Ik weet niet wie er beneden op me staan te wachten.
Wie er met Mano en Evy waren, maar niets is erger dan Mano.
Ik laat me vallen en ben bijna bij de grond. Speren en zwaarden zijn op me gericht.
'Laat haar niet ontsnappen!' Roept Mano.
'Ik ben een jongen!' Roep ik boos en spring dan boven op een van mijn belagers. Het is een meisje en ze schreeuwt het uit. Ik rol naar achteren en een jongen wil me in mijn been steken.
Ik trek mijn been terug en pak mijn slaapzak, mijn een kreun gooi ik die tegen de jongen zijn buik aan, hij valt achterover met zijn hoofd tegen een boom. Er klinkt een kanonschot. Ik bedenk me dat het Dave was, uit district 8.
'Dave!' Gilt het meisje en samen met de andere jongen komen ze weer op me af.
Ik pak het kleine mesje en gooi die in het oog van de jongen, hij schreeuwt het uit en het meisje hurkt bij hem.
Op dat moment springt Mano op de grond en springt op me af.
Ik draai me om en begin te rennen. Zo snel als mijn benen me kunnen dragen, alsof ik vlieg.
Ik begin heuvelopwaarts te rennen, achter me hoor ik hem. Mijn dood, nee, Mano.
Het wordt steiler en dichter, ik blijf overal aan haken en takken steken in mijn haren.
Mijn wond klopt en begint te ontsteken. Ik moet rusten, NU! Mijn longen barsten, geenademgeenademgeenadem. Ondertussen heb ik de kans om tegen andere tributen op te lopen en ik heb geen wapens meer...
Opeens houdt het bos op. Plotseling ben ik op een heuvel die steiler en steiler wordt. Ik kan er niets aan doen maar dit maakt me alleen maar banger. Zo kan Mano me sneller bereiken. Ik heb zo het gevoel dat hij sneller is dan ik dus hij haalt me hier zo in.
En nu heb ik ook geen verstop plaats meer.
Ik ren door maar struikel dan, met mijn kin klap ik op de grond. Duizelig begint mijn zicht te draaien. Ik verbeeld het me vast. Maar niet meer dan 10 centimeter van me vandaan is opeens een kloof. Een afgrond. Een heel erg diep ravijn die zich naar rechts en links uitstrekt en die zo breed is dat ik niet naar de overkant kan springen.
Ik draai me om en zie een wazig plekje aankomen. Het rare is dat het wel drie plekjes lijken. Het komt dichterbij en ik onderscheidt een boos gezicht, nee, drie boze gezichten.
Opeens klapt mijn hoofd op de grond en voel ik een hand om mijn keel.
Ik zie glanzend metaal dat mijn hart bereikt en ik zie drie Mano's boven me zweven.
Opeens besef ik wat ik moet doen. Ook al zie ik dubbel draai ik me razend snel om. Oh, wat ben ik toch een sukkel; ik draai het ravijn in. Ik val naar beneden terwijl mijn armen tegen de harde wand aan klapperen.
Opeens voel ik een tak en grijp die vast, ik blijf bungelen en mijn zicht is weer helder. Beneden me (ongeveer 3 meter) hangt mist. Ik zou dus meGod niet weten wat eronder schuilt.
Misschien wel ijzeren punten, lava of hopelijk een rivier. Maar ik kan het risico niet nemen en klem me beter vast.
'NEEEEEEEEEEEEEEEEEE!!!!!!!!!!!!!!!! VAAAAL DOOOOD!!!!" Gilt hij boven me en laat dan zijn zwaard vallen. Het ding raakt me op een nippertje niet.
Opeens hoor ik geworstel en het volgende moment valt het lichaam van Mano naar beneden. Hij verdwijnt onder de mist en een seconde later vliegt er nog een stuk arm van hem naar boven.
Wat er ook onder zit, het is geen water, en terwijl ik hier bungel. Is er ook nog gevaar boven me.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen