Foto bij BONUS: Alexander en Hephaestion

Dit is een min of meer losstaande one shot (duh, anders zou het geen ONE shot zijn) over Alexander en Hephaestion.

De heldere middagzon staat vol aan de hemel, maar komt gedimd binnen door het tentdoek. Alexander ligt op zijn rug en kijkt met een glimlach naar Hephaestion. Zijn glimlach verbergt pijn, want hij wil niet dat zijn geliefde ziet hoeveel pijn hij heeft.

‘Hoe voel je je?’ vraagt Hephaestion.
‘Het voelt alsof de hele wereld brandt.’ Daar gaat zijn voornemen Hephaestion zijn pijn te besparen. De koorts maakt het zoveel lastiger om te denken. Het is alsof zijn hoofd vol dichte mist zit, alsof hij er niet doorheen kan, alsof… Bij Zeus, hij kan niet meer denken.

Hephaestions koele hand op zijn voorhoofd is de boei waar hij zich aan vastklampt opdat hij verdrinkt in de zee van vuur en mist. Zeus, wees genadig. De wereld om hem heen, de enorme tent, het bed, de stoelen en de tafels verderop, het lijkt allemaal uit elkaar te vallen.
‘Zal ik wat water voor je halen?’ vraagt Hephaestion. Hij haalt zijn hand weg en voor heel even voelt het alsof hij onder water gaat. Dan grijpt hij Hephaestions hand en kan hij weer ademen.

‘Blijf,’ zegt hij, en zijn eigen stem lijkt van ver weg te komen. ‘Alsjeblieft.’
Hephaestion glimlacht en zijn glimlach is het mooiste wat hij ooit gezien heeft. Hij is de zon en de sterren en de maan, en oh Zeus, hoe kan het dat hij zo ongrijpbaar lijkt, als de goden hoog op Olympus, terwijl hij zijn hand toch vast heeft? Terwijl hij toch bij hem hoort? Hephaestion is van hem en hij hoort bij Hephaestion.

Hij is Alexander, zoon van Zeus en veroveraar van zoveel werelden, en toch kan hij Hephaestion niet zo dichtbij hebben als hij hem wil. Plato, de mentor van zijn leraar Aristoteles, zei ooit dat mensen waren geboren met vier armen en vier benen, perfecte wezens, heel en vervuld. En toen, bang voor hun machr als Zeus was, splitste hij ze allemaal in tweeën. Velen zoeken jaren naar hun andere helft, onvervuld en gebroken als ze zijn, maar Alexander heeft hem gevonden; Hephaestion is Alexanders andere helft. Het maakt niet uit dat Alexander getrouwd is met anderen, dat is maar politiek en land en dit… Dit is liefde. Dit is het verhaal van Achilles en Patrokles, opnieuw verteld in hem en Hephaestion.

‘Ik zal blijven,’ zegt Hephaestion, en Alexander pakt zijn hand steviger vast, alsof hij zou vergeten hoe het voelt om hem vast te houden. Alsof zijn geliefde wegglipt terwijl het Alexander zelf is die wegglipt in zijn koortsdromen.
‘Sluit je ogen,’ fluistert Hephaestion, terwijl hij voorzichtig een bezwete lok haar uit zijn gezicht veegt. ‘Ik ben hier als je wakker wordt.’

Maar hij kan zijn niet ogen sluiten, want dat zou iets heel belangrijks verloren gaan, en bij Zeus, als hij zich het toch zou kunnen herinneren. Het is alsof er iets is, iets onmetelijk belangrijks dat hij is vergeten. Hij staart in Hephaestions donkere ogen, volgt de lijn van zijn lippen, neemt zijn gezicht in zich op alsof hij een kunstenaar is. En tegelijkertijd is de man naast hem zoveel meer dan lijnen en vormen, meer dan het meesterwerk dat hij voor zich ziet.

Zachtjes en voorzichtig, alsof het de eerste keer is, kust Hephaestion zijn lippen. Ze zijn nog nooit zo zacht en koel geweest als nu. Ze zijn alleen nu, de slaven verdwenen en de drukte van het kamp ver weg. Alexander klampt zich vast aan de wollen deken, wil het wegslaan, maar Hephaestion houdt hem tegen.

‘Ga slapen, Alexander,’ herhaalt Hephaestion nog eens. ‘Ik ben hier. Ik beloof het je.’
Alexander knikt, of probeert te knikken. Zijn ogen zijn zo zwaar dat hij ze niet eens meer open zou kunnen houden als hij het probeerde. De wereld wordt langzaam zwart en de geluiden van buiten verdwijnen, terwijl Alexander wegzakt in zijn dromen.

Als hij wakker wordt, is Hephaestion verdwenen. Er is alleen zijn persoonlijke dokter die de tent in komt lopen en het zonlicht zonder de demping van de tentstof naar binnen brengt. Hij hurkt een paar stappen van hem vandaan en wast een linnen doek in een mengsel van kruiden en water. De geur ervan dringt langzaam zijn neus binnen. Hij hoort het druppen van het water en volgt de bewegingen van de slaaf met zijn ogen. Zijn spieren, zijn hoofd, zijn hele lichaam, alles doet pijn. Waarom is Hephaestion niet hier?

En dan, langzaam, heel langzaam, herinnert hij zich de waarheid. Datgene wat hij zich eerder probeerde te herinneren. En nu begrijpt hij waarom Hephaestion zo ver leek. Hij was zijn geest, die hem bezocht in zijn dromen.

Hephaestion is dood.

Wacht, vraag je, waarom deze bonus? Nou, ten eerste omdat dit een opdracht was voor de schrijfopdracht die ik nog moest maken en ten tweede omdat ik jullie graag martel. Ik beloof je meer Ben en Alex snel! Eerst even een snelle context: Alexander stierf aan griep, of aan teveel drinken, of aan een gebroken hart. (haha) Het is niet helemaal duidelijk, maar het duidelijk dat hij op een bepaald moment griep heeft gehad én dat het niet lang na Hephaestions dood was. Voor de geromantiseerde versie van Alexander in dit verhaal kunnen we best zeggen dat het een gebroken hart en griep was.
En: het spijt me.
En! Dit verhaal staat in de nieuwsbrief van deze week, wat heel erg gaaf is.
@Wervelwind: sorry! Dan nu twee hoofdstukken snel achter elkaar. En dank je wel!
@Catmint: ah, dat is zo leuk om te horen (hoewel het missen voor jou vast minder leuk is)
@Hypergraphia: Beex! Perfect! En ja, dat is ze zeker.
@EvaSalvatore: aaw, jij miste het ook? Jullie zijn de beste lezers
@Celestaire: Ja, een hoop zooi. Helaas mag ik het voor de wedstrijd maar 15k maken, maar je zult er wel meer over horen
@Ludeon: ja, daar gaan we achter komen, maar zoals ik al eerder zei, ik kan er helaas niet al te veel aandacht aan besteden

Reacties (2)

  • EASE

    Nee eff you ik dacht dit leuk en aardig was dit is gewoon puur gemeen.

    4 jaar geleden
  • HopeMikaelson

    *huilt door de spastische dingen die nu op Q zijn*

    Dit hoofdstuk laat echt zien hoeveel Alexander van Hephaestion houdt en het is te cute :3
    Echt super sneu dat Alexander dacht dat Hephaestion nog leefde :'(

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen