Arme Acacia... eigenlijk denk ik niet dat haar ouders het zo bedoelde...

Acacia rent naar de stallen, waar Nidilia staat. De draak probeert haar te troosten, maar dat blijkt onmogelijk.
Dan maakt het meisje een besluit. Ze zou vertrekken om haar zusje te redden, al was de prijs haar eigen leven.
Stilletjes sluipt ze weer de burcht in, en pakt alle benodigdheden. En nog voordat iemand het heeft gezien, is ze alweer bij de stallen.
'Kom op, Nidilia, we gaan,' fluistert ze. Ze klimt op de drakenrug en geeft de draak een seintje.
Dan vliegt de draak weg, en met haar Acacia.

Halvestaart staart de twee na, en slaat dan ook zijn eigen vleugels uit. Dit moet zijn baasje weten...

Saturno en Spica staan nog steeds op het balkon van hun kamer.
'Je had niet zo hard voor haar moeten zijn, ze wilde echt alleen maar helpen,' zegt Spica.
'Dat weet ik ook wel, maar als haar wat overkomt tijdens die zoektocht, terwijl ik haar gestuurd hebt... dat zou ik mezelf nooit kunnen vergeven!' zegt Saturno.
Spica zucht. 'Je weet dat ze er alles aan gaat doen om wel te mogen helpen...'
Op dat moment horen ze de vleugels van een draak.
'Halvestaart, wat doe jij hier!'
De draak gromt en Saturno vertaalt wat hij probeert te zeggen: 'Acacia is ervandoor met Nidilia!'
'Nee toch! Niet zij ook al!' roept Spica. Voor de tweede keer die avond verschijnen er tranen in haar ogen.
'We moeten ze achterna gaan!' roept Saturno en hij wilt op de rug van Halvestaart klimmen, maar Spica houdt hem tegen. 'Laat haar dit doen. We informeren de andere rijken, zodat die een oogje in het zeil kunnen houden. We moeten nu echt vertrouwen in haar hebben.'
'Oké, je hebt weer eens gelijk. Laten we haar vertrouwen.'

Reacties (1)

  • Allmilla

    Hmmm, heeft ze nu net niet een heel bloedspoor achtergelaten doorheen de burcht?xD

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen