Een paar dagen later is het feest in volle gang. Iedereen is druk bezig met het dorp versieren en lekkere dingen bakken.
Acacia is een enorme prop zenuwen, die op alles wat tegen haar gezegd wordt gewoon niet reageert.
Haar ouders maken zich echt zorgen om haar.

De avond voor de feestdag gaat Acacia op het dak zitten. Dat kan ze, ze is goed in klimmen. De maan staat helder, de sterren fonkelen in de nacht.
Als kwart sterrenelf houdt Acacia van de sterren. Als kind heeft ze alle namen uit haar hoofd geleerd.
Opeens komt er een schaduw voor de maan. Acacia denkt dat het een wolk is, maar als de sterren opeens uitdoven, bewijst dat het tegendeel.
Acacia besluit er maar geen aandacht aan te schenken, en klimt via het raam haar kamer in, gaat op haar bed liggen en valt in een diepe slaap.

Saturno loopt diep in gedachten verzonken na een te lange vergadering naar zijn kamer. Hij probeert zachtjes te doen, in de veronderstelling dat zijn vrouw en jongste dochter al slapen.
Als hij de deur bijna geruisloos opendoet, ziet hij dat Spica op het balkon staat. Zodra ze hem hoort, draait ze zich om.
'Hoe was de vergadering?' vraagt ze als hij bij haar staat.
'Saai, zoals altijd.'
Spica lacht zachtjes, en zegt dan: 'Weet je, ik maak me zorgen om Acacia.'
'Ja, ik ook,' mompelt Saturno. 'Waarom is ze toch zo bang voor het examen? Ik weet nog dat ik totaal niet bang was.'
'Nou, je was best een beetje bang,' glimlacht Spica. 'Maar jij had geen tijd om je erop voor te bereiden, je moest een paar minuten nadat je eigenlijk alleen maar gehoord had dat er een examen was eraan beginnen! Acacia weet al vanaf het moment dat ze ridder wilde worden dat ze ooit het examen af moest leggen.'
'Je hebt gelijk, zoals altijd.' Saturno legt zijn arm om haar heen.
'Dat weet ik toch, liefje, maar leuk dat je dat elke keer weer zegt,' fluistert Spica. Ze begint moe te worden. 'Maar dus, ik denk dat alles wel goed komt met Acacia. Je zult zien dat ze na morgen weer hetzelfde doet als normaal.'
'Denk het ook. We zien het morgen wel, het komt vast wel goed,' zegt Saturno, niet merkend dat Spica in slaap is gevallen. Hij glimlacht en mompelt: 'Arya put haar echt uit.'
Hij pakt zijn vrouw op en legt haar zachtjes op het bed.
'Morgen wordt alles weer normaal,' mompelt hij zacht.

Ondertussen wordt het buiten steeds donkerder, de het lijkt alsof de maan helemaal dooft. En de zelfs toen de zon allang moest opkomen, bleef het donker...

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen