Ja, iedereen denkt nu zeker: wat heb je gekozen, Acacia?
Nou, dat zal ik zeggen: ik heb besloten om op het Riddereiland te blijven, bij mijn familie.
Mijn ouders hebben geregeld dat Spranka, mij les kon geven, al leer ik alleen maar om mijn krachten te beheersen.
Door die lessen heb ik ontdekt waarom ik magie bezit: omdat er in mijn aura twee kleuren zitten die magie betekenen.
Nu, twee jaar later, weet ik alles wat ik moet weten over magie om er goed mee om te gaan.

Er dreigt geen gevaar meer. Hogezee zit nog steeds in het lichtje, dat Avon met veel zorg bewaart.
Ik ben nog een paar keer op missie gegaan, en ben me toen gaan voorbereiden op de taak die me over een paar jaar te wachten staat: generaal van het Riddereiland worden.
Het is nog nooit gebeurt dat een meisje met toverkracht de baas werd, maar mijn familie heeft alle vertrouwen in me, evenals Avon.

Over Avon gesproken, we hebben verkering. Nogal onhandig voor hem soms, als ik toevallig voorbij loop terwijl hij aan het trainen is, begint hij te stuntelen. Hij kan heel goed overweg met Arya en Cassi, die nog steeds even speels zijn. Cassi is net begonnen aan haar ridderopleiding.
Mijn broer en Avon zijn beste vrienden geworden. Ze hebben een tijdje in dezelfde klas gezeten, voordat Aaron is afgestudeerd. Hij heeft, zoals traditie is geworden in mijn familie, de proeven glansrijk doorstaan.
Adelaide is vertrokken. Ze was op reis door de rijken, en is toen in opleiding gegaan in het rijk van de eeuwige nacht. Daar is ze genezer geworden.
Mijn ouders hebben me verteld dat ze op elk van ons even trots zijn. Ze hebben elkaar ook nog steeds even lief, maar mijn vader is soms nog net iets te bezorgd om mijn moeder. Handig voor haar, want tijdens een oefengevecht kan ze hem makkelijk aan, als ze zich maar even aanstelt. Het is altijd leuk om te zien.

Verder loopt mijn leven nu rustig. Nog elk weekend ga ik naar het woud, en klim daar een boom in. Vanaf daar kan je het hele eiland zien, een prachtig gezicht. Dan bedenk ik pas hoeveel geluk ik heb om hier geboren te zijn, en hier al zeventien jaar te leven. In sommige werelden gaat het er namelijk erger aan toe.

Iets wat ik geleerd heb aan deze missie, is dat er een aantal dingen belangrijk zijn: liefde, familie, vrienden en vergiffenis.
Ik heb het Hogezee namelijk vergeven dat hij mijn zusje heeft ontvoerd.
Dat is datgene wat belangrijk is.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen