Met een klap belandde Teddy op een koude harde vloer. Ik landde precies bovenop hem, waardoor zijn lichaam mijn val brak. Langzaam krabbelen we overeind. Het duurt even voor ik besef waar ik ben.
'Gaat het Joy?' vraagt Teddy.
'Weet ik niet.' zeg ik zacht.
Teddy pakt me bij mijn hand en trekt me mee naar een bank in de hoek. Als ik goed om mij heen kijk zie ik dat we in de slaapkamer van Teddy zijn. Hier ben ik al lang niet meer geweest. Ik moet weer even wennen aan alles om me heen. Het meubilair is niet standaard bruin, zoals vroeger, maar fel wit, zilver en zwart. De klokken zijn weer digitaal. Ik zie computers, beeldschermen en een teleporter. Ik ben terug. Ik ga samen met Teddy op de bank zitten.
'Ik schrok me rot toen je wegging en niet meer terugkwam.' begint Teddy. 'Het duurde maar en Landon had geen signaal meer met het horloge waarmee je door de tijd gereisd was. De mensen in de congreszaal werden vet onrustig en zeiden dat Landon een of andere truc met ze had uitgehaald. Dat het niet echt was en dat hij een flut uitvinder is die mensen probeert te belazeren.'
'Hij werkte echt dat horloge.' zeg ik. 'Totdat ik niet meer terug kon. Ik had alle knoppen geprobeerd, maar ik zat vast.'
'Ja, Landon dacht dat meteen toen hij geen signaal meer had van het horloge. Hij heeft nog geprobeerd om een connectie te maken, maar dat was kansloos.' vertelt Teddy.
'Hoe heb je me gevonden?' vraag ik zacht.
'Dat duurde wel even. Landon moest eerst een nieuw, verbeterd horloge ontwerpen. Dat heeft ongeveer drie weken geduurd. Daarna moest hij weer opnieuw een signaal zoeken en moesten we ook nog uitzoeken in welke tijd je was beland. Je kon namelijk overal naartoe zijn. Elke tijd vanaf 1900.' vertelt Teddy.
'Hoe kun je me dan in godsnaam vinden, dat klinkt zo breed.'
'Dat was ook niet makkelijk,' zegt Teddy. 'Landon probeerde jouw spoor te vinden, maar dat was lastig, omdat we geen connectie met jouw horloge hadden. Toen probeerde Landon te achterhalen wat hij had ingesteld op het horloge. Het laagste jaartal was het jaar 1900 en volgens Landon zou je in FelFonkel moeten blijven, omdat zijn horloge niet zo geavanceerd was dat je over heel de wereld zou kunnen reizen. Ik besloot dus om met het nieuwe horloge te gaan tijdreizen en je te gaan zoeken in FelFonkel. Landon zei ook dat het makkelijker was om je spoor te vinden, als we iets van jouw DNA hadden. Ik ben naar je slaapkamer geweest om wat haar van je hoofdkussen te halen en dat heb ik aan Landon gegeven. Vervolgens kon hij daardoor vaststellen dat je rond het jaar 1900 tot 1920 vast zou zitten.'
'Dat is knap... Dat konden ze in die tijd niet eens. Gelukkig kon Landon dat wel.' knik ik.
'We konden dus al een grote tijdsperiode uitsluiten, maar alsnog hadden we twintig jaar over waar je zou kunnen zijn.' gaat Teddy verder. 'Er zat dus niets anders op dan elk jaar in te reizen en je door heel Felfonkel te zoeken. Ik begon dus in 1900 en zocht je overal tot ik dus in 1910 belandde en je daar vrijwel meteen bij dat vliegtuig zag staan.'
'Wauw, deed je dat allemaal voor mij?' vraag ik verbaasd.
'Natuurlijk, ik kom je altijd redden! Dat weet je toch?' zegt Teddy lachend.
'Jij hebt dus de 10 jaar voor 1910 gezien?' vraag ik. 'Hoe was dat?'
'Een beetje hetzelfde als 1910. Ik heb alleen gezien hoe de oorlog is ontstaan en hoe slechter de omstandigheden in Felfonkel elk jaar werden. Best heftig om te zien.'
'Hoe lang bleef je gemiddeld in een tijd?' vraag ik nieuwsgierig.
'Totdat ik heel FelFonkel doorzocht had en elk huisje was langs geweest en kon uitsluiten dat je daar niet was.'
Ik knik en zwijg even. Ik ben gewoon verbaasd hoe veel moeite Teddy voor me heeft gedaan. Hij is natuurlijk mijn beste vriend, maar ik heb nooit geweten dat hij zo veel voor mij over had en zich zoveel zorgen om mij kon maken. Ik had gedacht dat ik voor altijd vast zou zitten in 1910 en dat Teddy niet eens meer zou bestaan. Kennelijk zijn er in deze wereld meerdere universa waar ik noch andere mensen weet van hebben.
'Hoe was het voor jou?' vraagt Teddy. 'Je moet wel bang zijn geweest of gek zijn geworden dat je zonder alle luxe moest leven.
'Aan het begin was dat ook wel zo.' beken ik. 'Ik was boos tegen iedereen, schold Jonathan uit over dat ik lelijke jurken moest dragen. Ik vond thee niet te zuipen en ergerde mij rot aan dat technologieloze tijdperk. Maar na een tijdje begon ik eraan te wennen en begon ik die tijd zelfs te waarderen. Alles is zo veel minder chaotisch, ook al leven zij in slechtere omstandigheden. De mensen daar waren ook zo aardig voor me. Vooral Jonathan, die man met dat bruine haar in dat bruine pak bij het vliegtuig. Hij geloofde meteen dat ik van een andere tijd was, omdat hij me uit de lucht zag vallen en hij bood me meteen een slaapplaats aan.'
Ik vertel Teddy verder over alles wat ik beleefd had. Over Celementia en Roland, over mijn date met Noel, over de dikke, vervelende intendant, over de oorlog en zelfs over de vervelende soldaat die mij had aangerand. Ik vertelde dat heel deze gebeurtenis mijn leven en mijn houding veranderd heeft en dat ik bewuster ben geworden van alles wat ik heb en van wat zij niet hebben en het niet eens missen. Teddy luistert heel geïnteresseerd en aandachtig.
'Ik vind het echt knap dat je je zo goed hebt weten te redden Joy, echt waar.' zegt Teddy. 'Maar, we zijn nog niet klaar. Zoals ik al eerder zei, je hebt de geschiedenis veranderd, door alleen al aanwezig te zijn en contact te maken met mensen. We moeten dit recht gaan zetten.'
'Hoe dan?' vraag ik.
'Dat weten we pas als we zo naar buiten lopen...' zegt Teddy zacht. 'Dan pas weten we welke gevolgen jouw bezoek heeft gehad.'
Ik slik en krijg opeens buikpijn: 'Ik wist niet dat alles kon veranderen, alleen omdat ik wilde helpen...'
'Kom mee, we gaan erachter komen. Het is belangrijk.' zegt Teddy en hij trekt me mee naar buiten.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen