Drie jaar later...

Acacia staat voor de deur van de Ridderzaal, ze is zenuwachtig.
In de zaal zit haar hele familie, en het hele eiland.
Vandaag wordt haar dag, is tegen haar gezegd. Zelf vindt Acacia dat het een dag is voor het hele eiland.
De straten zijn versierd, en dat allemaal vanwege haar.
'Zenuwachtig, schat?' Hoort Acacia een stem.
'Avon!' Ze vliegt hem om de hals. 'Ik dacht dat je al in de zaal zou zitten.'
'Ik laat jouw hier niet in de steek, hoor, als je dat soms dacht!' lacht hij vrolijk.
Als Acacia hem weer loslaat, bekijkt hij haar eens goed: ze draagt, zoals gewoonlijk, haar groenachtige jurk. Ook draagt ze een zwaardschede, waar dus geen zwaard inzit.
'Dus, je neemt je vaders zwaard nu over?'
'Ja. Mijn ouders zeiden dat daar nu de tijd voor is aangebroken.'
'Daar kan je alleen maar trots op zijn. En nu je ook nog generaal wordt...' Hij pauzeert even, en zegt dan: 'Je weet dat je hierdoor veel minder vrije tijd krijgt, toch?'
Ze knikt: 'Ja, maar het is toch ook een eer? Ik denk dat ik wat er ook op mijn pad komt, ga aanvaarden. Zelfs als dat betekent dat ik jouw minder zie.'
'Dat laat ik niet zover komen. We kunnen elkaar nog altijd tijdens het eten zien, of in het weekend!'
'Ja, maar nu niet. Jij moet naar de zaal vlug!'
'Chips, natuurlijk. Ik zie je zo wel,' zegt hij, en voordat hij de zaal inloopt, kust hij haar zachtjes op haar wang.
Acacia glimlacht en zwaait hem na.

Even later zit Acacia met haar hoofd voorover gebogen op het podium. Haar vader gaat zo zijn baan aan haar overgeven.
'Acacia, je hebt bewezen een goede, maar vooral rechtvaardige ridder te zijn. Je zult een geweldige generaal worden,' zegt Saturno. 'En even voor de duidelijkheid, dat zeg ik niet alleen maar omdat ze mijn dochter is, mensen,' voegt hij erachteraan tegen de zaal. De zaal lacht even. Acacia glimlacht.
Dan voelt ze Gif op haar schouder. Nu is eindelijk het moment gekomen waarop ze haar plicht kan vervullen. Als ze weer omhoog komt, roept haar vader: 'Zie hier, de nieuwe generaal van het Riddereiland!'
De zaal juicht, en Acacia vliegt haar vader om de hals. De rest van de familie komt er snel bijstaan.

Die avond is er in de Ridderburcht een enorm feest bezig, ter ere van de nieuwe generaal.
Acacia en Avon staan aan de kant, en Avon probeert zijn vriendin aan te sporen om mee te dansen.
'Kom op, Acacia! Er zijn hier al niet vaak dansfeesten, daar moet je van genieten!' zegt hij.
Acacia schudt haar hoofd: 'Sorry, maar ik ben niet zo'n danser.'
'Avon, trek het je niet aan. Dat is een familietrekje.' Horen ze dan iemand zeggen. Spica en Saturno komen hand in hand naar hun dochter en haar vriend toelopen.
'Hey mam, ook niet aan het dansen?' vraagt Acacia.
'Nee, want iemand hier is zo koppig dat hij niet wilt dansen,' zegt Spica, met een blik op haar echtgenoot, die verontschuldigend zijn schouders ophaalt. 'Ik ben niet zo'n danser.'
'Dat zit in je familie,' moppert Avon. 'Acacia, kon je niet die ene karaktertrek van je moeder krijgen? Dat zou ik heel erg op prijs stellen.'
Acacia denkt even diep na en trekt dan haar vriend de dansvloer op.
Haar ouders kijken haar glimlachend na.
'Dus... nu kunnen wij niet achterblijven,' mompelt Spica, in de hoop dat ze Saturno nog kan overhalen.
Hij kijkt naar haar van opzij en kijkt dus recht in haar hemelsblauwe ogen.
'Sorry, maar je weet dat ik niet zo goed kan dansen,' zegt hij, en hij legt een arm over schouder.
'Ach, het maakt ook niet uit: we blijven hier wel staan.'
En dan kijken ze glimlachend naar hun dochter, de nieuwe generaal van de zilveren roos...

Reacties (2)

  • artinandwritin

    Bedankt, er komt nog een weetjes hoofdstuk, en dan is het verhaal echt ten einde. Wel ben ik in een nieuw verhaal bezig, waar Acacia ook een grote rol in speelt. (De fantastische school.)

    4 jaar geleden
  • Allmilla

    Ik vond dit een fantastisch leuk verhaal!:)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen