Foto bij 9. Het hoofdstuk waarin één uur 's nachts hét tijdstip was voor pianomuziek

Disclaimer: mijn kennis van neurowetenschap komt vooral van het vak 'cognitieve neurowetenschap voor dummies' dat ik het afgelopen jaar aan de universiteit gevolgd heb, en een aantal dingen die ik in mijn eigen studie heb meegekregen. Oftewel: ik weet er wel iets van, waardoor ik af en toe wel kan proberen wat details te geven over Leonoor doet met haar studie, maar ik weet er niet zo veel van dat ik al te veel op details in ga in de story (maar het is natuurlijk ook maar fictief allemaal). Anyway, in dit hoofdstuk wordt de afkorting ERP gebruikt en die staat voor Event Related Potential en als niet weet wat dat is maar er wel geïnteresseerd in bent, zou ik het je kunnen uitleggen. Je moet je in elk geval voorstellen dat ERP een golfje is dat je meet als je een badmuts met elektroden op iemands hoofd zet, voor een bepaald event ten opzichte van een controleconditie, gemiddeld over verschillende trials. Zoiets. Het is verder niet heel relevant voor het hoofdstuk.
Veel plezier met lezen!

Het was maandagavond, of eigenlijk al dinsdagnacht, en ik zat aan mijn bureau voor mijn laptop een artikel te lezen dat ik eigenlijk beter al gelezen had kunnen hebben. De plaatjes van ERP's dansten al zo'n beetje voor mijn ogen, terwijl ik de woorden niet echt meer in me opnam, toen ik opeens een piano hoorde. Een piano? Ik probeerde me weer te concentreren op de letters voor me op het beeldscherm, maar ik zou nooit door de uitermate ingewikkelde resultatensectie van dit artikel heen komen als er een piano was die me uit mijn concentratie hield.
Ik zuchtte vol frustratie, want welke idioot dacht dan ook dat één uur 's nachts hét perfecte moment was om piano te gaan spelen? Mijn onderzoekersbrein ging in werking en dan spitste ik maar mijn oren, om er in elk geval achter te kunnen komen waar de piano vandaan kwam. Ik stond rechtop en gedesoriënteerd in het midden van mijn kamer, maakte vuisten van mijn handen en hield mijn hoofd scheef. Het leek van links te komen.
Zou het... Hamlet?
Ik had moeten weten dat als iemand hier een idioot was, hij het wel moest zijn. Om er zeker van te zijn, liep ik naar de muur toe, waar ik mijn oor dan maar tegenaan drukte. Ik besefte me heel goed hoe belachelijk ik er op dat moment uit zou moeten zien. Het kon bijna niet anders; de pianogeluiden leken echt door die muur heen te komen en hoewel ik niet eens een melodie kon herkennen, was het alsof ik heel even gegrepen werd door de geluiden, alsof ik even niet meer wist wat ik aan het doen was. O, ja, juist, ik had moeten studeren en Hamlets pianogeluiden hadden ervoor gezorgd dat dat niet lukte.
Natuurlijk hoorde je weleens vaker vreemde geluiden op aparte tijdstipppen als je in een studentenflat woonde, maar iemand zou toch aan die jongen moeten vertellen dat één uur niet het moment was om een pianoconcert te geven en dat je wat dat betreft best even wat rekening kon houden met je medebewoners.

Ik aarzelde nog even voordat ik dan toch maar op Hamlets deur klopte. Meteen stopte de pianomuziek. Het duurde niet lang voordat Hamlet de deur opendeed.
'Leonoor,' sprak Hamlet, met een grijns op zijn gezicht, 'waaraan verdien ik dit genoegen?' Ik vroeg me af hoe hij het toch zo charmant wist te brengen, ondanks dat hij verschrikkelijk corny klonk wanneer hij zoiets zei.
'Komt die pianomuziek bij jou vandaan?'
'Oh. Dat kon je horen?'
'Ja, de muren zijn niet zo heel dik.'
Hamlet knikte een beetje. 'Was dat alles wat je kwam vragen?'
'Nou, nee,' zei ik, 'ik kwam eigenlijk ook vragen waarom je in vredesnaam dacht dat één uur 's nachts een geweldig moment was om voor een pianoconcert te zorgen?'
'Fair enough.' Hamlet lachte op een manier die je bijna deed denken dat hij geen enkele zorg in de wereld had. 'Ik voelde me geïnspireerd, denk ik. Sorry, ik had er gewoon niet bij stilgestaan hoe laat het was. En dat mensen het misschien wel zouden kunnen horen. Ik zal er de volgende keer wat beter aan denken.'
'Geeft niet hoor,' zei ik, hoewel ik me een paar momenten geleden nog ontzettend geïrriteerd had gevoeld. Op de een of andere manier kon ik dat niet in zijn gezicht zeggen.
'Hield ik je wakker?' vroeg Hamlet.
Af en toe, dacht ik. Dan duik je in mijn gedachten op net wanneer ik probeer te slapen, maar dat zei ik niet. 'Was het maar zo. Ik probeerde een artikel te lezen voor mijn studie, maar ik kon me niet zo concentreren.'
'Nee joh, nu nog? Waarom zo laat?'
'Dat is gewoon hoe ik rol, oké,' zei ik lachend.
'Hoe je rolt?'
'Er is niks mis met een anglicisme op z'n tijd, oké? Moet gewoon kunnen vind ik. Het werkt gewoon zo voor mij. Als ik niet af heb gekregen wat ik wilde afkrijgen, blijf ik laat op om het af te maken. Zo ben ik ook door mijn bachelor heen gekomen.'
'Ik denk dat ze in de literatuur niet altijd zo over anglicismen zullen denken. Misschien een beetje een attitudeverschil. Maar waarom lees je dat artikel dan niet gewoon niet, zeg maar?'
Ik zuchtte. 'Omdat het nogal leerzaam is, misschien? Belangrijk? Je hebt er niet zo heel veel aan als je dat soort dingen niet doet.'
'Ah, misschien zit daar dan ook een attitudeverschil tussen ons.' Ja, dacht ik. Je gaat nooit een Phd halen als je je niet voor je studie inzet. Dan zou ik waarschijnlijk ook niet zo ver gekomen zijn als ik nu al was. 'Ik zal je maar verder laten gaan met lezen dan, denk ik.'
'Wacht,' zei ik. Ik wist zelf ook wel dat ik verder moest met waar ik mee bezig was, maar ik wilde gewoon zo graag nog even met Hamlet blijven praten. 'Er is één ding aan me voorbij gegaan. Heb je hier dan een piano staan?'
'Ja,' antwoordde Hamlet, die gelijk begon te glimlachen. 'Wil je haar ontmoeten?'

Reacties (1)

  • tubbietoost

    oef.. om 1 uur 's nachts piano spelen,,, poor Leonoor... Maarja, leren op dat tijdstip is ook niets =]

    3 jaar geleden
    • BlueJays

      Nee, inderdaad, en ik kan het weten (zowel met tot één uur 's nachts met mijn studie bezig zijn als met huisgenoten die om één uur muziek (af)spelen) c:

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen