Foto bij Fifteen

Rosemary Olivia Williams

'Heb je muziek hier?' vroeg ik aan Harry. Uiteindelijk was ik toch maar bij hem in de auto gestapt naar Holmes Chapel. Eerst had ik geweigerd, aangezien ik ook een eigen auto had, maar toen die niet wilde starten bleven er niet veel mogelijkheden over. Of met de trein, wat echt een fortuin kostte, of een paar uurtjes in de auto met Harry. Dat laatste kon ik heus wel volhouden.
Ook wilde ik het met hem over een aantal dingetjes hebben - hopelijk dit keer zonder ruzie te maken -, en dat zou echt niet lukken als we straks in Holmes Chapel zijn, omringd door onder andere Rae, de drukke Rae.
Rae was behoorlijk goed bevriend met Harry. Ook hadden ze contact gehouden toen hij in One Direction zat en de jaren daarna. Ik ging haar niet verbieden om met hem om te gaan of zoiets.
'Ja,' antwoordde Harry en wees naar het dashboardkastje.
Ik klikte het kastje open en meteen viel mijn blik op een berg cd's. Ik pakte er een aantal op en bekeek de titels.
'Zo te zien is je muzieksmaak veranderd,' zei ik en keek naar Harry. Hij tikte met zijn vingers op het stuur en beet nadenkend op zijn lip.
'Blijkbaar,' antwoordde hij. Hij draaide zijn hoofd naar me om en glimlachte voorzichtig voordat hij zijn aandacht weer op de weg richtte.
Het viel me op dat er telkens opnieuw een diepe frons op zijn voorhoofd verscheen. Ik vroeg me af waarom.
Eén van de cd's viel me op en ik keek grijnzend naar foto op de voorkant.
Dat was nou de Harry die ik graag wilde zien. Glimlachend, blij, een vrolijke grijns. Zonder frons.




Nieuwsgierig keek ik naar de andere jongens in de band. Ze zagen er leuk uit.
Harry zag er leuk uit. Ik keek naar hem en bekeek de verschillen tussen de twee Harry's. Natuurlijk had de Harry op de foto haar tot over z'n oren, maar verder waren er niet zoveel andere verschillen. Vooral overeenkomsten, wat ook wel logisch is, want ze zijn allebei dezelfde jongen.
En aangezien Harry zijn haar langzaam weer liet groeien, zaten er nu ook meer schattige krulletjes in zijn haar.
De andere jongens op de foto waren behoorlijk knap. De een net wat cuter dan de ander, maar stuk voor stuk wel erg handsome.
Lachend schudde ik mijn hoofd. Dat ik zo over ze dacht!
Ik kende ze niet, wist überhaupt hun namen niet.
Voorzichtig haalde ik de cd uit z'n hoesje en stopte hem in de cd-speler.
Meteen klonken de eerste tonen van een track. Volgens de achterkant van de hoes zou het nummer "Steal My Girl" heten.
Hmmm, interessant.
Ik maakte het me iets gemakkelijker in de stoel waarin ik zat en zag Harry me verbaasd aankijken.
'Wat? Ik wil nog wel wat meer van jullie zangkunsten horen.'
Lachend keek hij weer voor zich uit en neuriede zachtjes mee.
Even glimlachte hij en zei: 'De laatste keer dat ik dit liedje heb gehoord is lang, lang geleden.'
'Wanneer ging de band uit elkaar?' vroeg ik en luisterde ondertussen naar de melodie en tekst. Harry had ik nog niet gehoord.
'Eerst was het een pauze,' antwoordde Harry. 'Maar die is nooit meer gestopt.'
'Waarom niet?' fronste ik.
'Ik weet niet.' Nu fronste Harry ook. 'We gingen allemaal zelf iets doen.'
Nadenkend beet ik op mijn lip en stelde de vraag die al een hele tijd door mijn hoofd spookte. 'Hoe was het om in One Direction te zitten?'
'Gewel-' Al snel onderbrak ik Harry door het volume van de muziek hoger te zetten. Ik hoorde hém zingen.

'She knows, she knows
That I've never let her down before
She knows, she knows
That I'm never gonna let another take her love from me now
'

Glimlachend luisterde ik naar de stem. Plotseling voelde ik een hand op de mijne en mijn hoofd schoot naar rechts. Verbaasd keek ik Harry aan, om vervolgens toch maar mijn hand onder de zijne uit te halen.
'In One Direction was het geweldig,' vervolgde Harry. Zijn stem klonk mat en het leek alsof hij mijn blik probeerde te ontwijken. De glinstering die net nog in zijn ogen te zien was, was plotseling verdwenen. Een kilte was overgebleven. Zwijgend keek ik naar het voorbijflitsende landschap, luisterend naar het verhaal van Harry en de muziek.
De pijn die telkens op de achtergrond aanwezig was, werd heviger bij het horen van Harry's woorden. Hij had het leuk gehad in One Direction. Maar zonder mij.
'Het muziek maken. Het optreden. Samen met de andere lads. It was amazing,' vervolgde Harry.
Ik slikte en luisterde. 'Wie is die girl? In het liedje?' onderbrak ik hem. Ik moest het weten.
Een zenuwachtige trek trok over Harry's gezicht en nu was hij degene die slikte. Hij wreef even over z'n voorhoofd, opende zijn mond en sloot die meteen weer.
'Ehm,' begon hij. 'Je moet weten dat het over veel meisjes gaat. Of nee, het gaat óók over de vriendinnen van de andere jongens, bandleden. Of nou ja, hun toenmalige vriendinnen. Maar het gaat dus over hen en ja... Maar het gaat eigenlijk vooral over, ehm..'
'Ja?' vroeg ik in de war. Hij was erg onduidelijk aan het stamelen.
Plotseling reed Harry van de snelweg af, naar een tankstation. Daar parkeerde hij de auto en draaide zich naar mij.
Gefronst keek ik hem aan. Wat was er toch met hem?
Zenuwachtig trommelde hij met zijn vingers op z'n been en ontweek mijn blik. Blijkbaar had hij eindelijk de moed bijeengeraapt en keek me nu recht in de ogen aan.
'Die girl, dat meisje.. dat ben jij.'
Verward keek ik hem aan. Een liedje over mij? Misschien wel het tweede nummer... Ik moest het nog steeds met hem over Don't Let Me Go hebben.
'Als je de lyrics opzoekt staat er dat Louis en Liam het hebben geschreven en dat is ook zo maar ik heb het dus ook geschreven, zij hadden me vooral geholpen, maar mijn naam mocht er niet onder staan want dan zou de media willen weten over wie het ging en Louis en Liam hadden wel een vriendin en ik niet en-' Harry onderbrak zichzelf om even adem te kunnen halen.
'Harry...' Ik knipperde wild met mijn ogen om te zorgen dat er geen tranen konden ontsnappen. 'Een liedje over mij, maar.. En, en hoe... Wanneer en, en..'
Ik wreef door mijn ogen, maar zonder dat ik het wilde ontsnapte er toch een traan uit. Geluidloos, zonder de gebruikelijke harde snikken.
'Over wie gaat dat nummer dat je gisteren aan me gaf?' De woorden rolden uit mijn mond. Nu wilde ik duidelijkheid. 'En wáárom zat er een briefje bij uit 2013? Dat is zeven jaar geleden, Harry! Zeven jaar!'
'Waar denk jíj dat het over gaat?'
'I don't know!' riep ik naar hem toe. Hij bleef opvallend rustig, terwijl ik hier helemaal gek werd. 'Over iemand die je kwijt bent en niet wil kwijt raken.'
De laatste woorden waren enkel fluisteringen. De waarheid drong tot me door en de pijn werd bijna ondraaglijk, ook de woede die binnen in me borrelde werd heviger.
Harry zag dat ik de betekenis van het liedje al zelf had uitgevogeld.
'How dare you?' fluisterde ik en mijn stem trilde van de woede die steeds harder door me heen raasde. Steeds meer tranen stroomden over mijn wangen, maar dit keer niet van verdriet. Tranen van onbegrijpelijkheid, en vooral van de boosheid. 'Hoe durf je? Eerst laat je me keihard vallen en daarna schrijf je een nummer dat je me niet kwijt wíl.'
Harry staarde naar de voorbijrazende auto's op de snelweg achter me. Zijn ogen stonden vol wanhoop en verdriet.
'Look at me!' schreeuwde ik naar hem. Meteen schoot zijn blik naar de mijne. Hij schrok van de blik op mijn gezicht. 'Waarom moest ík door hel gaan, omdat jíj iets deed wat je zelf eigenlijk ook niet wilde?'
Zijn ogen verlieten de mijne en hij keek naar zijn handen. 'I-I..' stamelde hij. 'I don't know either.'
Een geluid dat sterk op een grom leek kwam uit mijn mond en ongelovig schudde ik mijn hoofd. 'Zet me af bij het eerstvolgende station.'
Ik zou nog wel naar Holmes Chapel gaan, maar niet met Harry. Absoluut niet met Harry.
Wanhopig keek Harry me aan, maar dit keer ontweek ik zijn blik en al snel hoorde ik de autosleutel omgedraaid worden.

Eenmaal bij het station aangekomen, pakte ik mijn tas en zei Harry gedag. In de auto was het ongemakkelijk stil geweest. Allebei hadden we niets gezegd en de muziek stond uit.
Nog één keer draaide ik me om naar Harry. 'Jij zorgt ervoor dat die shipname verleden tijd wordt.'
Ik liep het station binnen en keek niet meer om.

---
Hallo!
Wat vinden jullie van Harry's debut solo? I love it! Eerst moest ik er wel even aan wennen.
Reacties en kudo's zijn fijn!
xx
(H)

Reacties (4)

  • FollowYourDream

    Heerlijk hoofdstuk!
    Dit is een geweldig verhaal!

    Arme Rose!

    Xxx

    2 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    Ik vind harry's nieuwe nummer schitterend! Net als dit verhaal hihi snel verderos!
    X

    2 jaar geleden
  • VampireMouse

    Naah love it!! Alleen super zielig ben benieuwd hoe het verder gaat
    Xx

    2 jaar geleden
  • Renate1983

    Ehm, is ze nog niet betaald dan voor de film? Want een treinreis die een fortuin kost, valt
    redelijk mee. Helemaal als je zo kan voorkomen dat je een autorit vol moet houden met iemand
    waar je binnen vijf minuten ruzie mee hebt. (een oyster kaart is echt niet duur)

    Hoewel Rose volledig in haar recht staat om Harry zo op zijn plek te wijzen, over dat hij haar eerst
    dumpt en vervolgens 2 nummers schrijft voor haar, dus hij is haar zeker wel tekst en uitleg schuldig.
    Dus waarom stapt ze dan uit de auto? Eis een verklaring!

    Klein punt, Harry lijkt me iemand die niet stamelt, hakkelt of zelfs struikelt over woorden. Misschien
    dat hij in dat soort situaties juist zoekt naar de goede woorden en iets langer stil is dan normaal.

    Sign of the Times is zeker een heerlijk nummer om te luisteren. Ben nu benieuwd naar zijn album.

    xxx
    P.s. reactie krijg je wel maar ik geef geen kudo's.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen