Alexis Sanchez


Geïrriteerd liep ik weg bij Theo. Hij moest zich er ook nog even net mee bemoeien, alsof ik nog niet genoeg aan mijn hoofd had. Ik zuchtte en schudde mijn hoofd, waarna ik boos mijn tas neersmeet in de kleedkamer en me snel omkleedde. Ik wilde maken dat ik in de gym kwam, ik hoefde dat gezwam allemaal niet aan te horen. Snel trok ik wat kleren over mijn hoofd en liep naar de gym. Gelukkig was er nog niemand. Ik deed mijn oortjes in en begon met gewichten te sjouwen. Ik ging op in mijn concentratie, totdat ik op mijn schouders werd getikt. Ik deed een oortje uit en keek recht in het gezicht van Alex.
'What do you want?' vroeg ik bot. Ik kon er niets aan doen; het ging gewoon zo. Alex zuchtte.
'I know it's probably not my place to speak, but-'
'Why are you speaking then?!' Nogmaals schudde ik mijn hoofd.
'All I want to say is that I don't know what happened, but I think you should apologise to Anne.' zei Alex toen en keek me ernstig aan. Ik sloeg mijn armen over elkaar.
'If you don't know what happened, why should I apologise?' kaatste ik terug. Hij wist van noch geen toeten of blazen, en nu stond hij me dit hier mooi te vertellen!
'I know that you hurt her. Whatever it is, I'm not the only one who reads the tabloids Alexis. You can't blame this on her.'
'And maybe I should take your advice because you know her so well.' zei ik sarcastisch en deed mijn andere oortje weer in en ging weer verder. Ik zag Alex in de spiegel weglopen. Ik had ook wel spijt, maar ik wist niet zo goed hoe ik het weer moest goedmaken met Anne. Ik kon niet aankomen met een excuus, ik had wel andere dingen aan mijn hoofd.

Nadieh Ramsey


Een paar dagen later hadden Anne en ik met Colleen afgesproken. Schijnbaar had ze ons iets te vertellen en gingen we shoppen. Ik krijg een kleine vergoeding bij Arsenal dus was het mooi meegenomen. Ook was het voor Anne wel goed om even eruit te gaan. Ze had nog steeds niet met Alexis gesproken en ik merkte dat het aan haar begon te knagen. Aan wie niet trouwens; ik kon me er alles bij voorstellen. Als eerste gingen we een bakkerijtje binnen. Die taarten keken me aan en al snel hadden we een keuze gemaakt met een heerlijk koffie.
'Alright girls, I have to tell you something,' grijnsde Colleen toen en keek ons afwachtend aan. Ik wisselde snel een blik met Anne en keek haar aan. De vorige keer was het dat Aaron haar ten huwelijk had gevraagd, dus ik hield mijn hart vast. 'I hope you'll support me on this because... I'm pregnant! We're getting a kid!' Mijn mond viel open. Aaron en een kindje? Colleen en een baby? Colleen was zo blij en ze keek ons afwachten aan, maar ik kon niet anders dan ook erg blij zijn voor haar.
'Come here! Congrats! I cannot imagine my brother with a baby though.' lachte ik en omhelsde haar, waarna Anne hetzelfde deed.
'I know! Aaron is.. just so Aaron to be a dad.' vulde Anne me aan en lachte naar Colleen. Colleen lachte.
'Oh girls, Aaron was over the moon! I've never seen him happier to be honest.' Even schoten mijn gedachten terug naar Theo. Ik wist bijna wel zeker dat het voor hem hetzelfde gevoel zal zijn geweest toen hij te horen kreeg dat Melanie zwanger was geweest van Finley, en nu kon hij Finley niet eens meer zin. Een schuldig gevoel vloog even door mijn maag maar snel schoof ik het weg. Het was niet mijn schuld.
'When do you have your first echo?' vroeg Anne toen. 'I'm too curious to see whether it's a boy or girl.' Colleen lachte.
'In a few weeks, but to be honest, I'm not sure if I even want to know what it is.' Even keken we haar allebei teleurgesteld aan. Dat was toch juist leuk om te weten?!
'Anyway, we can shop for pregnancy clothes then!' lachte ik en klapte mijn handen. Colleen rolde haar hogen.
'Maybe just baby clothes, no pregnancy clothes for me yet!'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen