Foto bij Hoofdstuk 8, Sint Jan de Doperdag 1259

Helle stond stil voor de ingang van de ziekenboeg. Wat moest ze doen? Doen alsof het niet gebeurd was? Op het moment dat zij bij zijn nachtleger kwam was Gradiner in slaap gevallen. Hij snurkte luid, Helle kon niet anders dan een beetje grinniken. De grote stoere wachter lag nu als een zuigeling te slapen. Hij mompelde een beetje in zijn slaap. Helle besloot dat ze hem liet rusten, gaf een kus op zijn voorhoofd en vervolgde haar missie op zoek naar de ontbrekende sleutels. Op de weg naar de binnenplaats kwam ze allemaal dienstmeisjes tegen die druk in de weer waren met de laatste decoraties ophangen. Het was drukker dan normaal op het binnenhof, gasten die nog aankwamen voor de festiviteiten zouden begonnen, dorpsbewoners die hun goederen aanbieden in kraampjes op het binnenhof. Helle manoeuvreerde zich door de drukte van de mensen heen die er waren. Bij het wachtershuisje aangekomen. Deed ze haar hoofd door de ingang heen om te kijken wie er was.
“Helle?” De wachter keek haar vragend aan. “Ditta is weer zoek?” Helle schudde haar hoofd van niet.
“Nee, ik zoek alleen de sleutels voor de Hemmelighed Toren.” De wachter fronste bedenkelijk met zijn wenkbrauwen waardoor vele rimpels op zijn voorhoofd kwamen. “De indringer die Agnus heeft weggehaald had toegang moeten hebben.” De wachter knikte begrijpelijk, stond op en liep naar het kleine houten kastje aan de muur. Het deurtje van het kastje zat vast met een enkele scharnier die er bijna uitviel.
“Deze sleutel bedoel je?” Hij hield een grote dikke doorgeroeste sleutel omhoog. “Hangt nog steeds op dezelfde plek.” Helle bedankte hem, vertelde hoe het met Gradiner was en vervolgde haar weg weer. Tijdens het lopen door het kasteel bedacht ze zich dat ze de kleding vergeten was. Helaas was er geen tijd meer om de jurk op te halen, het eerste feestmaal zou al snel beginnen. Helle keek de kamer rond waar ze Ditta had achtergelaten.
“Nee, nee... oow.” Begon ze te jammeren op het moment dat ze zich realiseerde dat Ditta zich niet meer in het vertrek bevond. “Ditta waarom doe je dit.” Mompelde ze binnensmonds. Helle had hier echt geen tijd voor maar het enigste wat ze kon bedenken was dat Ditta naar haar eigen vertrek was gegaan.
“Helle, er wordt verzocht om je te melden bij de koningin-moeder.” Helle draaide zich om en zag een van de hofdames. Ze maakte beleefd een kleine buiging.
“Natuurlijk vrouwe.” Helle wilde doorlopen.
“Nu.” De toon was indringend en het beviel Helle helemaal niet. Ze draaide zich om naar de vrouw, perste haar lippen op elkaar en trok haar mondhoeken omhoog.
“Maar natuurlijk, vrouwe.” Zei ze liefjes. Helle had de neiging om weg te rennen. Het gevoel dat haar bekroop vond ze alles behalve prettig. Ze vertrouwde de koningin-moeder niet, ze was de regenten van Denemarken. Wat betekende dat ze alles kon maken wat ze wilde, niet alles want er was alsnog de Raad van Nobelen en de rekenkamer. Alleen met de koningin-moeder wist je nooit wat je kon verwachten, of welke smerige streek ze had.Als ze gehoord had dat Helle bezig was met het onderzoeken van de sleutels. Had ze misschien een probleem. De hofdame wachten op de wachter die de deur opendeed.
“Uwe Majesteit, zoals u verzocht, Helle de dienstmeid.” De hofdame sprak het uit alsof ze iets vies had gegeten en het wilde uitspugen. Helle maakte een buiging voor de koningin-moeder en wachten totdat ze een teken gaf dat ze omhoog mocht komen.
“Kom.” Ze gebaarde dat Helle dichterbij mocht komen, Margaretha zat op een stoel waar ze net aan inpaste. De vrouw had nogal veel rondingen. In portretten werd het meestal ook zo geschilderd alsof ze die niet had. Helle had gelachen hoe de wachters Gradiner en Hager haar het verhaal vertelde hoe de destijds toen nog prins, de vorige koning, een prachtig schilderij van zijn aanstaande vrouw had gekregen. Hij was woedend geworden toen ze verscheen aan het hof en zijn de verloving al voltrokken was. De eerste jaren van het huwelijk werd ze varken door hem genoemd. Omdat ze een varkensneus had en soms tijdens het lachen moest knorren. Het verhaal gaat dat ze daarom nooit meer heeft gelachen. Geen wonder dat het zo een verbitterde vrouw is geworden.
“Uwe Majesteit, waarmee kan ik u van dienst zijn?” Helle maakte met geperste lippen een glimlach.
“Ik ga je een andere positie geven. Jij had de Eriksdochterprinsessen moeten controleren. Het is jouw schuld dat er eentje weg is.” Helle wilde tegenspreken maar wist dat dit niet haar plaats was om het te doen. “Je wordt per direct uit je functie ontheven. Met ingang van vandaag zal je terug gaan naar jouw oude functie.” Helle beet op haar onderlip, dit was oneerlijk. Ze opende haar mond om wat te zeggen. Margaretha stond op uit haar stoel, wat een enorm kraak geluid maakte van vermoeid hout. Ze deed haar handen in haar zij, als Helle nu een tegenwoord zou hebben was dit haar laatste dag op deze aardbodem was ze bang. “Wat?” Helle sloot haar mond en keek naar de vloer. Ze maakte een buiging.
“Was er verder iets waarmee ik u van dienst kan zijn?” Helle kon het niet zien maar de zelfvoldane glimlach van Margaretha was ze ontkomen. “Ik heb wel een vraag.” Het bleef stil, Helle ging er vanuit dat ze mocht spreken. “De ontvoerder moet een sleutel hebben gehad. De wachter, Gradiner, die is aangevallen, hij wilt graag persoonlijk het onderzoek doen. Daarom wil hij alle sleutels controleren.” Helle zag dat de koningin-moeder direct naar haar sleutelbos greep die aan haar riem bungelde.
“Alles zit er aan, nu weg!” Blafte de vrouw, Helle maakte nogmaals een buiging en glimlachte naar de koningin-moeder.
“Fijne Sint Jan de Doperdag, Uwe Majesteit.” Helle besloot dat het nu tijd was om Ditta te zoeken. Helle ging het gesprek na in haar hoofd. Ze kon het niet plaatsen dat de koningin-moeder zei dat prinses Agnus weg was. Niet ontvoerd of verdwenen maar, weg alsof ze weggestuurd was. Ondanks de gevoelens van de koningin-moeder naar de meisjes toe zou ze toch nooit zoiets doen?

Reacties (1)

  • NicoleStyles

    omg nu pas tijd om alles weer bij te kunnen lezen:O
    Maar dit is echt zoo goed!
    Die vrouw is echt een B*tch;)

    Snel verder!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen