De vroege lunch vindt plaats in totale stilte. Iedereen weet al hoe de sessies gegaan zijn, en ik heb geen zin in een heel uitbundig gesprek. De stilte is prima zoals hij is, de enige nodige onderbreking is als iemand iets nodig heeft van de andere kant van de tafel. Na het eten roept Lilith iedereen naar de zitkamer, om op een televisie naar de bekendmaking van de scores te kijken. Eigenlijk hoor ik niet zenuwachtig te zijn over mijn cijfer, ik weet zelf prima wat ik kan, maar ik ben het toch. Eerst zullen ze een foto van de tribuut laten zien, en zijn of haar behaalde score komt er onder te staan.
      District 1 is zoals gewoonlijk als eerste aan de beurt. Na het introducerende praatje van Ceasar, komt Cabes foto als eerste in beeld.
      ‘Uit District 1, Cabe Zedoary Flatway, behaalde een score van een,’ Ceasar laat een veelbetekenende stilte vallen, terwijl hij voor de zekerheid nog even op zijn blaadje kijkt, ‘zeven.’ Een seconde of drie blijft het links van me stil, terwijl we allemaal naar de glimmende zilveren zeven kijken, die onder Cabes foto langzaam ronddraait.
      ‘Een zeven?’ Sighurd kijkt met een mengeling van verbazing en walging naar het scherm. ‘Wat heb je ooit gedaan?’ Cabe zegt niets. Het verbeten trekje om zijn mond vertelt dat hij zijn lage cijfer ergens wel had zien aankomen, maar het voor zichzelf nog had ontkent. Normaal zitten de Beroeps in de acht tot tien legionen en blijkbaar had hij gehoopt de acht nog wel te bereiken.
      ‘Aderyn Cealie Dúfort.’ Onbewogen gaat Ceasar door met het programma. ‘Zij heeft een score behaald van,’ weer stopt hij heel even, terwijl hij zijn volgende woorden controleert van zijn blaadje. Het is me eigenlijk nooit opgevallen dat hij dat deed, maar het is heel vervelend. ‘Een tien.’ Ik kan het niet laten om te grijnzen.
      Lilith slaakt een vreemd, vreugdevol gilletje, waarna ze een rondedansje door de kamer maakt. Meghan zegt niets, maar glimlacht alleen maar tevreden. Cabe grijnst ook, zijn eigen cijfer lijkt hij alweer vergeten te zijn. Op het scherm verschijnt ondertussen Samuels cijfer, een acht. Maar door het verdere rumoer van Lilith mis ik het daaropvolgende cijfer van Naeve. Pas na het cijfer van May, een acht, kan ik mijn aandacht er weer volledig bijhouden, aangezien Sighurd en Cabe geenszins van plan zijn de rest ook nog te kijken, maar ik het toch wel nuttig vind. Meghan is het met me eens, gelukkig, waardoor Sighurd uiteindelijk maar mokkend naar de eetkamer is gelopen, met Lilith –die me met een opgetrokken neus vroeg waarom ik er überhaupt aandacht aan wilde schenken- en Cabe achter zich aan.
      Alex heeft een miezerige vier. Zijn districtsgenoot doet het beter, een zeven. Nog twee keer een zeven. Daniel haalt iets hoger, een acht. In gedachten geef ik hem een klein applaus. Zijn districtsgenoot heeft weer een zeven. Iets in me zegt dat ik de cijfers van de tributen uit 8 prima kan voorspellen. Schijnbaar hadden de Spelmakers er niet zo’n zin in deze keer, en besloten ze maar iedereen een zeven te geven, tenzij ze hem of haar iets leuks zagen doen. Of iets stoms, als je naar Alex’ cijfer kijkt. Mijn voorspelling klopt maar half.
      Ik voel mijn mond openvallen als ik de glimmende tien zie, die onder de foto van Flynn ronddraait. Een tien? Hoe komt die miezerige tribuut aan een tíén? Een golf van woede overvalt me en ik klem mijn lippen op elkaar. Zijn districtsgenoot heeft nou weer wel een stomme zeven.
      Florian komt in beeld. Ik hoop uit het diepst van mijn hart dat hij wel laag heeft, een drie of iets in die trant, of erger. Maar helaas. De glinsterende acht staat er duidelijk. Ik sluit even mijn ogen en wrijf over mijn slapen. Dit maakt het er niet heel gemakkelijk op. Als hij nou een zes had gehad, of lager, zou zijn zelfvertrouwen een flinke deuk zijn opgelopen, iets wat ik prima kon gebruiken. Het cijfer van zijn districtsgenoot mis ik.
      Pas bij Chris’ foto komt mijn concentratie echt weer terug. Niet dat ik er heel veel van verwacht, wat heeft een jaar trainen nou voor zin, maar het is altijd leuk als ik hem ermee kan pesten. Met een halve grijns kijk ik naar Ceasar, die zijn traditionele pauze weer inlast, voor hij het cijfer opnoemt dat mijn lach van mijn gezicht veegt. Een negen. Die kleine, irritante 11, heeft een negen.
      Hoewel ik ‘’woedend’’ een tikje overdreven vind, komt mijn emotie er dicht in de buurt. Het kan gewoon niet dat hij met één miezerig trainingsjaar een negen kan halen. Het meisje uit 12 heeft een twee.
De rest van de middag doe ik eigenlijk vrij weinig. We mogen –en kunnen- niet meer trainen, en ik heb er ook weinig zin in om een ‘gezellig’ theekransje te gaan houden, met wie dan ook. Op Daniel na, misschien. Want ook Cabe lijkt prikkelbaarder dan normaal en ik wil er niet bij zijn als zijn zenuwen tot een uiting komen. Dat is namelijk niet heel erg bevorderlijk voor je gezondheid.
      Bij gebrek aan beter blijf ik op mijn kamer en besluit ik om de mogelijkheden van mijn kamer te gaan testen. Ik wist al dat de glazen wand elke keer iets anders kon laten zien, maar het duurt even voordat ik precies doorheb hoe het werkt. Uiteindelijk houd ik het op een vergezicht van een boslandschap, en wacht ik tot het tijd is om me klaar te gaan maken voor het interview van vanavond. Misschien ben ik ergens ook wel een beetje zenuwachtig.



Ik geef het denk ik maar op om vragen te stellen aan mijn overige lezers, gezien op Samanthablaze en Slughorn verder toch niemand reageert, haha. Ik hoop maar dat jullie dit verhaal nog wel enigszins kunnen waarderen en het niet compleet prut vinden :')

Reacties (3)

  • Samanthablaze

    Nog een trouwe lezer, ook al heb ik het al een paar keer eerder gelezen, ik blijfxD

    4 jaar geleden
  • Slughorn

    Trouwe lezer hier(A)

    4 jaar geleden
  • fin_de_vers

    Of course waardeer ik het.
    **maakt buiging**
    Alleen reageren en ik gaan niet goed samen. Maar je schrijft geweldig, vind ik.

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen