Foto bij 8. Het hoofdstuk waarin Leonoor sleutelbewaarder werd

Het was slechts een paar dagen later dat Hamlet weer voor mijn deur stond.
Hij stond een beetje tegen de deurpost geleund en op een nonchalante toon zei hij: 'Hey', toen ik de deur opendeed.
'Hey,' antwoordde ik, met het gevoel dat er misschien wel iets begon te borrelen in mijn buik. 'Hoe is het?'
'Ja, prima,' was wat Hamlet antwoordde.
'Geen sleutels meer kwijtgeraakt?'
'Nee, nee,' zei Hamlet lachend. 'Wat ik je wilde vragen heeft eigenlijk iets te maken met sleutels.'
'Oh?'
Hamlet haalde iets kleins uit zijn zak en deed vervolgens iets raars. Hij ging op één knie op de grond zitten en strekte zijn arm naar me uit. 'Leonoor,' begon Hamlet, 'ik denk dat je echt een buurvrouw bent op wie ik kan vertrouwen. Iemand die zich verantwoordelijk gedraagt en nooit te beroerd is om een arme stakker als ik uit de put te helpen. Daarom wilde ik je vragen...' Hij opende zijn hand waarin zich een sleutel bevond. '... of jij misschien mijn reservesleutelbewaarder zou willen worden. Omdat het altijd handig is om iemand met een reservesleutel in de buurt te hebben en die niet in je eigen kamer te bewaren voor het geval je je normale sleutels kwijtraakt en je niet meer naar binnen kunt.'
Het was toch ook wel een mafkees. 'Ik voel me vereerd,' zei ik tegen Hamlet. Ik nam de sleutel van hem aan. 'Ik zal deze verantwoordelijke taak met alle liefde op me nemen en ik beloof dat ik geen misbruik van het bezit van deze sleutel zal maken.'
'Dat hoop ik maar,' zei Hamlet lachend, terwijl hij weer opstond. 'Dus, hoe is het verder met jou?'

Ik had geen vlinders in mijn buik.
Dat was hoe mensen verliefdheid altijd beschreven, als een gevoel dat in je buik zat, en misschien dat ik dan ook wel helemaal niet verliefd was, wat ik maar hoopte, want verliefd worden zat niet in mijn plannen ingebakken.
Nee, ik had vlinders in mijn hoofd. Het waren gedachten die de hele tijd naar Hamlet fladderden. Hij dook steeds maar weer op in mijn gedachten, alsof hij op de deur van mijn bewustzijn klopte en daar vervolgens zonder eerst om toestemming te vragen binnenstapte, waar hij vervolgens maar wat rondfladderde. Soms was dat alleen op de achtergrond, of dook alleen zijn naam of gezicht even in mijn hoofd op, of moest ik bij bepaalde dingen aan hem denken, maar soms moest ik héél erg aan hem denken en dan was het alsof Hamlet bewust een nestje in mijn gedachten had gemaakt en daar nooit meer weg wilde gaan. Ik betrapte mezelf er zelfs een keer op dat ik me toen ik in bed lag probeerde voor te stellen hoe Hamlets arm op me heen ook alweer had gevoeld.
Oké, besloot ik uiteindelijk voor mezelf. Denken aan Hamlet was prima. Hamlet knap vinden was prima. Maar dat betekende nog niet dat ik Hamlet als vriendje wilde of dat ik verder ook maar iets tegen Hamlet moest zeggen over hoe ik over hem dacht.
Ondertussen begon ik wel te glimlachen wanneer ik Hamlet tegenkwam of met hem praatte. Maar goed, daar was ook niks mis mee, toch?

Dat was nog voordat ik erachter kwam dat Hamlet piano speelde.

Reacties (1)

  • tubbietoost

    Mannen die piano spelen <3
    Leonoor, zet je nagels in deze man en laat m niet meer los ^^

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen