Foto bij | Prologue |

Eerste stukje

Hope you enjoy

| Mare Barrow | <3

* 1 Jaar geleden *

'Waarom doen we dit ook alweer?'
'Dit was jouw idee!!'
Mijn mondhoek trok lichtjes omhoog. Het was inderdaad mijn idee en ik vond het geweldig. Ik had een licht kriebelend gevoel in mijn buik, maar dat nam niet weg dat ik ontzettend veel zin had om het te doen. Het was 3u in de midden van de nacht en het was muisstil op school. Geen gezeur van de laatste jaars over de bergen schoolwerk die ze hadden. Geen opschepperij van het football team dat alweer gewonnen had. En al helemaal geen gegiechel van een groep meisjes omdat een zekere spierbundel in hun richting keek. Ok schrap dat laatste maar, want er was wel zeker gegiechel. Sophia Cooper, klein, blond en altijd optimistisch liep giechelend door de schoolgangen. Sophia deed nooit iets verkeerd, haalde goeie punten op school en zocht nooit ruzie. Ze had een goede invloed op me. Jammergenoeg had ik een slechte invloed op haar.

'Ik heb het niet over het plan, want dat is geweldig, ik heb het over de reden waarom we dit doen.'
Sophia keek me aan met een blik van 'je weet heus wel waarom'. Ze zuchtte. 'Omdat Victoria Andrews mijn broertje de hele dag in de zolder op school heeft opgesloten, omdat zij met haar lompe poten over hem struikelde, en jij vond het onvoldoende dat ik als wraakactie haar niet langer mijn huiswerk laat overschrijven.' We stopten voor Victoria's kluisje en ik keek mijn beste vriendin aan. 'Klopt. En ook omdat ik weet dat jij binnen de kortste keren je excuses aanbiedt aan dat onmens en je haar die rete moeilijke fysicataak laat overschrijven. En daarom gaan we DIT doen.'
Met een dramatisch gebaar haalde ik de zak met waterballonnen tevoorschijn. Maar in de plaats van waren waren ze gevuld met verf. De bedoeling was dat we Miss Cheerleader haar kluisje volstoppen en wanneer ze het binnen enkele uren opende, zou ze volkomen in verf zijn van kop tot teen. Ik zou klaar staan met mijn gsm en de foto dan wisselen met haar jaarboekfoto. Ik had nog een gunst bij een van de meisjes in het schoolteam.

Sophia rammelde aan het kluisje. 'Op slot.' Ze tuitte haar lippen en keek me aan. Ik haalde mijn schouders op. 'Wel in ieder geval, we hebben het geprobeerd.' Sophia leek ontgoocheld, maar ik zag de opluchting in haar ogen toen ze wegliep. 'In ieder geval, ik laat ze heus mijn fysicataak nie...'KLIK
Ik leunde tegen de kluisjes aan en gebaard naar dat ene dat nu wagenwijd open stond. 'Wat? Je dacht toch niet dat we hier onvoorbereid naar toe zouden komen?' Ik vulde het kluisje totdat er geen een meer bij kon en grijnsde. 'Ik verlang nu al om haar gezicht te zien.' Ik draaide me om en zag dat Sophia ongemakkelijk heen en weer wipte. 'We hoeven dit niet te doen Em.' Ik legde mijn hand geruststellend op haar schouder. 'Kom nou het is maar verf en ik doe het graag voor jou.' Dat leek haar alleen maar ongeruster te maken. 'Kom laten we nu gaan, dan kunnen we toch nog een uur of twee slapen.' zei ik.

'Ik denk niet dat er nog veel geslapen zal worden Miss Blake.' zei een stem aan het eind van de gang. En daar stond ze dan in al haar glorie. Ms. Grey, de hoofdrector van onze school vergezeld met twee leraren. 'Ms Grey! Wat een toeval. Ik en Sophia wilden net aan onze fysicataak werken, hij is echt heel moeilijk.' Ms Grey glimlachte en toen wist ik dat het niet goed ging aflopen. 'Bedankt voor de tip Miss Cooper, u kunt gaan.' Met een ruk draaide ik me om. Sophia hield haar adem in, in de hoop zo onzichtbaar te kunnen worden. 'Ms Grey hoorde hoe ik ons geheime plan aan Jessica vertelde en toen dwong ze mij om niets tegen jou te zeggen anders was ik mijn plaats kwijt in Reyerson University.' fluisterde ze. Ik glimlachte en Sophia ontspande. 'Ik snap het. Ik snap hoe je ons geheime plan vertelde tegen Jessica en ons geheime plan toen niet langer geheim was. Weet je Sophia, ik had gehoopt dat met jouw hersens je het concept van GEHEIM toch wel zou doorhebben!!' Ik schreeuwde nu bijna en Sophia trok wit weg. 'Ik was gewoon zo trots op ons plan.' stamelde ze. 'En nu heb je me verlinkt, maar hé in ieder geval kun je nu naar je universiteit, dat is vast ook iets om trots op te zijn.' De tranen rolden nu over haar wangen en ze liep het schoolgebouw uit.

'Zo, Miss Blake...' De rector keek me uitdagend aan. 'Waarmee kan ik u helpen Ms Grey?' antwoordde ik, terwijl ik liefjes glimlachte. 'Ik had al vaker een vermoeden dat jij betrokken was bij allerlei..euh.. onverklaarbare dingen. Jason die naakt door school liep guilty Vanessa die denkt dat het spookt in de damestoiletten hahaha guilty Mr Wood die hier naast me staat, waarbij iedereen slaagde voor zijn examens. Aah de fysicaleraar, ok ik heb misschien de examenantwoorden gekopieerd van zijn laptop en doorgestuurd naar mijn medestudenten. De eerste en enige keer dat iedereen ooit slaagde voor fysica. EN.. Mr Pierson die zijn auto knalroze terugvindt. Goeie tijd, goeie tijd. Dus daarom is het tot mijn grote genoegen je nu van school te sturen.'

WAT?? 'Waarom?? U heeft geen bewijs dat ik al die dingen deed. En Sophia is al even schuldig als ik!'
De rector schudde haar hoofd. 'Inbreken in school is een zware misdrijf en daarom heb ik alle redenen om je van school te sturen. Ik kan u ook gewoon aangeven bij de politie. Zou u uw tijd in de gevangenis willen doorbrengen?'
Ik barstte in lachen uit. 'Ik breng mijn tijd al 4 jaar in deze gevangenis door. Misschien is het inderdaad tijd om te ontsnappen.' Ik maakte een buiging. 'Maar desalniettemin was deze school de ideale plek om mezelf te zijn. Ik had nog een paar dingen in petto voor bepaalde mensen die het verdienden. Sophia nu ook. Ach ja, u was een geweldig publiek.'

Ik liep de school uit zonder Ms Grey en haar twee bodyguards nog een blik waardig te gunnen. Halfweg de rit naar huis dacht ik aan Damian. Mijn broer ging pist zijn. Maar meteen daarna dacht ik aan Victoria's kluisje. Iemand moest het openmaken...


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen