Foto bij 10. Het hoofdstuk waarin Hamlet pretentieus en een beetje gaaf was

Hello, hier ben ik weer. Ik had eigenlijk een hoofdstuk willen activeren voor ik op vakantie ging, maar dat was ik vergeten. Ik ben nu terug, dus hier is een hoofdstuk. Alsjeblieft. Ik hoop dat je het leuk vind (stiekem is dit het leukste hoofdstuk van de story tot nu toe, vind ik c: ).

'Dit is Ophelia,' zei Hamlet, terwijl hij op zijn piano wees. Een full-size houten piano die daar maar gewoon op zijn studentenkamer stond.
'Natuurlijk,' stamelde ik.
'Natuurlijk?'
'Alleen jij zou je piano Ophelia noemen. Heet ze al langer zo of heb je het zojuist bedacht?'
'Zo heet ze al langer. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het wel ooit ter plekke bedacht heb toen iemand me vroeg of mijn piano ook een naam had. Het is blijven hangen, zeg maar.'
'Ja, natuurlijk. Typisch,' mompelde ik. 'Hoe lang speel je al?'
'Al sinds mijn zevende.'
'Wauw.'
'Speel jij nog muziekinstrumenten?'
Ik schudde mijn hoofd. 'Ik heb ook ooit een tijdje piano geprobeerd, twee jaar les gehad of zo, maar het bleef niet hangen. Ik had als kind niet altijd zin en genoeg concentratie om te oefenen. Achteraf vind ik het best jammer.' Ik had altijd een zwak voor mensen die iets met muziek konden. Dan kwamen ze voor mijn gevoel al meteen veel gaver en leuker over. Misschien gold dat ook wel voor Hamlet. Alsof dat er ook nog eens bij moest komen.
'Het is nooit te laat om er weer opnieuw mee te beginnen,' zei Hamlet.
'Nou, dat vraag ik me wel af. Je hersenen zijn veel plastischer als kind, dus dan leer je ook veel makkelijker.'
'Dus? Dat betekent niet dat je het niet ook op latere leeftijd kunt leren.' Ik ging maar niet tegen hem in. 'Weet je denk je nog iets van toen je pianoles had? Kun je iets laten horen?'
'Ik ben nooit erg goed geweest, hè? Ik kan er waarschijnlijk niks van vergeleken met jou.'
'Nee, logisch,' zei Hamlet met een grijns van hier tot Tokio, 'maar maakt dat wat uit?'
Ja, dacht ik. Maar misschien had hij ook wel een beetje gelijk.
Dus ik nam plaats op Hamlets pianokruk en na even aarzelen speelde ik een stukje Für Elise met mijn rechterhand. Ik moest bij dit stuk altijd aan mijn zusje denken. 'Het is echt niet indrukwekkend,' mompelde ik, na pas een paar tonen gespeeld te hebben.
'Maakt dat wat uit?' herhaalde Hamlet. 'Speel eens verder.'
'Oké,' zei ik met een verbaasde ondertoon in mijn stem. Ik snapte niet zo goed waarom hij nou juist mij wilde horen spelen, als hij het zelf veel beter kon, maar toch speelde ik nog een stukje, nu ook met de linkerhand erbij, voor zover ik me herinnerde wat ik daarmee moest doen.
Op dat moment boog Hamlet zich ook over de piano en begon hij aan de uiterste linkerkant een paar noten mee te spelen, als een soort extra basmelodie. Ik was even verbaasd en probeerde nog een stukje door te spelen, maar op gegeven moment kon ik me gewoon niet meer herinneren hoe het ging. 'Vanaf hier weet ik het niet meer,' stamelde ik.
'Geeft niks,' zei Hamlet, 'schuif eens op.' Hij propte zich naast me op de pianokruk en speelde verder waar ik gestopt was, maar dan in een ingewikkeldere versie van het stuk dan wat ik gespeeld had. Ik besefte me heel goed hoe dicht we bij elkaar zaten, eigenlijk tegen elkaar aan zo'n beetje. Was het maar verbeelding, of klopte mijn hart echt zo hard?
'Mijn zusje heet Elise,' mompelde ik, nadat Hamlet klaar was met spelen.
'Oh,' zei die, 'dus dan speelden we eigenlijk voor haar.'
'Soort van.' Ik had bijna het gevoel dat ik mezelf rood voelde worden. We zaten zo dicht bij elkaar en Hamlets glimlach en handen hadden er op de een of andere manier nooit zó aantrekkelijk uitgezien. 'Improviseerde je dat net, die basmelodie die je met mij mee speelde?' vroeg ik maar, terwijl ik mijn blik van Hamlet af en op de piano richtte.
'Een beetje,' antwoordde Hamlet, 'ik speel gewoon voornamelijk op gehoor.'
'Wauw.' Ik had helemaal niet gewild dat dat woord er als een soort adem uit kwam. 'Wat voor muziek speel je zoal?'
'Nou,' zei Hamlet, 'soms een beetje van dit.' Hij speelde een stukje van wat ik herkende als The Entertainer. 'Of dit.' Zonder echt te stoppen, ging hij door op een ander nummer, waarin ik volgens mij een popliedje herkende.
'Is dat Thinking Out Loud?' vroeg ik. Hamlet knikte.
'Maar speel ook weleens wat jazz,' zei hij, terwijl zijn vingers over de piano liet roetsjen en vervolgens verder ging met iets dat inderdaad wel erg jazzy klonk en ik voelde hoe ik moest glimlachen.
'Wat?' vroeg Hamlet. 'Wat is er zo leuk?' Terwijl hij dat zei duwde hij bewust een beetje met zijn arm tegen de mijne aan.
'Nee, ik dacht gewoon...' Ik vroeg me af of ik dit wel moest zeggen. 'Het lijkt misschien wel een béétje of je je uitslooft, zo. Maar niet op een verkeerde manier. Het is gewoon typisch. Het is bijna alsof je een personage bent. Wie heeft er nou een piano op zijn studentenkamer staan? Die die dan Ophelia noemt? En je speelt ook nog op gehoor en jazz. Ik bedoel, het is gaaf en misschien ook een beetje pretentieus.'
'Gaaf maar pretentieus is mijn tweede naam,' zei Hamlet grijnzend, waar hij een serie van pianonoten aan toevoegde. Ik was blij dat hij het niet als belediging opvatte.
'Hadden je ouders een hekel aan je, of zo?' grapte ik.
Hamlet lachte. 'Nee, het is eigenlijk Gabriël. Maar ik denk gewoon dat Hamlet 'Gaaf-maar-pretentieus' van Elst een naam is die beter bij me past dan Peter Gabriël van Elst.'
'Peter Gabriël? Ben je vernoemd naar Peter Gabriel dan?'
'Of naar twee bijbelse figuren. Ik weet het eigenlijk niet zo goed.' Hij haalde zijn schouders op en omdat hij op dat moment naar de piano keek had ik even de kans om schaamteloos naar hem te kijken. Hij was zo leuk.
'Je geeft me wel gemixte signalen hoor, Leo.'
'Huh?' Ik schrok even op uit mijn gedachten, waarvan ik niet doorhad dat ik erin aan het zinken was.
'Ja, eerst kom je me vertellen dat ik moet stoppen met pianospelen en nu zit je doodleuk naast me, naar me te luisteren. Niet dat ik het erg vind, maar toch.'
Ik had opnieuw een gevoel dat ik rood werd. Dat had ik normaal bijna nooit. 'Nee, je hebt gelijk.' Ik stond snel op van de pianokruk. 'Ik zou mijn artikel nog uitlezen en jij zou stoppen met piano spelen op een tijdstip dat de meeste mensen slapen.'
'Ja, oké,' lachte Hamlet, 'misschien is dat wel het beste.'
Ik liep richting Hamlets deur en hij liep met me mee, om de een of andere reden. 'Goed,' mompelde ik.
Ik had mijn hand al op de deurklink, terwijl mijn ogen contact maakten met die van Hamlet. We staarden elkaar aan. Ik had even geen besef van tijd meer op dat moment, terwijl ik in zijn ogen keek. Even stelde ik me voor hoe hij me in zin armen nam en me vol passie zou zoenen, en heel even had ik het gevoel dat dat bijna echt zou kunnen gebeuren. Maar Hamlet en ik bleven staan waar we stonden en niemand nam niemand in niemands armen.
'Ik wil je best nog een keer horen spelen,' zei ik toen, 'maar dan niet 's nachts.'
'Daar hou ik je aan,' zei Hamlet.
'Oké.'
'Welterusten alvast voor straks.'
'Ja, jij ook.' Ik verbrak het oogcontact met Hamlet en opende de deur, die hij nadat ik naar buiten was getreden achter me sloot.
Heel even stond ik op de galerij buiten onze deuren en probeerde ik me te beseffen wat er zojuist gebeurd was. Een ding was zeker: ik vond Hamlet echt leuk. Hij kon dan wel slechte grappen maken en pretentieus zijn en irritant (goed) piano spelen na middernacht, maar dat alles had toch een stomme charme. Een ontzettend stomme Hamlet-charme.
Ik twijfelde wat ik moest doen. Ik kon dit hele gevoel proberen weg te stoppen of ik kon voor een keer in mijn leven dapper zijn. Ergens in me was er toch de hoop, misschien, heel misschien, dat Hamlet mij ook leuk vond.
Ik aarzelde even. Volgens mij had ik mijn hart nog nooit zo horen bonken. Toch klopte ik opnieuw maar op Hamlets deur. Met een soort verplaatst hoofd deed hij open. 'Ja?'
'Ik doe dit normaal nooit, oké,' zei ik.
'Wat niet?'
'Wat ik nu ga doen.' Ik zuchtte. 'Weet je, het hoort allemaal niet bij mijn plannen. Het is iets waar ik me normaal niet zo mee bezig hou, maar toen kwam jij naast me wonen en heb je alles omgegooid. Je hebt geen idee hoe hard mijn hart nu klopt en hoe zenuwachtig ik me voel en dat is niks voor mij, maar je bent zo jij en ook al maak je slechte grappen en speel je piano om één uur 's nachts en zou ik je ontzettend irritant kunnen vinden, ik moet heel eerlijk zeggen...' Ik haalde even adem. '... Dat ik je l-leuk vind, dus...' Ik stotterde zelfs! '... Wil je met me uit? Als op een date, misschien, een keer?'
Op dat moment had ik het gevoel dat alles inzakte. Want het was er wel uit, maar opeens besefte ik me dat ik me misschien wel had moeten voorbereiden op de afwijzing die er nu heel goed zou kunnen komen, wat ik niet gedaan had.
Tot mijn verbazing antwoordde Hamlet echter: 'Ja hoor, lijkt me leuk. Kun je vrijdag?'

Reacties (2)

  • tubbietoost

    OMG OMG OMG!!! (okay,, hier heb ik echt veeels te lang op gewacht!)
    YAY ze gaan uit <3
    Ik zit van blijheid gewoon op mijn stoel te stuiteren ^^
    kan niet wachten op het volgende deeltje ^^

    3 jaar geleden
    • BlueJays

      Haha, ik ben blij dat je het leuk vindt! (:

      3 jaar geleden
  • tubbietoost

    OMG OMG OMG!!! (okay,, hier heb ik echt veeels te lang op gewacht!)
    YAY ze gaan uit <3
    Ik zit van blijheid gewoon op mijn stoel te stuiteren ^^
    kan niet wachten op het volgende deeltje ^^

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen