•      •      •      •      •

      Mikhaila had Vaslav bijna iedere dag gezien sinds ze waren uitgevaren. Het schip met de bestemming Zuid-Amerika bevatte de voltallige Ballets Russes, uitgezonderd Diaghilev, maar met Mikhaila Brzezińska als zijn persoonlijke ogen en oren. Het was haar opgevallen dat Sergei Pavlovich zich niet gewonnen gaf als het om de strijd om Vaslav ging. Mikhaila wist dat hij zich sowieso nooit gewonnen gaf, ondanks dat hij feitelijk al van Romola had verloren. Uiteindelijk zou zij Vaslav wegstoppen en hem beletten zijn kunsten te vertonen voor het grote publiek.
      Mikhaila moest toegeven dat ze soms wel begreep waarom Romola later zo beschermend optrad als het haar man betrof. Hij leek veel meer op een veel te groot kind dan een volwassen man, weliswaar jonger dan zijzelf, maar zeker volwassen. Soms had ze het gevoel dat hij niet begreep in wat voor wereld hij zich bevond en daardoor kreeg ze het idee dat hij haar juist een beetje begreep.
      Ze zat in een tijd die ze niet kende en hoewel ze voldoende van geschiedenis wist om een beetje mee te kunnen komen, bleef ze toch een vreemde eend in de bijt. Iedereen wist, zonder dat Mikhaila had geweten wie het had verteld, waarom zij meereisde. Ze wisten echter niet waar ze vandaan kwam en de enige reden waarom ze Pavlovich had weten te overtuigen haar op het laatste moment mee te sturen, was dat hij zo bijgelovig was als het maar kon.
      Vaak keek ze naar Vaslav als hij op het dek danste en sprongen maakte en wist dat Romola vanaf een ander punt op het schip bijna met de handen in het haar moest zitten. Mikhaila vertrouwde er echter op dat hij niet van boord zou vallen en dat deed hij ook niet. Op andere momenten nodigde hij haar zwijgend uit om toe te zien hoe hij uren achtereen in zijn hut zat te schrijven. Hij vroeg niet of ze kwam, maar zei ook niets wanneer ze met hem mee liep als hij naar zijn hut ging.
      Het was vrij ontspannend om naar hem te kijken en zich af te vragen hoe ze weer naar huis zou kunnen. Het was alsof Vaslavs aanwezigheid haar de rust gaf die ze nodig had om daar goed over na te kunnen denken. De halsketting die ze van Vanya had gekregen, had ze wel nader bestudeerd, maar niet geweten wat ze er mee aan moest. Was het aan haar om de ruimtetijdgenerator te bedienen of zou Vanya dat doen vanuit hun eigen tijd? De dagen waren zo snel gegaan dat Mikhaila haar eigen eenentwintigste eeuw niet had kunnen missen, maar na al enkele dagen op dit schip te hebben gezeten en er nog zeker een week over te doen voor ze weer vaste grond onder de voeten had, begon ze zich te vervelen en te verlangen naar huis.
      ’Ik zie dat Hij met jou is,’ zei Vaslav aan het einde van een van zijn oefeningen. Hij had net een pirouette gemaakt die zo lang was doorgegaan dat Mikhaila had gedacht dat hij een gat in het dek probeerde te forceren, zijn blik alsmaar op haar gericht alsof hij in zijn gepeins niet eens doorhad wat hij deed.
      Ze hoefde niet te vragen wie Hij was.
      ’Ik weet zeker dat jouw aanwezigheid ons allen uiteindelijk veel goed zal doen.’
      Waarschijnlijk doelde hij daarmee vooral op zijn vrouw en zuster. Beiden namen ze Vaslav niet erg serieus en Mikhaila deed dat diep van binnen ook niet. Vaslav was zo bevangen van God dat het soms was alsof hij zich de wedergekeerde Messias waande, maar nu sprak hij op eenzelfde manier over haar. Alsof ze iets groots zou gaan doen: iets wat de mensen zou helpen.
      Romola kapte zijn uitspraken over de liefde en God meestal resoluut af, terwijl Bronislava vooral sceptisch reageerde. Mikhaila verkoos helemaal niet te reageren en glimlachte slechts terwijl ze haar blik op de golvende watermassa om hen heen richtte.
      Als Mikhaila had geweten dat ze vlak hierna zou merken wat voor gevaar Vaslav voor zichzelf en anderen kon betekenen had ze waarschijnlijk niet zo gelachen. Ze liep naar de reling en bleef voor zich uit kijken terwijl ze luisterde naar hoe Vaslav zijn spieren weer langzaam liet afkoelen en naast haar kwam staan.
      ’Uiteindelijk zijn wij mensen maar zo’n klein stukje van de wereld,’ zei hij alsof ze al uren in een diep gesprek verwikkeld waren en hij nu tot een conclusie kwam. ‘Hoe kunnen onze gedachten en acties dan toch zo veel invloed hebben op anderen?’
      ’Ik weet het niet, Vaslav,’ antwoordde Mikhaila kalm.
      Hij knikte. ‘Ja. Misschien is het hoe ook niet belangrijk. Eerder het waarom. En wat moeten we ermee doen?’ Hij legde zijn handen op de reling. Handen met sterke vingers die talloze danspartners hadden vastgepakt en tot boven zijn hoofd hadden geheven. De spieren van zijn armen glansden van het zweet en Mikhaila besefte dat ze nauwelijks kippenvel op zijn huid zag, ondanks dat er een stevige zeewind stond.
      ’Vaslav? Vaslav, hier ben je.’
      Mikhaila draaide zich verrast om.
      Romolastond achter hen op het dek en Mikhaila kreeg het onbehagelijke gevoel dat ze ergens op betrapt was, al zou ze niet weten waarop. Mevrouw Nijinsky glimlachte hartelijk naar haar man. Ze leek Mikhaila daarbij niet te negeren, maar toonde geen oprechte vriendelijkheid naar haar. Met zekere passen liep ze op het tweetal af en pakte Nijinsky’s hand. ‘Je zou niet hier op het dek moeten oefenen, konfetka. Deze wind zal jespieren geen goed doen.’
      Vaslav trok zijn hand terug. Hij leek haar bezorgdheid weliswaar op prijs te stellen, maar er niet om te geven. Hij glimlachte, draaide zich van zijn vrouw af en bukte zich om de blouse aan te doen.
      ’Vaslav…’
      ’Nee.’ Hij sprak ferm. ‘Ik dans waar ik dat wil. Het is alsof ik hier eindelijk vrij ben.’ Hij keek daarbij glimlachend naar zijn vrouw, alsof hij verwachtte dat ze hem zou begrijpen en maakte een wijds gebaar met zijn armen, waarbij de open manchetten van zijn mouwen wapperden in de wind.
      Romola schudde haar hoofd. ‘Kom mee naar binnen, alsjeblieft. Het is hier koud. Zelfs Mikhaila heeft het koud.’ Ze deed geen poging om dat te controleren door naar haar te kijken en hield Vaslav met haar blik vast.
      En toen werd hij onredelijk. Zelfs Mikhaila moest dat toegeven. Hoe beschermend Romoloa ook was, ze verdiende het niet om zo toegesproken te worden. De helft van het gesprek werd gevoerd in het Russisch en de andere helft in het Pools, waardoor Mikhaila niet alles begreep. Wel zag ze dat Romola’s gezicht strak stond en langzaam bleker kleurde en dat Vaslav intimiderend boven haar uit torende.
      ’Als je niet onmiddellijk verdwijnt, zal Hij zijn toorn op je loslaten,’ sprak hij luid boven de wind uit. In zijn ogen brandde een vuur dat Mikhaila niet associeerde met zijn passie voor dans of de liefde die hij normaliter voor zijn vrouw of zijn zuster toonde. Ze zag eerder een maniakale razernij. Waar die vandaan kwam, was haar een raadsel. Hij schold op zijn vrouw zonder duidelijke aanleiding en Mikhaila begreep niet dat Romola die woorden over zich heen liet komen.
      Uiteindelijk was het Vaslav Nijinsky zelf die weg beende. Hij deed dat met zulke grote stappen dat het leek alsof hij telkens in een spagaat zou glijden. Daarbij duwde hij Romolazonder enige moeite opzij toen ze vergeefs zijn weg probeerde te versperren en zei dat hij zich moest gedragen. Hij luisterde niet.
      Romola Nijinsky wierp een blik op Mikhaila, alsof ze niet onvrijwillig tussen hun ruzie ingeklemd had gezeten en deze juist had aangewakkerd. Mikhaila kromp ineen onder die blik, maar weigerde haar eigen ogen af te wenden. Romola zuchtte vervolgens en keek naar de rook die het schip boven hun hoofd de lucht in joeg.
      ’In Hongarije was het niet anders,’ verzuchtte ze. Mikhaila begreep dat ze de periode bedoelde waarin Vaslav, als Rus, als een spion werd gezien. Vanwege de oorlog had hij gedwongen binnen moeten blijven, in het huis van zijn schoonmoeder die niet erg op haar nieuwe schoonzoon gesteld was.
      ’Hij heeft hulp nodig,’ fluisterde Mikhaila behoedzaam. Op een dag zou hij zichzelf verliezen. Helemaal.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen