes mijn blaas verlieten; het was niet genoeg. Het drukkende gevoel in mijn onderbuik bleef present.
"Are you okay, Emma?" Klonk de stem van Liam, wat mij deed opschrikken uit mijn concentratie. Nog eenmaal probeerde ik de urine uit mijn blaas te drukken, maar deze keer leverde het een pijnscheut in mijn buik op.
"I can't pee." Mijn wangen kleurden er zelfs lichtjes van en zodra ik opkeek stond Liam voor me. "I'll get Niall to come. You've had a catheter and he was afraid for an infection already." Liam viste zijn telefoon uit zijn broekzak en belde vlug met Niall, zijn accent dreunend door de badkamer. Ik liet de rest over me heenkomen. Niall had me, nadat Liam me weer naar bed had geholpen, tabletten gegeven tegen een blaasontsteking, waar ik er elke dag één van moest nemen. Als ze werkten dan zou ik overmorgen weer moeten kunnen plassen, volgens Niall. Liam had zijn wenkbrauwen gefronst tijdens Niall zijn korte praatje. Waarschijnlijk was Liam gefocust op het geld dat hij nu mis liep, aangezien ik nog zeker twee dagen niet weg kon. Ik friemelde aan de pleister op mijn hand, die de bloeduitstorting verborg. Niall had ook gelijk de naald uit mijn hand gehaald, maar was iets te onvoorzichtig geweest met mijn huid; het leek tegenwoordig wel papier.
En zo passeerde er weer twee dagen waar ik voornamelijk sliep. Mijn lichaam was nog steeds aan het vechten op de laatste reserves en ik kon alle energie die ik kreeg gebruiken; er stond weer een harde tijd aan te komen. Liam kwam enkele keren langs, meestal met een bord met eten. Tijdens zijn laatste keer had hij een banaan en een bakje yoghurt mee genomen, wat ik niet volledig op kon, maar waarvan de smaak nog steeds op mijn tong hing. Gulzig proefde ik de smaak opnieuw en opnieuw. Het eten was vers en speciaal voor mij geserveerd; iets wat ik al jaren niet meer zag. Toen Liam de eerste keer een bord had meegenomen liet ik wat tranen vallen nadat hij de deur was uitgelopen. Het zou zo moeilijk zijn om weer te moeten integreren in de levensstijl die ik bij hém had. Ik werd op slag uit mijn gedachten getrokken toen de deur met kracht open werd gegooid. Een vreemde man keek mij recht in mijn ogen aan, waarna ik vlug mijn blik naar beneden richtte, op de rossige haartjes in zijn baard die het licht van de zon weerkaatsten. Zijn t-shirt onthulde armen vol met tattoos en de bekende sigaretten lucht kietelde mijn reukzintuig op een nare manier. Ik wist het meteen. Het was zover.

Reacties (2)

  • magiclove

    snel verder

    4 jaar geleden
  • Manonxxx

    Nee germ.

    Snel verder xx

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen