Het kostte Jayne moeite om haar ogen te openen. Misschien was het ook maar beter. Hoelang was het geleden dat iemand haar liefdevol gestreeld had? Ze zat nog steeds in een kerker, dit kon niets dan een droom zijn. Een welkome droom, gezien de gebruikelijke nachtmerries.
      Een haardvuur knapte aangenaam naast haar, zijn warmte omringde haar. Wat een heerlijke droom. Kon ze hier maar gevangen in raken. Ze ontwaakte liever nooit meer dan dat ze terugkeerde naar een kille en eenzame werkelijkheid.
      Een stem klonk, warm en vertrouwd. Ze was te ver weggedoezeld om de woorden te kunnen opvangen. Tussen de geur van het brandende hout ontwaarde Jayne een andere geur. Bloesems, hartnoot… en vanille. Ze sperde haar ogen open toen ze een beeld van Elrond voor zich zag. Nog voordat ze vormen om haar heen kon herkennen had ze er spijt van. De droom was voorbij. Maar het had zo echt geleken…
      Jayne herkende de oranje gloed van het haardvuur, het was enorm. Ze deinsde achteruit en struikelde over haar voeten. Of poten, eigenlijk. Wat is dit??
      Ze keek naar beneden, naar haar harige benen. Er was niets menselijks meer te herkennen. Toen dat tot haar doordrong, stroomden de herinneringen naar binnen als water door een gebroken dam. Met een ruk tilde ze haar hoofd – of kop – op. Hij zat naast haar, keek haar aan.
      Ziet hij me? Ze probeerde zo veel mogelijk emotie in haar blik te leggen. Erg moeilijk was dat niet, ze stroomde ervan over. Of de blik van een hond zoiets echt kon overbrengen, viel natuurlijk nog te bezien. Hoewel ze ernaar hunkerde dat hij haar weer aanraakte, riep dat een tegenstrijdig gevoel op. Het was niet hetzelfde zo. In een hondenlijf. Zijn strelende vingers zouden hele andere gevoelens bij hem oproepen dan wanneer ze over een naakte menselijke rug hadden gestreken.
      Jayne bracht een jankend geluid voort. Wankel kwam ze overeind. Wat kon ze doen om hem duidelijk te maken wie ze was? Ze zocht om zich heen. Was er iets waarmee ze op de grond kon schrijven? Voetstappen trokken haar aandacht. Hij liep weg! Jankend draafde ze naar hem toe. Ze blokkeerde zijn doorgang en duwde met haar kop tegen zijn schenen.
      Alsjeblieft Elrond. Hoor mijn stem. Dit is mijn laatste kans. Ik voel het.
      Ze schreeuwde hem de woorden toe, maar ze slaagde er niet in om ze op telepathische wijze over te brengen. Hij zakte door zijn knieën, zijn vingers gleden over haar hoofd. Zijn aandacht had ze in ieder geval wel getrokken. Een huivering trok door haar heen en ze keek naar hem op. Elrond sprak geen woord, maar hij keek haar wel aan. Heel even dacht Jayne een schittering in zijn ogen te zien. Het voelde als een magisch moment – en toen was het voorbij.
      Iemand achter haar schraapte zijn keel. De kilte die de ruimte vulde, gaf haar al genoeg informatie. Het verbaasde haar dat de haardvlammen niet doofden.
      Elrond keek op. Zijn spieren verstrakten, zijn vingers balden zich tot vuisten.
      Jayne wrong haar lichaam langs Elronds benen en bleef achter hem staan. Hij had haar nooit tegen Annatar kunnen beschermen – dat had ze ook nooit toegestaan – maar nu wilde ze zich achter hem verschuilen.
      ‘Ik wil je nog even feliciteren met je verloving, Elrond.’
      Jayne hoorde zichzelf grommen. Ja, ze was bang voor hem. Maar haar haat was sterker. Als Elrond hem nu tegen de vloer werkte, kon ze Annatars strot misschien wel open bijten. Of zou ze dan voor eeuwig in dit hondenlijf vastzitten? Het was geen risico dat ze kon nemen.
      ‘Wat doe je hier?’ gromde Elrond.
      ‘Je feliciteren, dat zei ik toch? Wat onbeleefd van je dat je mij niet voor het feest uitnodigde. Ik ben toch best een vooraanstaande elf.’
      Jayne kon Elronds gezicht niet zien, maar ze kon zich de strakke trekken goed inbeelden.
      Annatar keek naar beneden, naar haar. Ondanks haar woede, kromp ze iets in elkaar.
      ‘Ik had je dit schatje graag cadeau gedaan. Helaas is ze vandaag erg ongehoorzaam geweest. Kom je, Jayne? We zijn hier niet welkom.’
      De grijns op Annatars gezicht was duivels. Hij speelde met hen, vermaakte zich zoals hij nooit eerder had gedaan. De macht die hij over hen beiden had, maakte hem angstaanjagender dan ooit tevoren.
      Hij deed dit niet zomaar. Het feit dat hij zo luchtig met zijn geheim omging, luidde haar naderende dood in. Hij had haar niet meer nodig.

Reacties (2)

  • Ghafa

    Hopelijk groeit er wat haar op Elronds tanden en geeft ie Annatar een flinke dreun :c

    4 jaar geleden
  • SonOfGondor

    Oooh no....

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen