Ik groeide op in een tijd waar de opgespelde labels meer betekenen dan mijn naam, dan mijn persoonlijkheid. Meer dan wie ik ben. Labels die het verhaal vertellen van ons verleden, heden en onze toekomst. Labels die mij veroordelen, net zoals zij die hen zien dat doen.

Ik leef al heel mijn leven met labels en elke dag krijg ik er nieuwe opgespeld. Niet dat dat mij speciaal maakt. Nee, iedereen krijgt immers labels opgespeld. Of je dit nu wil of niet. Wat me speciaal maakt, zijn de verhalen die de labels verkondigen.

Anna Anorexia. Soms lijkt het wel alsof mijn ouders me expres Anna hadden genoemd. Anna Anorexia, een label dat zoveel meer was geworden. Ik ben gewoon Anna Anorexia. Van de sappige roddels op de speelplaats tot de muren van de toilethokjes. Anna Anorexia is uitgegroeid tot een heus begrip, een label met een eigen verhaal dat ik nooit meer kwijt zou raken. Zelfs niet als ik het overwin.

Iedereen staart me raar aan, terwijl ze me in gedachten miljoenen labels opspelden. 'Depressief' 'Abnormaal', ik hoor de vooroordelen zo door hun hoofd suizen. Elke klokslag krijg ik er een nieuwe eigenschap bij, de ene al wat positiever dan de ander.

Magere Anna, dat zou een beter optie zijn. Al ben ik het stadium van mager al lang gepasseerd. Ik ben niet mager, noch dun. Ik ben vel over been, en nog steeds ben ik niet tevreden.

De spiegel toont nog steeds overtollig vet, dat er eigenlijk niet is. Het is onzichtbaar, het zit gevangen in mijn hoofd. Het richt schade aan, laat me stilaan verdwijnen. Ik weet al langer als vandaag wat de oplossing is van dit hele gebeuren. Ik ga verdwijnen, zelf onzichtbaar zijn.


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen