Het viertal stond klaar om weg te gaan. Het wachten was echter nog op hun ouders. De koning en koningin van Sheppard waren bezig met het aantrekken van de jassen en die van Aylmer waren druk aan de klets met de koetsier.

'Mam! Schiet op!' riep Imogen en Kegan lachte om haar ongeduld. Als blikken konden doden, dan lag hij nu op de grond. Imogen keek hem aan alsof hij haar zojuist had uitgescholden, maar hij wist niet precies wat hij verkeerd had gedaan.

De plannen waren om het dorp te bezoeken. Er was een wintermarkt gaande en een markt als deze was altijd vol gezelligheid en feestelijkheid. Er zouden kraampjes zijn met van alles: sieraden, kleding, stoffen, meubilair, maar ook voedsel en er zouden artiesten zijn die muziek maakten en toneelstukken speelden. Voor de familie Sheppard was het traditie om erheen te gaan. Voor de Aylmers was het de eerste keer in een lange tijd. De laatste keer dat ze naar de wintermarkt waren geweest, waren Kinsley en Leopold nog heel jong.

Kinsley kon niet wachten om naar het dorp te gaan en sprong van haar ene been op het andere. Ze knoopte haar jas dicht terwijl ze richting de koets liep en Kegan volgde haar, waarna hij Imogen en Leopold gebaarde ook alvast mee te komen.
Met haar armen over elkaar geslagen liep Imogen achter haar broer aan, die deed alsof haar vriendin van hem was. Kegan had zijn arm om Kinsleys middel geslagen en hij keek achterom met een grijns die ze niet goed kon plaatsen. Was het nou een oprechte glimlach? Of was dit een kinderachtige poging om haar jaloers te maken?
Zijn grijns verviel en hij keek meteen weer vooruit toen Leopold Kegan nadeed en zijn arm om Imogen sloeg. Normaal gesproken had ze Leo al lang weg geduwd, maar nu vond ze het wel prima. Als het die stomme grijs maar van Kegans gezicht haalde.
Ze klommen alle vier de wagen in en dit keer liet Imogen zich wel naar binnen helpen door Leopold. Ze pakt zijn uitgestoken hand aan en leunde daarop terwijl ze naar binnen stapte. Daarna volgde hij haar naar binnen. Kegan zat naast Kinsley. Imogens hart bonsde tegen haar borst en een boos gevoel borrelde in haar op. Ze nam plaats tegen over Kinsley en Leopold kwam naast haar zitten.
Kinsley gaf haar een glimlach, maar het maakte haar alleen maar kwader. Ze voelde zich in de steek gelaten.
Leopold voelde ook iets van verraad toen hij Kegan zo bezig zag met zijn zusje. Het liefst wilde hij vragen waar hij in hemelsnaam mee bezig was, maar hij wist het antwoord al: doen wat hem opgedragen was. Het leek erop dat Kinsley en Kegan elkaar een kans aan het geven waren, zoals koning Richard had gevraagd.

Leopold legde een hand op Imogens knie. Ze staarde uit het raam, door een kiertje van het gordijn. Er was nog niet veel meer te zien dan bergen, bomen en een uitgezoomd aanblik van het dorp. Niet veel interessants, vond Leopold, maar Imogen dacht daar anders over. Ze wilde het liefst per direct de koets uitspringen en buiten schilderen. Het prachtige met sneeuw bedekte landschap, de huisjes met witte daken en geel licht van fakkels en kaarsen, de mensen die vanaf de berg niet groter leken dan een spelden knop.
Opeens begon de koets te rijden. De koningen en koninginnen waren eindelijk klaar met waar ze zolang mee bezig waren geweest.

Een half uur na vertrek kwamen de twee koetsen aan in het dorpscentrum. De wagens werden geparkeerd en de vier klommen de koetsen uit. Kinsley knoopte nog een knoop van haar jas dicht. Omdat de huizen hier dicht op elkaar stonden, was de wind sterk en het zorgde voor een koudere temperatuur.
Imogen zag dat Kinsley het koud had en bood haar sjaal aan. Zijzelf had niet zo snel last van de kou en dit gaf haar een gelegenheid om naast haar vriendin te lopen. Ze hadden elkaar amper gesproken de afgelopen 24 uur.
Kinsley schudde haar hoofd. 'Houd hem zelf maar, jij moet het ook niet koud krijgen,' zei ze klappertandend.
'Kinsley, je weet dat ik het niet snel koud heb,' zei Imogen met een zucht. Wat kon Kinsley eigenwijs zijn.

Kegan marcheerde langs Imogen en haakte zijn arm in die van Kinsley. 'Kijk! Daar verkopen ze sjaals. Laat me er een voor je kopen.'
Voor Imogen tegen kon spreken waren de twee al buiten gehoorsafstand. Ze bleef met stomheid geslagen staan. Haar armen vielen langs haar zijde en het maakte haar even niet uit dat haar sjaal, die ze liet vallen, wegwaaide. Wilde Kinsley haar niet meer? Was een sjaal van Kegans geld beter dan haar eigen?

Leopold graaide de sjaal van de grond en liep ermee naar Imogen. Hij had medelijden met haar en ondertussen voelde hij zich net zo akelig en in de steek gelaten. Hij voelde zich in een opzicht verplicht om haar te troosten. Hij sloeg de sjaal om haar nek en toen ze zich tegen hem aan gooide, sloeg hij zijn armen om haar heen. Hij negeerde de verbaasde, geschokte, maar ook vertederende blikken van het volk dat om hen heen stond. Hij streelde Imogen door haar blonde, schouderlange haar om haar te sussen.

Toen ze wat was bijgekomen liepen ze achter hun ouders aan, die al langs de kraampjes aan het lopen waren. Imogen liet haar ogen over het prachtige koopwaar gaan en zocht naar dingen die ze mee wilde nemen. Ze bleef abrupt staan toen ze iets zag.

Reacties (1)

  • Snufkin_

    Wat zag ze!?:8
    En arme Imogen, ik hoop echt dat Kinsley nog gevoelens voor haar heeft en er niet met Kegan van door gaat...

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen