"I am Broken, A Fox, A Snake. I'm J.O.E.Y…"

Het water druipt uit het haar van de 15 jarige jongen. Zijn ogen open, liggend, kijkend naar boven. Zijn shirt net zo nat als een handdoek die je per ongeluk onder de douche hebt gebruikt. De ogen van de jongen sluiten wanneer hij donder hoort, het gaat zo onweren. Het maakt hem niets meer uit, dan word hij maar nat. Dan valt er maar een brandende boom op hem. Wat boeit het?
Het is al donker, niet pikkedonker maar gewoon op een winterdag 6 uur. Donker dus, schemerig. Een flits verschijnt en even is het drijf natte gezicht van de jongen te zien. Een koude rilling gaat over hem heen, het is koud buiten. Toch heeft hij niet de energie om op te staan, voor wie zou hij opstaan? Niemand toch. Dus waarom zou hij het dan doen? Zijn vingers zoeken een plek tussen de bladeren om de grond goed te kunnen voelen. Hij schuift de bladeren aan de kant en laat zijn vingers de koude, natte grond voelen. Langzaam verdwijnen zijn nagels in de grond. Nog iets verder. De koude aarde omringt zijn vingertoppen. Zijn lichaam schokt nog, schokt van het moment. Daarnet, misschien vijf tot tien minuten geleden gebeurde het nog. 5 mannen van een jaar of veertig, ze maakten hem vast. De kou van een ijzeren plaat op Joey's rug. Handen vast boven zijn hoofd, benen vast, met boeien, handboeien. Hij kon geen kant op, geen macht over zichzelf. Zijn hartslag versnelde wanneer de vijf, veel te oudere, mannen op hem af kwamen en hem begonnen te betasten. Het ging verder dan dat. Dat deel, wat Joey nog niet kan verwerken. Niet wil verwerken. Zijn veilige zone, gebroken, weggevaagd. Wat ze van hem af hadden gepakt? Liefde.
Nu pas voelt Joey de kou, de koude wind die langs hem strijkt, natgeregend, op de grond. De vochtige grond, dat bijna moerassig word door de regen. Wat boeit het? Niemand maakt het uit. Zijn hart, hij voelt hem nog in zijn keel kloppen, tien keer zo snel als normaal gezien zou moeten. Het was toch al gebeurd? Het is voorbij, waarom heeft hij er dan nog last van?
Het gevoel van schaamte komt bij hem op, wat hadden ze gedaan? Wat als hij ze weer ziet, zouden ze hem dan uitlachen? Had hij kunnen ontsnappen? Was er dan niets gebeurd... Dit zou hij nooit, maar dan ook nooit vertellen aan iemand. Dat is zeker, dit is te beschamend. Ze zouden hem uitlachen, daar is Joey zeker van.
De woede komt langzaam naar boven, hij zou ze vermoorden, stuk voor stuk, dood, volledig verdwenen, voor altijd. De pijn die hij had gevoeld, de schaamte, de onmacht, ze zouden hetzelfde voelen. Niet op de precieze manier, nee, Joey zou dat nooit doen. Never, dat is verschrikkelijk, wreed, dodend.
Waarom ik? Waarom moet mij dit overkomen. Heb ik niet genoeg gehad? Is het niet genoeg? Wat is er misgegaan? Heb ik iets fout gedaan? Is dit karma? Karma voor wat, ander leven? Maar wat heb ik er nu dan mee te maken? Waarom ik...

Met een schok word Joey wakker, tranen staan in zijn ogen, dit was niet zomaar een droom. Dit was zijn droom, zijn verleden, een flashback. Eén moment, uit de vijftienjarige Joey.

Reacties (3)

  • HedwigDeUil

    Oké sad en het Is net alsof je mijn vorige reactie 2 maanden voor ik hem plaatste hebt gelezen en me een verklaring gaf haha.

    3 jaar geleden
  • fin_de_vers

    WAATTT DAT IS SO SAD

    4 jaar geleden
  • Pusheen_The_Cat

    :|w-w-wat ??
    omg, ik ... ben ... sprakeloos ...
    erg goed bescreven, lekker in duistere details
    ik blijf er lekker in hangen
    je bent echt goed met schrijven !!!
    maar Joey, niet iedereen is zo cru en wreed.
    keep that in mind;)

    K U D O(K)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen