Foto bij Chapter 145.1 ||

Anne Ramsey


Terwijl Nadieh in volle discussie ging met Melanie liep ik onopvallend terug naar de balie. Ik wierp snel een blik op Alexis die dramatisch naar zijn arm wees en deed alsof hij het uitkermde van de pijn. Hij was zo te zien een goede toneelspeler, alhoewel zijn looks ook hielpen om de verpleegsters aan te trekken.
De balie was nu volledig onbewaakt dus greep ik mijn kans. Op de computer tikte ik in het archief "Finley Walcott" in en al vlug vond ik zijn dossier. Ik schrok toen ik las dat hij thuis een hoofdletsel had opgelopen, maar ik kon het ook niet laten om een smerige grijns op mijn gezicht te krijgen. Dit betekende dat het inderdaad Melanie's schuld was dat Finley in het ziekenhuis lag en dat ging ik nu mooi tegen haar gebruiken.
Terug bij Melanie en Nadieh waren de twee nog steeds hevig aan het discussiëren.
'What do you mean I'm a "terrible parent?" lachte Melanie haast hysterisch. "You don't even know why Finley is here! How dare you make such an accusation!'
'Then tell me what happened!' dwong Nadieh.
'That's none of your business, sweetie.'
Ik kwam naast Nadieh staan en zwiepte nonchalant mijn haar over mijn schouder. 'Nadieh, she doesn't want to tell you because it was completely her fault that Finley is here. I saw the file. He suffered from a head injury at HOME.'
'I KNEW IT!' riep Nadieh en wierp een vernietigende blik naar Melanie.
Ik grijnsde al smalend en ging voor Melanie staan. 'Melanie, sweetie, I'm a journalist. Either you're gonna let Theo see his son or I'm gonna spread the news everywhere that you're responsible for the injury. It'd make you look like a very bad mother.'
Haar ogen konden nu wel vuur spuwen. 'You're not allowed to do that! It's illegal to look into medical files!'
'Well, no one caught me so who can prove that I did? Besides, never heard of freedom of speech? I'm allowed to write anything I want. Didn't you kinda do the same when you went to the press and revealed all the dirt you had on Theo?' wees ik haar er met veel plezier op.
Nu had ze geen tegenargumenten meer waarna ze met tegenzin naar Nadieh knikte. 'Okay, fine. He can see Finley. Are you happy now?!'
Nadieh begon breeduit te grijnzen en keek Melanie toen bitchy aan. 'Thank you, Melanie. I knew you'd be so kind to help us out.'

Theo Walcott


Ik was in Nadieh's appartement gebleven terwijl Nadieh met Anne en Alexis naar het ziekenhuis waren. Ik besloot om maar wat televisie te kijken, maar ik kon me maar niet concentreren. Ik had mezelf voorgenomen om geen hoge verwachtingen te hebben. Het was heel lief dat Nadieh me wilde helpen, maar dit ging sowieso moeilijk worden.
Na wat een eeuwigheid leek te duren, hoorde ik plots de voordeur opengaan en kwamen Nadieh, Anne en Alexis al lachend naar binnen. Verward keek ik het drietal aan.
'Well? How did it go?!' vroeg ik onmiddellijk.
Nadieh begon meteen weer te lachen en sprong in mijn armen. Ze kuste me vol op mijn mond en liet me toen weer los om het hele verhaal te vertellen.
'Oh - My - God! You should've seen Anne! She killed it! The way she confronted Melanie... I couldn't have done a better job myself,' grijnsde ze en omhelsde toen Anne even.
'Don't forget about my Oscar performance,' kuchte Alexis toen subtiel.
Nadieh draaide even naar hem om en rolde haar ogen. 'Yeah sure. You did good, whatever.'
'So what's the outcome?' drong ik aan. Ik wist het nu nog steeds niet.
''Well...' begon Nadieh vol trots. 'After some negotiating, you are allowed to see Finley! And don't worry, Finley is doing fine. He has a small concussion because he fell out of his bed when Melanie wasn't paying attention.'
Ik kon niet geloven wat voor een enorme last er van mijn schouders viel! Dit was het beste nieuws dat ik kon horen! Sprakeloos staarde ik Nadieh aan en ik merkte dat er enkele tranen in mijn ogen sprongen.
'This is literally the best news! Not only that I can see Finley but also that my little boy is alright! You can't believe how relieved I am to hear this! Thank you so much!' Ik draaide me even naar Alexis en Anne en bedankte hen ook nog.
We gingen het fantastische nieuws met een lekkere fles wijn vieren en zo zaten we even later alle vier op de bank met een glaasje. Nadieh vertelde nog in geuren en kleuren hoe alles was gegaan en ik moest hard lachen toen ze zei dat Alexis de verpleegster moest afleiden.
'She kept rubbing that cream on my arm. I really started to think that she only wanted to touch my biceps,' grinnikte Alexis.
Anne lachte en deed toen alsof ze hem argwanend bekeek. 'Should I be jealous now?'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen