"Harryyyy" hoorde ik een stem roepen. Ik draaide me suf om en keek met half gesloten ogen voor me uit.
"Gemma ik wil echt geen verjaardag vieren nu" kreunde ik geërgerd.
"M-maar.. Waarom niet?" vroeg ze verbaasd.
"Ik ga zo naar Florida en niets gaat me tegen houden" antwoordde ik. Gemma zuchtte "ik merk dat er wat mis is, je gaat daar niet voor niets naartoe".
"hm-hm" mompelde ik maar gewoon terwijl ik de dekens verder over me heen trok. "Harry, ik heb een heel eind gereisd om hier te zijn voor je verjaardag. Ik vind dat ik op zijn minst een verklaring verdien voor waarom ik weg zou moeten gaan".
Ik kwam ietwat overeind en ging met mijn handen door mijn gezicht. "Het gaat gewoon niet goed met me, oké?"
"Wat is er mis?" vroeg Gemma verder. Ik wist donders goed dat ze het hier niet bij ging laten.
"Ik heb ruzie met Lou" vertelde ik maar gewoon. Ik had het er liever niet over, maar ontkennen had geen zin meer.
"Wat is er gebeurd?"
Ik zuchtte diep. Hoe kon ik dit überhaupt fatsoenlijk uitleggen zonder mezelf als een idioot over te laten komen of te vertellen dat ik bindingsangst had?
"Louis vroeg wat we nu van mekaar waren en ik gaf een antwoord dat hem niet beviel".
"Je hebt gezegd dat je hem niet leuk vond" concludeerde ze gelijk. Ik schudde mijn hoofd "ik zei dat we vrienden waren. Maar hij had zichtbaar meer verwacht".
"Vind je hem echt alleen maar leuk als een vriend? Ik kan het me niet voorstellen als ik die brede grijns van je weer voor me zie toen we een pak gingen zoeken".
Ik schudde mijn hoofd "ik vind Louis enorm leuk, leuker dan leuk. Maar ik kan me gewoon niet.. eh-".
"Hoe lang is het geleden?" vroeg ze verder.
"Zeker twee weken geleden. Ik heb helemaal niks meer van hem gehoord. Ik heb het verpest Gemma. Ik vond iemand leuk en ik heb het volledig verpest". Ik had geen rem meer op wat ik wel of niet vertelde. Al mijn frustraties kwamen er uit.
"Maar denk je echt dat naar Florida vluchten de oplossing is?"
Ik schudde mijn hoofd "natuurlijk los ik daar niets mee op. Maar met hier blijven los ik blijkbaar ook niets op, gezien Louis me echt niet meer wil spreken blijkbaar".
"Denk je echt niet dat hij nog toe zal geven?"
"Daar lijkt het niet op. Ik had nog hoop de eerste paar dagen, maar die is inmiddels ook wel vervlogen"
"Je kunt niet van iemand verwachten dat diegene ineens geen gevoelens meer heeft voor je. Ik kan me echt niet voorstellen dat Louis volledig over je heen is. Waarschijnlijk voelt hij zich net zo rot als jij".
Ik zuchtte diep "nou ja, hij zoekt in ieder geval geen contact meer met me. Om hem gewoon op te gaan zoeken op het campus vind ik wat te ver gaan. Dus ja, ik kan net zo goed naar Florida gaan. Het is niet alsof iemand me zal missen".
Gemma schudde haar hoofd "we gaan eerst je verjaardag vieren. Als je daarna nog naar Florida wil, ga je maar".
Ik kreunde bij wijze van tegenspraak, maar liet het maar gebeuren. Als Gemma er blij van werd dat ik mijn verjaardag vierde, dan deed ik dat maar.
Op dat moment ging de deurbel. Ik keek haar fronsend aan.
"daar zul je de bezorger van onze koffie hebben" zei ze enthousiast. Ik kreunde geërgerd. Ik had helemaal nergens zin in, al zeker niet in koffie. Gemma klopte op mijn bovenbeen op de dekens en stond toen op, om vervolgens de slaapkamer uit te lopen. Ik hoorde verderop de voordeur open gaan. Ik liet me weer achterover op bed vallen en sloot mijn ogen. Waar in godsnaam was ik aan begonnen?

Reacties (3)

  • Paardenvriend

    IK WIL NU VERDER LEZEN MAAR IK MOET WACHTEN. BRUHHHH IK WIL NIET WACHTENN. IK WIL WETEN HOE HET VERDER GAAAATTT

    4 jaar geleden
  • Smexy

    Je maakt me ontzettend benieuwd.

    4 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    Oeeeeeeeh ik kan niet wachten hoe dit afloopt!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen