‘Je zou niet denken, Aderyn, dat zo’n koele kikker als jij, tegelijk zo angstig is. Ik heb je gezien, je trok de haren bijna uit je eigen hoofd.’ En daar was het, hoewel hij niet eens iets nieuws had genoemd. Dit zou eveneens een leugen geweest kunnen zijn, maar het is al te laat. Daar was het, waarvan ik wist dat het eens komen zou. De giftige angst die zich door mijn aderen verspreidt en me ervan weerhoud om logisch en helder na te denken, me hieruit te liegen.
      ‘W-wat?’ Ik gil mezelf toe dat ik iets moet doen, lachen, doen alsof ik mijn reactie acteerde, hem kwetsen, wat dan ook, als het maar niet niks is. Gewoon iets doen, doen alsof. Maar ik doe niets. Het zachte woord dat ik wel uitspreek, is doordrenkt van angst en verslagenheid.
      Een lichte trilling die ik niet kan stoppen schiet door mijn lichaam. Overeind blijven, Aderyn. Niet vallen. De triomf van Florian straalt van hem af als hij zich iets naar achteren buigt en me aankijkt.
      ‘Oh, nou schijn je me ineens wel te begrijpen. Maar ik ben de ergste niet. Jouw geheim is veilig, zolang het mijne dat ook is.’ De jongen strijkt even met zijn hand langs mijn wang, niet eens dreigend. Hij zou zich daaraan houden, zo eerlijk is hij wel. Het gevoel in mijn benen komt weer een beetje terug. Hij vertelt het niet. Erica is hem veel te dierbaar.
      ‘Je liegt. Het is eigenlijk wel zielig waar je allemaal mee komt om Erica te verbergen.’ Oh, nu kun je weer wel iets zeggen? Het stemmetje in mijn hoofd druipt van sarcasme. Had je dat niet ietsjes eerder kunnen doen? Mijn verweer is te laat, dat weet ik en dat weet hij.
      ‘Ik lieg? Oké, prima.’ Ruw loopt hij van me weg en drukt op het zilveren paneel de knop in die de deuren weer laten open gaan. Wie zou hem geloven, Aderyn? Laat het, er is niemand die naar hém gaat luisteren.
      ‘Hee, Sam-’ Gehoorzamen is niet mijn sterkste kant. Met een ferme ruk trek ik hem terug de lift in, waarna ik hem voor de tweede keer vandaag hard in zijn gezicht sla. Toen ik achter zijn geheim kwam heeft hij me door de kamer geslingerd, dus mijn actie valt eigenlijk nog hartstikke mee.
      ‘Jij je zin, 9.’ sis ik. Het helpt om hem niet bij zijn naam te noemen, afstand te nemen van de situatie. Hij glimlacht desondanks.
      ‘Wel, niet zo’n grote leugen dan. Maar nu moet je wel een beetje aardiger voor me worden hoor, Aderyn. Ik ben tenslotte je vriendje.’
      ‘Mijn vriendje?’ Een blik van immense walging kan ik niet van mijn gezicht weren, en eigenlijk mag hij het weten ook. ‘Ware liefde overwint zeker alles? Ik begrijp niet helemaal hoe je deze leugen in stand wil gaan houden, als ik je ga vermoorden.’ Want hem vermoorden ga ik zeker. Dat zou ik sowieso al doen, maar na wat hij me nu geflikt heeft, zou ik ervan genieten en het nodeloos rekken. Ik zou met vreugde toekijken terwijl het laatste leven uit hem drupt, en in zijn laatste momenten zou ik hem en de hele wereld vertellen dat hij Erica verraden heeft.
      Zelfs als hij een bondgenoot vindt, zelfs dan zou het me lukken. Ik zou hem vernietigen, en erbij lachen. Achter mijn rug druk ik het knopje naar de eerste verdieping in.
      ‘Natuurlijk, bij ons was het gewoon liefde op het eerste gezicht, die keer in de lift. En het maakt me helemaal niets uit wat je doet, Aderyn. Als jij mijn hart wil breken in de Arena, ga vooral je gang. Daarmee wek je alleen maar meer sympathie uit het publiek voor mij op, meer sponsors.’ Eindelijk maakt hij weer eens een fout. Dit is immers mijn terrein. Ik grijns dan ook, misschien een tikje demonisch zelfs.

Reacties (3)

  • Megaeraaa

    Oooooo, geweldig!
    Goed bezig, FlorianxD

    1 jaar geleden
  • Slughorn

    Hehe. Florian op zijn best ^^

    4 jaar geleden
  • Samanthablaze

    ‘Hee, Sam-’

    Gosh, dit blijft zo ontzettend raar, telkens als ik het leesxD

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen