Als ik weer terug kom op mijn eigen verdieping, doornat en veel te laat, zegt eigenlijk niemand er iets over. Na een korte douche en droge kleren begin ik met Meghan mijn tactiek te bespreken, terwijl ik vlug nog even lunch. Aangezien wij twee mentors hebben, is Cabe met Sighurd bezig en zijn we verder alleen. We waren er eigenlijk al heel snel uit wat ik zou doen, en het week niet af van het normale. Behalve dan dat, als de Beroeps een team waren en ik de wacht had, ik zoveel mogelijk zou vermoorden en er dan vandoor gaan. Dat was niet heel gebruikelijk, maar daarom des te effectiever.
      Bij het interview zal ik gewoon mezelf zijn, alleen in mijn handelen een tikje gracieuzer, als het lukt. Waarom zegt Meghan niet, alleen maar dat ‘’ik het wel zal begrijpen als ik mijn jurk zie’’. Na weer een stil diner, sluit ik me net als de avond ervoor op in mijn kamer. Deze keer echter omdat ik uitgeput ben, niet omdat ik nog zo graag wil oefenen.
      De dag erna train ik voornamelijk. Na een korte lunch om twee uur, die tevens het einde van het verplichte trainen aangeeft, ben ik tot een uur of vier in de trainingszaal. Ik ben voornamelijk bezig met de zwaarden, om nou iets nieuws te gaan doen op de laatste trainingsdag lijkt me ook niet zo heel nuttig.
Ik strijk zelfverzekerd een keer over mijn haren, trek mijn schouders naar achteren en loop de hal in die naar de sportzaal leidt, om te beginnen aan mijn privésessie. Het ijzeren hek rammelt een beetje als het omhoog schuift. De zaal ziet er een beetje leeg uit, nu ik de enige in de ruimte ben.
      ‘Aderyn Cealie, je mag meteen beginnen.’ Een wat dikkige man met groen, pluizig haar gebaart naar de verschillende onderdelen. Ik knik even naar hem, en de rest, voordat ik naar de zwaarden toeloop. Ik neem rustig de tijd voor het uitkiezen en weeg ze zilveren wapens in mijn handen. Desondanks heb ik bijna meteen de twee zwaarden die ik hebben wil, waarna ik me naar het overdekte boogschuttersdeel begeef. In een terloopse blik had ik bij de training eerder gezien dat je het ook zo kon afstellen, dat de oud-tributen alleen op de grond verschenen. Met mijn zwaarden kan ik toch niet op de bovenste verdieping komen, dus dat is dan ook het programma dat ik kies. Ik druk de optie ‘’bloedbad’’ ook in, om ervoor te zorgen dat mijn doelwitten niet de hele tijd aan de andere kant van de glazen ruimte zullen staan, maar dat er genoeg binnen mijn bereik zijn.
      Met mijn zwaarden in een aanvallende houding, wacht ik af, als de glazen deur is dichtgeschoven. De adrenaline die ik in mijn vingertoppen kan voelen, verwelkom ik grijnzend. In mijn ooghoek beweegt er iets. Als een blaadje in de wind wijk ik uit voor de computergestuurde pijl van een klein meisje dat ik niet herken. Tegelijkertijd zak ik door mijn knieën om de slag naar mijn hoofd te ontwijken, en steek ik de brede jongenstribuut neer. Mijn linkse zwaard zwaai ik naar achteren, zodat ik daardoor de vorige mannelijke tribuut uit 1 in blokjes uit elkaar zie spatten.
      Elegant stap ik naar rechts, zodat een tribuut uit 2 in plaats van mij, een ander doorboort. Ik ontwijk een slag naar mijn benen, blokkeer een volgende naar mijn hoofd, en snijd daarna de keel van Josiah door, de tribuut die vorig jaar zelfmoord pleegde, omdat hij te laf was om Luna te vermoorden.
      De simulatie lijkt bizar goed op de werkelijkheid, bedenk ik me als ik zijn zusje bijna niet zie aankomen. Dat was waar ook, die twee waren erg op elkaar gesteld. Bijna achteloos ontwijk ik haar aanval, en blijf ik net buiten haar bereik om haar heen dansen. Hoewel haar nagemaakte gezichtsuitdrukking zeer humoristisch is, merk ik wel dat dat het me gaat vervelen. Ik maak een korte schijnbeweging naar rechts, waarna ik met mijn linker zwaard haar hoofd van haar lichaam scheid. Ze valt in blokjes uit elkaar.
      Het afweren van slagen, het ontwijken van pijlen, alles gaat me eigenlijk heel vloeiend af. Licht op mijn voeten verplaats ik me door de ruimte, steeds net langs alle wapens glippend, waarmee ik de dood keer op keer ontwijk. Ik krijg er zelfs nog een beetje lol in, maar ik heb nou eenmaal niet meer dan vijf minuten.
      De lampjes in het glazen bouwsel springen weer uit hun gedimde stand, waarmee onder andere aangegeven wordt dat de simulatie voorbij is. Nonchalant zwaaiend met mijn zwaarden loop ik terug naar het rek en leg de zwaarden daar rustig weer neer. Ik overweeg heel even om nog met de messen te gaan gooien, maar zie er toch vanaf.
      Ik doe een paar stappen naar voren en kijk alle Spelmakers aan. Een paar zitten er met een grote grijns te knikken, anderen hebben een onleesbare uitdrukking. Ik knik even beleefd, als er gezegd wordt dat ik mag gaan. Ik druk mijn twijfel weg, terwijl ik zelfverzekerd naar de uitgang loop. Ik heb het prima gedaan. Ik heb laten zien wat ik kan, zonder wanhopig over te komen door zoveel mogelijk proberen te doen. Het ging prima. De Dood, of de Gladiolen.

@Chris en Florian: Neh, wees maar lekker egoïstisch hoor, haha
Iemand die een gokje wil doen naar haar score?(wbw)

Reacties (3)

  • Megaeraaa

    Chris!!!
    Eigenlijk omdat ik zijn verhaal ook gelezen heb en dat veel te grappig was
    Of Samuel

    11 maanden geleden
  • Samanthablaze

    Oké, ik hou het meest van Chris en Day, omdat dat voor mij en Ilse zoveel meer zijn dan 'maar' personages haha oeps...

    Ik weet al wat ze heeftxD

    4 jaar geleden
  • Slughorn

    Kom maar eerder op met die interviews ^^

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen