Foto bij H25: Tuin ~ Khana

De volgende ochtend werd ik wakker van het zonlicht dat door het raam op mijn gezicht scheen. Met een kreun opende ik mijn ogen en keek even gedesoriënteerd om me heen, om dan te herinneren dat we in Japan waren bij Miyuki, de gastvrouw. Ik herinnerde me niet veel meer van de avond ervoor omdat ik zo moe was, maar ik wist nog wel dat we een rondleiding doorheen het huis hadden gekregen. Net toen ik recht ging zitten, klonk er geklop op de kamerdeur en zag ik Nick binnenkomen. “Goedemorgen, goed geslapen?” vroeg hij en ik knikte. “Ja, dit slaapt veel beter dan die vliegtuigzetels… En jij?” vroeg ik en hij keek me even vreemd aan, maar dat was zo kort dat ik het me verbeeld kon hebben. “Ook goed. Ik heb al ontbeten, ik had echt honger gekregen en mijn maag hield niet op met rammelen… Jouw ontbijt staat er ook nog”, zei hij en ik kwam overeind, terwijl ik zei: “Oké, bedankt voor de info.” Hij knikte even en zei nog: “Ik ga terug naar beneden, ik zie je zo meteen”, waarna hij zich omdraaide en weg ging.

Toen ik aangekleed was, ging ik naar beneden en zag Nick met een krant in zijn handen aan de ontbijttafel zitten. “Hey, smakelijk”, zei hij toen ik erbij kwam zitten en ik glimlachte. “Bedankt”, zei ik en begon toen te eten. Nick bleef rustig de krant lezen en ik keek er even in, maar snapte er niets van. Mijn Japans was beperkt tot de zinnetjes die ik in de twee weken van voorbereiding had geleerd, maar het lezen in die tekens kon ik helemaal niet. “Waar is Miyuki trouwens?” vroeg ik en Nick keek op van zijn krant. “Ze ging wat boodschappen doen, ze had een idee voor een gerecht dat we zeker eens gegeten moesten hebben”, zei hij en ik glimlachte even. “Ze lijkt me een hele lieve vrouw… Hoe ken je haar eigenlijk?” vroeg ik toen en begon de tafel af te ruimen. “Een kennis van mij is goed bevriend met haar en via hem ben ik met haar in contact gekomen, waarna ze zei dat ik zeker hier mocht logeren als het maar met niet te veel personen was… En ik denk niet dat twee personen te veel is”, vertelde hij en ik knikte, waarna ik een vraag stelde waar ik al wat langer aan had gedacht: “Hoeveel mensen hebben eigenlijk nog gereageerd op jouw bericht? Ik ben nadien niet meer op dat forum geweest.” “Ehm… laat me even denken…”, zei Nick toen en keek peinzend voor zich uit.

“Ik geloof dat er één iemand was die me succes wenste en voor de rest waren het afkrakende reacties, dus ik ben blij dat er toch één iemand positief had gereageerd”, zei hij uiteindelijk en ik trok verbaasd mijn wenkbrauwen op. Ik had eerlijk gezegd meer positieve reacties verwacht, maar blijkbaar waren er toch niet zo veel mensen erin geïnteresseerd als ik dacht. “Ah zo…”, zei ik en het was even stil. “Wat gaan we doen?” vroeg ik toen en Nick legde de krant weg, waarna hij zei: “Eerst wat bekomen van de reis, zou ik zeggen… Dan kunnen we de volgende dagen bespreken wat we gaan doen en zo plannen maken. Heb je trouwens de tuin al gezien?” Ik schudde mijn hoofd en hij gebaarde dat ik moest volgen. “Je zal het prachtig vinden, geloof me”, zei hij en ik volgde hem, maar toen hoorde ik de voordeur open gaan.

“Tadaima!” hoorde ik Miyuki door het huis roepen en ik keek Nick even vreemd aan, waarna hij zei: “Dat betekent ‘ik ben thuis’. Het is een gewoonte om dit te zeggen als je thuis komt.” Ik knikte even en niet veel later verscheen Miyuki met een boodschappentas. “Konnichiwa, goed dag”, zei ze met een buiging en Nick en ik zeiden en deden hetzelfde terug. Ze lachte even door de synchronie waarmee Nick en ik haar begroetten en vroeg toen aan mij: “Jij Khana heten? Jij spreken Japans?” Ik knikte en zei toen bescheiden: “Ik spreek een beetje Japans, maar lang niet zo goed als Nick of u.” “Geen probleem, ik jou helpen Japans spreken, jij mij helpen Engels spreken”, zei ze toen met een knipoog en ik glimlachte. “Dat zou fijn zijn”, antwoordde ik en ze glimlachte ook, waarna ze begon uit te laden en ik met Nick naar de tuin ging.

“Het is prachtig”, zei ik bewonderend toen we in de tuin stonden. Het was een typische Japanse tuin en Nick glimlachte. “Ja, zeker als je weet dat Miyuki hier met grote liefde voor zorgt”, zei hij en ik vroeg: “Woont ze hier alleen?” Nick schudde zijn hoofd en zei: “Nee, ze woont hier met haar man. Haar man is nu voor enkele maanden op legermissie, dus ze is blij dat wij er zijn: dan voelt ze zich niet zo alleen.” Ik knikte begrijpend en toen ging Nicks gsm af. “Ik moet even opnemen, ik zie je zo meteen bij het middageten?” vroeg Nick en ik knikte, waarna hij zich omdraaide en opnam. Ondertussen begon ik rustig via een pad door de tuin te wandelen en ik genoot van de planten en bloemen. Terwijl ik even naar enkele bloemen aan het kijken was, hoorde ik iets achter mij. Meteen draaide ik me om, om wat verderop tussen enkele struiken een gedaante te zien staan. Even stonden we allebei doodstil, waarna de gedaante een vreemde schreeuw slaakte en ik stapte geschrokken achteruit, maar struikelde en landde op mijn rug op het pad.

Verdoofd bleef ik even liggen, maar kwam toen half overeind en keek om me heen. De gedaante was echter nergens meer te bekennen en ik probeerde mijn razende hart te kalmeren. Wie of wat was dat? Opeens leek ik even een kinderstem te horen vloeken, maar ik zag niemand. Half paranoïde stond ik op en keek om me heen, maar er was niemand. “Khana? Is er iets gebeurd?” hoorde ik Nick opeens roepen en hij kwam op mij afgelopen. Nog even keek ik terug naar de struiken waar de gedaante had gestaan, maar er was echt niets meer te zien. “Er… ik… ik ben gestruikeld”, zei ik toen en Nick keek me even verward aan. “Was jij diegene die schreeuwde?” vroeg hij toen en ik schudde mijn hoofd. Een plotselinge vermoeidheid overviel me en ik zuchtte even. We waren nog geen twee dagen verder en ik kreeg al waanbeelden… “Nee… ik ga terug naar binnen…”, zei ik wat ongemakkelijk en liep langs hem terug naar het huis. Ik voelde zijn ogen nog in mijn rug branden, maar hij zei niets. Was die gedaante er echt geweest, of had ik het me verbeeld? En van waar kwam dat kinderstemmetje?

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen