De jongen doet wel zichtbaar moeite om niet te lachen, maar de pretlichtjes in zijn ogen vertellen een heel ander verhaal. Voor heel even wrijft Florian over zijn wang waar ik hem geraakt had, niet zo ontzettend verheugd met het feit dat ik werkelijk heel hard sloeg. Hij mompelt iets over Alex, terwijl ik hem kil aanstaar. Desondanks plaats hij een grijns op zijn gezicht, en laat hij zijn hand vallen.
      ‘Waar heb je het over?’ Als de onschuld zelve kijkt hij me aan, nog net niet overdreven knipperend met zijn wimpers.
      ‘Vanaf het moment dat ik je zag, was ik mijn hart aan je verloren? Zegt dat je iets?’ Halverwege mijn zin besef ik me pas dat ik dit niet goed aanpak. Zoals ik hem zelf gezegd heb, het is een spel. En een spel moet je spelen. Zeurend als een klein kind kom je nergens. Het is echter al te laat, Florian grijnst weer.
      ‘Oh, dat! Vond je het werkelijk waar geen prachtig briefje? Echt heel lief dat je zoiets over me schrijft, Adey.’ Ik bal mijn vuisten om te voorkomen dat ik hem nog eens ga slaan. Het is een spel, en hij speelt het.
      ‘Ach, kom op Aderyn,’ valt Florian weer terug op mijn volledige naam, ergens iets teleurgesteld dat niet reageerde op de afkorting. ‘Jij vond het vast ook super leuk. Ik was zo vol lof over je op het podium.’
‘Zeker.’ Mijn woede is eindelijk echt verdwenen, het lukt me weer de sluwe onaangedane houding aan te nemen. ‘Vertel eens, van het hele Erica-idee afgestapt?’ Bijna achteloos noem ik de naam van het meisje van wie hij zoveel hield. Hopend hem van zijn stuk te brengen, de rollen om te draaien. Florian lijkt echter onaangedaan, hoewel ik weet dat het hem pijn doet. Dat het hem pijn zou moeten doen.
      ‘Ach, Erica is verleden tijd.’ Al drie jaar, maar dat lijkt hij nu pas te beseffen. ‘Het werd tijd voor iets nieuws.’ Hij grijnst opnieuw, hoewel ik zeker weet dat hij deze woorden niet kan menen.
      ‘Ah, is dat zo? Dan vind je het zeker niet erg als ik de rest van de Beroeps hier even over informeer?’ Een gemene, stekende toon is in mijn woorden gekropen, hoewel de woorden zelf ietwat zwak klinken. Het maakt niet uit, Florian zou te alle tijden willen voorkomen dat de rest het ook zou weten. Daar was ik van overtuigd. Nog steeds, als de jongen zijn nagels achteloos afveegt aan zijn bloes. Hij humt even instemmend, voor hij me aankijkt.
      ‘Dat kun je doen. Vertel je dan meteen je eigen probleempje erbij?’ Hij zegt nog iets, wat me even ontgaat. Hoe- Hij kan het niet weten. Het kan gewoon niet. Cynisch begin ik te lachen, hopend dat hij bluft, en er niets van weet.
      ‘Míjn probleem? Ik ben wel benieuwd welke leugen je nu weer bedacht hebt.’ Dit gesprek gaat een zeer verkeerde kant uit en het feit dat hij deze keer meer lijkt te weten dan ik, bevalt me absoluut niet.
      ‘Hmm. Je breekt mijn hart dat je onze relatie een leugen noemt.’ Was het maar zo. ‘Maar goed, als je toch denkt dat ik lieg, dan vind je het vast niet erg dat ik op mijn beurt aan iedereen vertel over hoe een bange schijter je eigenlijk wel niet bent.’ Zijn stem klinkt droog, ietwat verveeld zelfs. Hij probeert me pijn te doen, te kwetsen met zijn woorden, denkend dat hij nu iets weet wat hem macht over mij geeft. Helaas voor hem is hij er nog niet heel erg goed in. Met opgetrokken wenkbrauwen kijk ik hem aan.
      ‘Pardon?’ Ik sla mijn armen over elkaar en kijk hem cynisch aan. Een kleine flikkering van teleurstelling bevestigt mijn vermoeden dat hij erop uit is om me te kwetsen. De kleine glimp van twijfel doet mijn zelfvertrouwen weer groeien, misschien weet hij het dan toch niet.
      ‘Ja, ik dacht zoiets te zien. Twee dagen geleden op het dak.’ Met een zekere toon spreekt hij de woorden uit, hoewel het kleine beetje twijfel van net zijn houding tegenspreekt. Het dak. Mijn god, op het dak. In de regen, na de eerste keer trainen. De verlammende angst die ik verwacht, blijft echter nog even uit, geeft me de mogelijkheid de situatie nog te kunnen overbluffen.
      ‘Op het dak?’ In een vraag trek ik mijn wenkbrauw op, terwijl Florian even zucht. Nee, ik ga het je niet gemakkelijk maken.
      ‘Moet ik het voor je uittekenen, Aderyn? Net zoals je bij mij gedaan hebt in de kleedkamer met Erica?’
      ‘Graag, ja.’ Het is namelijk best moeilijk dat op een goede manier te doen, en als jij het voor jezelf verpest, weet je mijn geheim niet. Hij zucht. Voorzichtig stapt hij naar me toe en blijft pas op centimeters afstand van me staan. Hij buigt zich lichtjes naar me toe, zodat zijn lippen vlak naast mijn oor zweven.

Reacties (2)

  • Samanthablaze

    ‘Ach, Erica is verleden tijd.’ Al drie jaar, maar dat lijkt hij nu pas te beseffen.

    BAM, die zit, meidxD

    4 jaar geleden
  • Slughorn

    Wees bang, Adey!!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen