Foto bij H.30.

I hate being scared.
I know nobody likes it, but when I'm afraid it feels different.
It feels like I'm so vulnerable, so desperate.
'Cause it reminds me that I am.

Het laatste stukje van het vorige hoofdstuk:
Ik klim de boom uit, laat mij van een van de laagste takken op de grond glijden.
'En nu op zoek naar water.' zeg ik dan.
Want ik zal niet sterven.
Nóg niet, althans.

De grond is vochtig, ik zie veel mossen, bespeur wat schimmel op een van de vele boomstammen en - ook al is dit een synthetisch exemplaar - het blijft een jungle.
Er is vast water in de buurt.
De vraag is of het ook echt drinkbaar water is en of ik het kan vinden.
Ik loop in de richting waar veel schimmel-vlekken van een laagje over een klein stukje natuur hebben gevormd, ondat ik gok dat dat ruchting water is.
En daar hoor ik dan ook een beekje kletteren.
Het is benauwd en warm in de jungle, maar de luchtvochtigheid helpt niet tegen de dorst.
Ik spot nog een laagje schimmel, maar dit keer stop ik, ondat het er vreemd uit ziet.
Het lijkt gewoon op een normale fungus, maar toch is er iets anders aan.
Misschien dat dat komt omdat de kans dat dit een natuurlijke schimmel is die zonder hulp van het Capitool op aarde is beland vrij klein is, maar het lijkt wel alsof hij glinsterd of zo.
Heel vreemd.
Al begin ik gewoon een beetje paranoia te worden, het werkt tegen mijn instinct in.
Ergens laat het gewoon een rafelig randje achter in waar ik alles in rechte lijnen en feiten probeer te ordenen.
Ik besluit door te lopen omdat het vast niets is om mij zorgen om te maken, maar ik houd het wel in mijn hoofd.
Zorgeloos kan ik het niet noemen, maar enigszins gerustgesteld loop ik door.
Net wanneer mijn bloeddruk weer daalt tot iets wat misschien nog niet heel ongezond hoeft te zijn, hoor ik een geluid.
Binnen een fractie van een seconde heb ik mijn mes uit de schede getrokken en sta ik klaar om een mogelijke aanval af te weren.
Er is niets te zien, tot ik naar de grond kijk.
Een muis, gewoon een onschuldige synthetische-Capitool-jungle-muis.
Niets om je zorgen over te maken.
Gewoon rustig blijven.
Ik besef ook wek dat ik minder moet stressen, maar - laten we eerlijk zijn - ik zit wel een beetje heel erg vast in een Arena met een hele hoop andere boze mensen die niets liever willen dan mij doden of in ieder geval mijn hoofd aan de hemel te zien vanavond.
Het geluid van het kletterende beekje klinkt steeds luider en ik weet dat ik in de buurt kom, al kan ik nergens zien waar het water stroomt.
Ik draai een rondje om te kijken waar het geluid vandaan komt.
Het duurt niet lang voordat ik doorheb in welke richting ik moet lopen en al gauw kom ik aan bij het water.
Al gauw heb ik het gevonden, maar meteen valt mij op dat er geen planten groeien in een straal van een halve meter rondom het water en ik voel een verschrikkelijke gruwel zodra ik iets zie aan de zijkant van het dunne stroompje water.
Het is zo'n vreemde muis die ik net zag, alleen is deze dood en de achterste helft, die in het water moet hebben gelegen, is gewoon weg.
Wegggebrand.
En dan weet ik heel, heel zeker... dat dit geen normaal water is.

Reacties (4)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen